တစ္ခါတုန္းက စာေရးဆရာေလာင္းလ်ာ တစ္ေယာက္မွာ ထူးျခားေသာဇနီးသည္တစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးသည္။
သူမနာမည္က ဆိုဖီယာျဖစ္သည္။
သူမ၏ခင္ပြန္းသည္ အေကာက္ခြန္ရံုးအမႈထမ္းတစ္ဦးျဖစ္၍ တစ္ေန႕တြင္ အိမ္သို႕ အႀကီးအက်ယ္ မႈိင္ေတြလ်က္ ျပန္ေရာက္လာသည္။ သူ အလုပ္ျပဳတ္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ဇနီးသည္ကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ ေျပာသည္။ ထုိအခါ ဇနီးသည္က ၀မ္းသာအားရထေအာ္သည္။ မိန္းမဘယ္လိုျဖစ္သြားပါလိမ့္ဟု သူ ေငးေမာၾကည္႕ေနစဥ္ ဇနီးသည္က
“ဟန္က်ၿပီ၊ ရွင္ေရးခ်င္ေနတဲ့ ၀တၳဳကို အခုမွ ေရးရေတာ့မယ္”
ဟု ေျပာေလသည္။
“ေအးကြာ၊ အားသြားတာေတာ့ မွန္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ စာထုိင္ေရးေနေတာ့ ဘာနဲ႔သြားစားၾကမလဲ”
ဟု ေယာက်္ားလုပ္သူက စိတ္ဓာတ္က်စြာျဖင့္ ျပန္ေျပာေလသည္။
ဇနီးသည္က စားပြဲအံဆြဲတစ္ခုကို ဆြဲဖြင့္ၿပီး အထဲမွ ေငြစကၠဴတစ္ထုပ္ကို ယူ၍ ေထာင္ျပလိုက္သည္႕အခါ သူက အလြန္အံ့ၾသသြားသည္။
“မင္း ဘယ္ကရတာလဲ”
သူ တအံ့တၾသျဖင့္ ေမးလုိက္သည္။
“ကြ်န္မက ရွင့္မွာ ပါရမီရွိတယ္ဆိုတာကို ယံုၾကည္ထားၿပီးသား၊ တစ္ေန႕က်ရင္ ဂႏၱ၀င္တြင္မယ့္ ၀တၳဳႀကီးတစ္ပုဒ္ ရွင္ေရးျဖစ္မယ္ဆိုတာ ကြ်န္မက သိေနတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္မို႕လို႕ ရွင္ အပတ္စဥ္ေပးတဲ့ေငြထဲက နည္းနည္းစီကို ကြ်န္မ ဖဲ့ဖဲ့ၿပီး စုထားတာ၊ အခု ဒီပိုက္ဆံေတြနဲ႕ဆိုရင္ ကြ်န္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ ထုိင္စားလို႕ရပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ရွင္ ဘာမွ စိတ္မပူဘဲ ေအးေအးေဆးေဆးသာ စာ ေရးေပးေတာ့”
ဟု တက္ၾကြစြာ ေျပာလိုက္သည္။
မိမိကို ယံုၾကည္မႈအျပည္႕ရွိၿပီး အားထားေသာ ဇနီးသည္ထံမွ တက္ၾကြေသာ စကားမ်ားေၾကာင့္ သူလည္း ထက္သန္တက္ၾကြစိတ္မ်ား ကူးစက္ကာ သူသည္ တစ္ခ်ိန္တြင္ အထင္ရွားဆံုး ကမၻာသိ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့သည္။
[မူရင္း။ ။ Nido Qubein ၏ Encouragement]
Friday, September 14, 2007
ပါရမီျဖည္႕ဖက္
Tuesday, September 11, 2007
ဖူးစာရွင္
ဖတ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ၀တၳဳေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့လို႕ မွတ္မိသေလာက္ေလးကို အဆင္ေျပေအာင္ ျပန္ေရးထားတာပါ။ တကယ္လို႕ လိုအပ္ခ်က္ရွိခဲ့ရင္ နားလည္ေပးၾကပါလို႕ ႀကိဳၿပီး ေတာင္းပန္လိုက္ရပါတယ္။
တစ္ေန႕တြင္ ေမာင္ေခ်ာ အမည္ရွိသူတစ္ဦးသည္ ကုန္သည္ႀကီးတစ္ဦးထံသို႕ အလည္အပတ္ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ ကုန္သည္ႀကီး၏ သမီးက အလြန္ကို ေခ်ာေမာလွပသည္။ သူမ၏ ရုပ္သြင္က မုိးနတ္သမီးေလးတစ္ပါးလိုပင္ အလြန္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းသည္။ ေမာင္ေခ်ာက ကုန္သည္ႀကီးသမီး မသူဇာကို ျမင္ျမင္ခ်င္းပင္ အရူးအမူးခ်စ္မိသည္။ သို႕ေသာ္ ေမာင္ေခ်ာႏွင့္ မသူဇာက မိုးႏွင့္ေျမလို ကြာျခားၾကသည္။ မသူဇာက ေခ်ာေမာလွပသေလာက္ ေမာင္ေခ်ာက အလြန္ရုပ္ဆိုးသည္။ သူ႕ရုပ္ကို ျမင္သူတုိင္း ေအာ္ဂလီဆန္ခ်င္ၾကသည္။
မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ၊ ေမာင္ေခ်ာက သူမျပန္ခင္တြင္ မသူဇာအား ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ေၾကာင္းကို ေျပာလိုသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ မသူဇာႏွင့္ စကားေျပာရန္ သူ ႀကိဳးစားေတာ့သည္။ မသူဇာႏွင့္ သူ ေတြ႕ခြင့္ရေသာ္လည္း မသူဇာက သူ႕အား ေမာ္၍ပင္ မၾကည္႕။ ထို႕ေၾကာင့္ သူ႕ရင္ထဲတြင္ ေၾကကြဲေနေတာ့သည္။ သို႕ေသာ္ သူက အားမေလ်ာ့ဘဲ မသူဇာအား စကားေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခုေျပာသည္။ ဘာအေျဖမွ သူမရ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ သူ ရွက္ရြံ႕စြာျဖင့္ ေမးခြန္းတစ္ခုကို ႀကိဳးစားၿပီး ေမးလိုက္သည္။
“အိမ္ေထာင္ဖက္ဆိုတာ ေကာင္းကင္ဘံုက ေရြးခ်ယ္ေပးလိုက္တဲ့အတုိင္း ျဖစ္ရတယ္ဆုိတဲ့စကားကို မင္း ယံုလား”
ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ မသူဇာက မ်က္ႏွာေလးေမာ့ၾကည္႕ရင္း
“ယံုပါတယ္၊ ရွင္ကေကာ”
ဟု ေျဖလည္းေျဖ ေမးလည္းေမးလိုက္သည္။
“ကိုယ္လည္း သိပ္ယံုတာေပါ့”
ဟု သူက အားတက္သေရာျဖင့္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္
“ဒီမွာ ကိုယ္ေျပာျပမယ္၊ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ လူ႕ျပည္ကို ေမြးဖြားေရာက္ရွိေတာ့မယ့္ အခါတုိင္း လူ႕ျပည္မွာ သူနဲ႕ ထိမ္းျမားရမယ့္ မိန္းကေလးဟာ ဘယ္သူဘယ္၀ါျဖစ္တယ္ဆုိတာ ေၾကညာေပးေလ့ရွိတယ္၊ ကိုယ့္ကို ေမြးဖြားခါနီးအခ်ိန္မွာ ဖန္ဆင္းရွင္က ကိုယ့္ရဲ႕ဖူးစာရွင္ဟာ ဘယ္သူျဖစ္တယ္ဆုိတာကို ျပၿပီး ကိုယ့္ကို ေျပာတယ္၊ “မင္းရဲ႕ ဇနီးသည္ေလးကေတာ့ ေက်ာမွာဘုနဲ႕ ခါးကုန္းမေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနရွာတယ္” တဲ့၊ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္က ျပန္ေျပာလိုက္တယ္၊ “မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အဖုိ႕ ေက်ာမွာ ဘုနဲ႕ ခါးကုန္းမေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနမယ္ဆုိရင္ အရမ္းကို ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းပါတယ္လို႕၊ ဒါေၾကာင့္ တကယ္လို႕သာ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အဲဒါေတြကို ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးရဲ႕ ကိုယ္ထဲကိုသာ ထည္႕ေပးလိုက္ပါ၊ သူ႕ကိုေတာ့ ေခ်ာေမာလွပတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ခြင့္ျပဳပါ” လို႕ ကိုယ္ပန္ၾကားခဲ့တယ္”
ဟု ဆက္ေျပာသည္။
ထုိစကားကိုၾကားေတာ့ မသူဇာ မ်က္လႊာေလးပင့္၍ ၾကည္႕သည္။ သူမ၏ အာရံုထဲတြင္ ေရွးယခင္က ေတြ႕ခဲ့ဘူးေသာ ေမာင္ေခ်ာ၏ရုပ္သြင္ကို ျပန္လည္အမွတ္ရလာခဲ့သည္။ ေမာင္ေခ်ာထံသို႕ သူမ၏လက္ကို ဆန္႕တန္း၍ေပးလိုက္သည္။ ထုိ႕ေနာက္တြင္မူ အလြန္ခ်စ္ခင္ေသာ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႕ေသာ ထာ၀ရၾကင္ဖက္မ်ား ျဖစ္သြားၾကေတာ့သည္။
Monday, September 10, 2007
ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္
မိသားစုပိုင္ယာေျမတစ္ခုကို ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ အတူတကြ လုပ္ကိုင္ၾကသည္။ အစ္ကိုႀကီးက အိမ္ေထာင္ရွိၿပီး သူ႕မိသားစုက ႀကီးသည္။ ညီျဖစ္သူကေတာ့ လူလြတ္တစ္ဦးျဖစ္သည္။
တစ္ေနကုန္အလုပ္လုပ္ၿပီးလွ်င္ ယာထဲမွထြက္ေသာ အသီးအႏွံမ်ားကို ေရာင္းရေငြမ်ားကို ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ အတူတကြ ညီတူမွ်တူ ခြဲေ၀ယူၾကသည္။
ဒီလိုနဲ႕ တစ္ေန႕မွာေတာ့ ညီျဖစ္သူ လူလြတ္က ေတြးမိသည္။
“လယ္ယာထြက္သီးႏွံေတြကို ညီတူမွ်တူခြဲေ၀ယူတာ မျဖစ္သင့္ဘူး၊ ငါက လူလြတ္တစ္ဦး၊ ငါ့မွာက လိုအပ္ခ်က္သိပ္မရွိဘူး” ဟု ေတြးကာ သူ႕စပါးက်ီထဲမွ စပါးတစ္အိတ္စီ ထမ္းၿပီး လယ္ကြင္းကို တိတ္တဆိတ္ျဖတ္ကာ အစ္ကုိျဖစ္သူ၏ စပါးက်ီထဲသို႕ ညစဥ္ညတုိင္းသြားေရာက္ ထ
တစ္ဖက္မွာလည္း အိမ္ေထာင္သည္အစ္ကိုႀကီးက စဥ္းစားသည္။
“သီးႏွံေတြရဲ႕ ၀င္ေငြေတြကို ညီတူမွ်တူ ခြဲေ၀ယူတာ မျဖစ္သင့္ဘူး၊ ငါက အိမ္ေထာင္သည္၊ ငါ့မွာက ငါအသက္ႀကီးရင္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မယ့္ သားနဲ႕သမီးလည္းရွိတယ္၊ ငါ့မိန္းမလည္းရွိေသးတယ္၊ ငါ့ညီမွာက လူပ်ိဳလူလြတ္ တစ္ေယာက္တည္း၊ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မယ့္သူလည္း မရွိဘူး” ဟု ေတြးကာ ညစဥ္ညတုိင္း သူ႕စပါးက်ီထဲမွ စပါးတစ္အိတ္စီထမ္းကာ ညီျဖစ္သူ၏ စပါးက်ီထဲသို႕ သြားထည္႕ေလသည္။
သည္လိုႏွင့္ ႏွစ္ေတြ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ ကုန္ဆံုးလာခဲ့သည္။ ကိုယ့္စပါးက်ီထဲက စပါးေတြ ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္းထုတ္ယူေနပါလ်က္ႏွင့္ ေလ်ာ့နည္းမသြားသည္ကို ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္စလံုးပင္ စဥ္းစားမရျဖစ္ေနသည္။
သို႕ေသာ္ ေမွာင္မည္းေနေသာ ညတစ္ညတြင္ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ၀င္တုိက္မိၾကသည္။ ထုိအခါမွပင္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည္႕ကာ ျဖစ္ပ်က္ေနပံုအလံုးစံုကို ႏွစ္ေယာက္စလံုး နားလည္သြားၾကသည္။
ထုိ႕ေနာက္ စပါးအိတ္ေတြကုိ ပစ္ခ်ကာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ တင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထားလိုက္မိၾကေတာ့သည္။
[မူရင္း ။ ။ More Sower's Seeds စာအုပ္မွ အမည္မသိစာေရးသူ၏ Two Brothers]
Thursday, September 6, 2007
တကယ္လို႕သာ ဘ၀ကို အသစ္တစ္ဖန္ ျပန္ရမယ္ဆုိလွ်င္ ...
လူတစ္ေယာက္က တစ္ေန႕က ကြ်န္မကို ေမးခဲ့သည္။ “တကယ္လို႕သာ ဘ၀ကို အသစ္တစ္ဖန္ရမည္ဆုိလွ်င္ ဘာလုပ္မည္နည္း၊ ဘာေတြ အေျပာင္းအလဲ လုပ္ခ်င္လဲ” တဲ့။
ေမးတုန္းကေတာ့ “ဟင့္အင္း” ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းကိုသာ ကြ်န္မေျဖလိုက္မိသည္။ ထုိ႕ေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္မ ေခါင္းထဲမွာ စဥ္းစားစရာေတြက ေပၚလာသည္။
တကယ္လို႕သာ ဘ၀ကို ကြ်န္မ အသစ္တစ္ဖန္ ျပန္လည္ရွင္သန္ခြင့္ရမည္ဆိုလွ်င္ …
ကြ်န္မ စကားနည္းနည္းပဲေျပာမည္၊ သူမ်ားေျပာတာေတြကို မ်ားမ်ားနားေထာင္ေပးမည္။ ဂရုတစိုက္ႏွင့္ နားေထာင္ေပးမည္။
အိမ္မွာ ေကာ္ေဇာက စြန္းထင္ေပက်ံေနၿပီး ဆုိဖာက ေဟာင္းႏြမ္းၿပီး အေရာင္မေတာက္ေတာ့လွ်င္လည္း မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုေတာ့ ညစာ ဖိတ္ေကြ်းအံုးမည္။
အသန္႕အျပန္႕ထားသည္ဆုိေသာ ဧည္႕ခန္းထဲမွာလည္း ေျပာင္းဖူးေပါက္ေပါက္ေတြကို ကြ်န္မ စားခ်င္စားမည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က မီးလင္းဖုိမွာ မီးေမႊးခ်င္သည္ ေျပာလွ်င္လည္း ဖုန္မ်ား၊ အမႈန္အမႈိက္မ်ားျဖင့္ ညစ္ပတ္မွာလည္း သိပ္မစိုးရိမ္ေတာ့။
အဘိုးက သူ႕ငယ္ငယ္က အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို အရွည္ႀကီးေျပာျပေနလွ်င္လည္း စိတ္မဆိုး စိတ္မရွည္မျဖစ္ဘဲ ဂရုတစိုက္ျဖင့္ အခ်ိန္ေပးၿပီး ၿပီးသည္အထိ နားေထာင္ေပးမည္။
ေႏြရာသီေန႕လည္ခင္း ကားျဖင့္ ကြ်န္မ အျပင္သြားတဲ့အခါမွာလည္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္ စပေရးျဖန္းထားေသာ ဆံပင္မ်ား ပ်က္ကုန္မွာစိုးၿပီး မွန္တင္ခုိင္းတာမ်ိဳးလည္း ကြ်န္မ မလုပ္ေတာ့။ႏွင္းဆီပြင့္ပံု ေဖာ္ထားေသာ ဖေယာင္းတုိင္ကိုလည္း စတုိထဲတြင္ အရည္ေပ်ာ္သည္အထိ သိမ္းမထားဘဲ မီးထြန္းပစ္မည္။
ျမက္ခင္းက ရႊံ႕ေတြ၊ ေရေတြ ေပက်ံမွာကို မစိုးရိမ္ေတာ့ဘဲ ကေလးေတြႏွင့္အတူ ေဆာ့ကစားၿပီး ထုိျမက္ခင္းေပၚတြင္ ထုိင္ပစ္မည္။
ရုပ္ျမင္သံၾကားၾကည္႕ျခင္းထက္ တကယ့္ ဘ၀အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ေသခ်ာသိေအာင္ေလ့လာၿပီး ရယ္စရာရွိလွ်င္ ရယ္ပစ္မည္၊ ငိုစရာရွိလွ်င္ ငိုပစ္မည္။
ကြ်န္မခင္ပြန္းထမ္းေဆာင္ေနရသည္႕ တာ၀န္မ်ားကိုလည္း ယခုထက္ပိုၿပီး မွ်ေ၀ကာ တာ၀န္ယူေပးမည္။
ေနမေကာင္းျဖစ္သည္႕အခါမွာလည္း ကြ်န္မမရွိလွ်င္ တစ္ေလာကလံုး ေဇာက္ထုိးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္ကုန္ၾကမည္ဆိုေသာ အေတြးကို ေဖ်ာက္ၿပီး ကြ်န္မအိပ္ရာထဲမွာ လွဲေနမည္။
ပစၥည္းတစ္ခုကို တကယ္အသံုးတည္႕သည္၊ အာမခံသည္၊ တစ္သက္လံုး သံုးႏိုင္သည္၊ အာမခံသည္ဟု ေျပာရံုမွ်ျဖင့္ ထုိပစၥည္းကို ကြ်န္မ မ၀ယ္ေတာ့။
ကိုယ္၀န္ေဆာင္ခ်ိန္ ကိုးလကိုလည္း ျမန္ျမန္ကုန္ဆံုးပါေစလို႕ ဆုမေတာင္းေတာ့ဘဲ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းေသာ အရာေလး ကြ်န္မ ကိုယ္ထဲမွာ ႀကီးထြားလာေနျခင္းကို ဘုရားသခင္၏ ဖန္တီးစီရင္မႈတစ္ခုတြင္ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် ပါ၀င္ခြင့္ရသည္ဟု သိမွတ္ကာ ထိုအခ်ိန္ကို ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးမည္။
ကြ်န္မကေလးငယ္က ကြ်န္မကို ရုတ္တရက္ ၀င္တိုးဖက္ၿပီး နမ္းသည္႕အခါမွာလည္း “သြားစမ္း၊ ေနာက္ေတာ့မွ နမ္း၊ အခုထမင္းစားေတာ့မယ္၊ လက္ေတြေျခေတြ သြားေဆးစမ္း” ဟု ေအာ္ဟစ္ျခင္း မျပဳေတာ့။
ေနာက္ၿပီး “I Love You” ေတြ “I'm sorry” ေတြလည္း ယခုထက္ ပိုေျပာမည္။
ဒီထက္အေရးႀကီးဆံုးက တကယ္လို႕သာ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလို သည္ဘ၀ကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ တကယ္သာ ေနခြင့္ရမည္ဆိုလွ်င္ မိနစ္တုိင္း မိနစ္တုိင္းကို အမိအရ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မွတ္ရရၾကည္႕မည္၊ ျပည္႕ျပည္႕၀၀ ေနမည္၊ ေနာက္ၿပီး ထုိအခ်ိန္ကို ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပန္ေပးမွာ မဟုတ္ေတာ့။
[မူရင္း။ ။ Erma Bombek ၏ If I Had My Life to Live Over]
Sunday, September 2, 2007
အမာရြတ္ေလး
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က သူ႕ရဲ႕မူလတန္းေက်ာင္းမွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ မိဘဆရာအစည္းအေ၀းအတြက္ သူ႕အေမကို ဖိတ္ခိုင္းျခင္းခံရသည္။ သူက ေက်ာင္းက ဆရာဆရာမေတြ ဖိတ္ခုိင္းသည္႕အတုိင္း သူ႕အေမကို ဖိတ္သည္။ သို႕ေသာ္ ေကာင္ေလးစိတ္ထဲတြင္ သူ႕အေမ မိဘဆရာအစည္းအေ၀းသို႕ တက္ေရာက္မည္ကို စိုးရိမ္ေနသည္။ သူ႕မိခင္ကို အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ဆရာဆရာမမ်ား၊ အျခားမိဘမ်ားေတြ႕မည္ကို ထိတ္လန္႕ေနမိသည္။
သူ႕မိခင္က ပင္ကိုယ္ရုပ္ရည္ ေခ်ာေမာသူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္လည္း အေမ့မ်က္ႏွာ ညာဘက္ျခမ္းတြင္ ႀကီးမားေသာ အမာရြတ္ႀကီးတစ္ခုက ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးျဖင့္ ထင္းထင္းႀကီးျဖစ္ေနသည္။
ေကာင္ေလးသည္ အမာရြတ္အေၾကာင္းကို မၾကားခ်င္။ ထို အမာရြတ္ႀကီး ဘာေၾကာင့္ ရ ရသည္ကိုလည္း မသိခ်င္။ ဒါေၾကာင့္ သူ ဘယ္ေတာ့မွ ထိုအမာရြတ္အေၾကာင္းကို မေမး။ ထုိ႕အတူ အျခားသူမ်ားကိုလည္း သူ႕အေမက အမာရြတ္ႀကီးျဖင့္ ရုပ္ဆိုးသူျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း မသိေစခ်င္။
မိဘဆရာအစည္းအေ၀းမွာ ပင္ကိုယ္ရုပ္ရည္ေခ်ာေသာ၊ သေဘာထားေကာင္းေသာ၊ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာေသာ သူ႕အေမကို အားလံုးက တေလးတစား ဆက္ဆံၾကေသာ္လည္း ေကာင္ေလးက ရွက္ရြံ႕စိတ္မျပယ္ဘဲ ေရွာင္ပုန္း၍သာ ေန ေနသည္။
သို႕ေသာ္ တစ္ေနရာေရာက္ေသာအခါ ဆရာမႏွင့္ သူ႕အေမ ေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို သူ ၾကားလုိက္ရသည္။
“မ်က္ႏွာေပၚက အမာရြတ္က ဘယ္လိုရတာလဲ”
ဆရာမက ေမးသည္။
“သားေလး ႏို႕စို႕အရြယ္တုန္းက ရခဲ့တာပါ။ အဲဒီေန႕က သူ႕အခန္းထဲမွာ မေတာ္တဆမီးေလာင္ေတာ့ သားက ခုတင္ေလးထဲမွာေလ၊ အခန္းထဲမွာလည္း မီးက တအားျပင္းေနတာဆိုေတာ့ ဘယ္သူကမွ ၀င္မကယ္ရဲၾကဘူး။ အဲဒီခ်ိန္မွာဘဲ အေပၚက တုတ္တန္းႀကီးတစ္ခုက သားအေပၚကို ျပဳတ္က်တာ။ အဲဒါနဲ႕ ကြ်န္မက သားဆီအတင္းေျပးၿပီး သားအေပၚကေန ကာလိုက္တာ။ ကြ်န္မနဲ႕ တုတ္တန္း ရိုက္မိသြားၿပီး ေမ့လဲသြားခဲ့တယ္။ ကံေကာင္းတယ္ပဲ ဆုိရမလား၊ မီးသတ္သမားက အခ်ိန္မီေရာက္လာခဲ့လို႕ သားေလးေကာ ကြ်န္မေကာ အသက္ခ်မ္းသာရာ ရခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ရုိက္မိတဲ့ဒဏ္ရာကေတာ့ အမာရြတ္က်န္ခဲ့တာေပါ့”
သူ႕အေမက မ်က္ႏွာေပၚမွ အမာရြတ္ကေလးကို စမ္းရင္း ဆရာမအား ေျပာျပေနသည္။
“ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မ သားေလးအသက္ခ်မ္းသာရာရခဲ့တာကိုပဲ ကြ်န္မ ၀မ္းသာပါတယ္၊ ေနာက္ၿပီး ဒီဒဏ္ရာအတြက္လည္း ကြ်န္မ တစ္ခါမွ ေနာင္တမရခဲ့ပါဘူး”
လို႕ အေမက ဆုိတယ္။
သည္စကားကို ၾကားလိုက္ေတာ့မွ ေကာင္ေလးက သူ႕အေမနားကို မ်က္ရည္ေတြအ၀ိုင္းသားနဲ႕ ေျပးထြက္လာၿပီး သူ႕အေမကို ဖက္လုိက္တယ္။ သူ႕အတြက္ အသက္ေပးကာကြယ္ေပးခဲ့သည္႕ အေမ့ရဲ႕ ေစတနာ၊ အေမ့ရဲ႕ ေမတၱာေတြကို ခံစားရကာ သူ႕ရင္ထဲမွာ လႈိက္ဖုိေနသည္။ အဲဒီေန႕ တစ္ေန႕လံုးလံုး အေမ့အနားက လံုး၀မခြာဘဲ အေမ့လက္ကို တစ္ခ်က္မွ မလႊတ္ဘဲ တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ၿပီး ေနာက္ဆို အေမ့ကို သူ တစ္သက္လံုး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ေနမိေတာ့သည္။
[မူရင္း။ ။ Lih Yuh Kuo ၏ The Scar]
Thursday, August 30, 2007
သစ္ေစ့ေလး ႏွစ္ေစ့
သာယာလွပေသာ ေႏြဦးေပါက္ရာသီျဖစ္သည္။
ေျမဆီၾသဇာျပည္႕၀သည္႕ ျခံ၀င္းႀကီးတစ္ခုထဲမွာ သစ္ေစ့ေလးႏွစ္ေစ့ ေဘးခ်င္းယွဥ္၍ တည္ရွိေနၾကသည္။
ပထမသစ္ေစ့က စတင္ၿပီး စကားဆုိတာက …
“ငါ အပင္ျဖစ္ခ်င္တယ္၊ ႀကီးထြားခ်င္တယ္၊ ငါ့အျမစ္ေတြ ေအာက္ဘက္ေျမႀကီးထဲ နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္း တြန္းပို႕ခ်င္တယ္၊ ငါ့ အစို႕အေညွာင့္ေတြ အထက္ေျမလႊာကို ေဖာက္ထြင္းၿပီး အျပင္ဘက္ ထြက္ခ်င္တယ္၊ ႏူးညံ့တဲ့ အဖူးကေလးေတြက ပြင့္အာလာတဲ့ အခ်ပ္အလႊာေလးေတြနဲ႕ ေအာင္လံထူၿပီး ေႏြဦးကို ႀကိဳဆိုခ်င္တယ္၊ ငါ့မ်က္ႏွာေပၚ ေႏြးေထြးတဲ့ ေနေရာင္ျခည္က်ေရာက္တာ ငါ ခံယူခ်င္တယ္၊ ေအးျမတဲ့ နံနက္ခင္းႏွင္းပြင့္ေလးေတြက ငါ့ ပြင့္လႊာခ်ပ္ေလးေတြေပၚ ဖ်န္းပက္တာလဲ ငါ ခံစားခ်င္တယ္”
လို႕ဆိုတယ္။ အဲလိုနဲ႕ပဲ သူဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ႀကီးထြားရွင္သန္သြားခဲ့တယ္။
ဒုတိယသစ္ေစ့ကေတာ့ …
“အပင္ေပါက္ရမွာ ငါ ေၾကာက္တယ္၊ အျမစ္ေတြကို ေျမႀကီးထဲ ထုိးထည္႕ေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ ဘာေတြနဲ႕ ရင္ဆုိင္ရမွန္း ငါ မသိဘူး၊ အေပၚက မာေက်ာေနတဲ့ေျမကို ေဖာက္ထြက္ေတာ့လည္း ငါ့ရဲ႕ အစို႕အေညွာင့္ေလးေတြ ပဲ့ရြဲ႕သြားမွာ၊ ပ်က္စီးသြားမွာ ငါ စိုးရိမ္တယ္၊ ငါ့ရဲ႕ အဖူးအငံုေလးေတြ ပြင့္အာစမွာ အေကာင္ေတြက စားသြားရင္ေကာ၊ ပန္းေလးေတြ ပြင့္အာလာမွ ကေလးငယ္ေတြက ခူးယူသြားရင္ေကာ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ ဒါေၾကာင့္ မျဖစ္ဘူး၊ စိတ္ခ်ရတဲ့ အခ်ိန္အတုိင္းအတာတစ္ခုထိေတာ့ ငါ ေစာင့္မွျဖစ္မယ္”
ဟု ဆိုသည္။ ဒါေၾကာင့္ သူက အခ်ိန္ေကာင္းကို ေစာင့္ေနခဲ့သည္။
ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႕မွာေတာ့ ျခံ၀င္းထဲမွာ အစာရွာေဖြတဲ့ ၾကက္မတစ္ေကာင္က အစာရွာဖုိ႕အတြက္ ဟုိဟုိသည္သည္ ယက္ရင္း ေနာက္ဆံုးမွာ သစ္ေစ့ေလးကို ေတြ႕သြားတယ္။ အဲဒီမွာတင္ အဲဒီၾကက္မက စိတ္ခ်ရတဲ့အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနတဲ့သစ္ေစ့ေလးကို ဆတ္ခနဲ ေကာက္စားပစ္လုိက္ေတာ့တယ္။
ဒီပို႕စ္ေလးကို ဖတ္ၿပီး ေကာင္းကင္တုိ႕အားလံုးလည္း ပထမသစ္ေစ့ေလးကို အတုယူၿပီး ေလာကအလယ္မွာ သတိၱရွိရွိရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ ေလာကရဲ႕ ေလျပည္ မုန္တိုင္း၊ ေကာင္းက်ိဳးဆိုးက်ိဳး အားလံုးကို လက္ခံႏုိင္ရမယ္။ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တယ္ဆုိရင္ ျဖစ္လာမယ့္ အခက္အခဲေတြကို ေတြးမေၾကာက္ဘဲ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့နဲ႕ ရင္ဆုိင္ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ၾကရမယ္။ အဲဒါမွ ဒုတိယသစ္ေစ့ေလးလိုမ်ိဳး ဘာမွမလုပ္လိုက္ရဘဲ ဘ၀ကို အဓိပၸါယ္မရွိ ျဖတ္သန္းလိုက္ရတာမ်ိဳး၊ အခ်ိန္လြန္မွ ေနာင္တရရတာမ်ိဳးေတြက ကင္းေ၀းႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။
Wednesday, August 29, 2007
ေက်ာက္ဆစ္သမား
တစ္ခါတုန္းက ေက်ာက္ဆစ္သမားတစ္ေယာက္ရွိသည္။ သူက သူ႕လက္ရွိဘ၀ကို မေက်နပ္ဘူး။
တစ္ေန႕မွာ သူဟာ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀တဲ့ ကုန္သည္သူေ႒းႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ အိမ္ေရွ႕က သူ ျဖတ္ေလွ်ာက္မိသည္။ ဂိတ္တံခါးႀကီးက ပြင့္ေနေတာ့ သူေ႒းႀကီးရဲ႕ အိမ္ထဲကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ သူေ႒းႀကီးပိုင္ဆုိင္တဲ့ အဖုိးတန္အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြေရာ၊ သူ႕ဆီကို လာၾကတဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကိုေရာေပါ့။
“အင္း … သူတို႕က်ေတာ့လည္း ၾသဇာတိကၠမေတာ္ေတာ္ႀကီးေပမွာပဲ”
ဟု ေက်ာက္ဆစ္သမားက ေတြးသည္။
သူ႕စိတ္ထဲမွာလည္း ကုန္သည္သူေ႒းႀကီးကို အရမ္းအားက်လာတယ္။ သူလည္း အဲလိုမ်ိဳးျဖစ္ရင္ ေကာင္းမွာဘဲ၊ အဲဒါဆုိရင္ အခုလို ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႕ ၾသဇာမရွိတဲ့ဘ၀နဲ႕ ေနရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ ေတြးမိတယ္။
ဒီလိုေတြးေနရင္းက ရုတ္တရက္ အံ့ၾသစရာ။ သူက ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းဆိုသလို ကုန္သည္သူေ႒းႀကီးဘ၀ ေရာက္သြားတယ္။ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြ၊ ၾသဇာတိကၠမေတြဆုိတာ အို … သူ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာထက္ေတာင္ အမ်ားႀကီးပိုေသးတယ္။ သူ႕ေလာက္ မခ်မ္းသာတဲ့သူေတြသာ သူ႕ကို ျမင္ရင္ မနာလိုခ်င္စရာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္ဘဲ သူ႕အိမ္ေရွ႕ကို စီးေတာ္ကုလားထုိင္မွာ အက်အနထုိင္ေနတဲ့ အရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္က ျဖတ္သြားတယ္။ အထမ္းသမားေတြ၊ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါေတြ၊ ကိုယ္ရံေတာ္ေတြနဲ႕ အက်အနေပါ့။ ေမာင္းတီးခတ္သူေတြကလည္း တီးခတ္လို႕ေပါ့။ သူ ၾကြခ်ီလာၿပီဆုိရင္ လမ္းေဘး၀ဲယာရွိသူ မွန္သမွ် ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြး ဦးညႊတ္အရိုအေသ ျပဳၾကရတယ္။
အဲဒီမွာတင္ ကုန္သည္သူေ႒းႀကီးျဖစ္လာတဲ့ ေက်ာက္ဆစ္သမားက
“အင္း … အရာရွိႀကီးေတြမ်ား၊ တယ္လည္း တန္ခုိးႀကီးေပတာပဲ၊ ငါသာ သူ႕လို ထိပ္တန္းအရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာဘဲ”
လို႕ ေတြးျပန္တယ္။
အဲဒီမွာတင္ သူ ထိပ္တန္းအရာရွိႀကီး ျဖစ္သြားျပန္ေရာ။ လွပစြာ ျခယ္မႈန္းထားတဲ့ စီးေတာ္ကုလားထုိင္မွာ ထုိင္လို႕၊ သြားလိုသမွ်ေနရာေတြကို အထမ္းသမားေတြက သယ္ပိုး ပို႕ေဆာင္လို႕၊ ပတ္၀န္းက်င္က သူေတြက သူ႕ကို ဦးခိုက္အရိုအေသျပဳလို႕။
ဒါေပမယ့္ စီးေတာ္ကုလားထုိင္က ရထားလံုးမ်ားလို ၀ိုင္းရံထားေတာ့ ေႏြရာသီဆုိေရာက္လာေတာ့ အတြင္းမွာ ေလွာင္ပိတ္ၿပီး တအားပူလာတာေပါ့။ ေခြ်းတၿပိဳက္ၿပိဳက္နဲ႕ အရမ္းကို အိုက္စပ္ေနတယ္။ အဲဒါနဲ႕ စီးေတာ္ယာဥ္ထဲကေန ေနကို ေမာ့ၾကည္႕လိုက္မိတယ္။ ေနမင္းႀကီးက ေကာင္းကင္ထက္မွာ အေရာင္အ၀ါ ေတာက္ပစြာျဖင့္ ၀င့္ထည္ေနတာေပါ့။ သူ႕လို အရာရွိႀကီးကိုလည္း ရွိေနသည္လို႕ေတာင္ စိုးစဥ္းမွ် အသိအမွတ္မျပဳဘဲေပါ့။
“ေနဟာ အင္မတန္ တန္ခိုးႀကီးပါကလား၊ ငါသာ ေနမင္းႀကီးျဖစ္လိုက္ရရင္ …”
လို႕ အရာရွိႀကီးက ေတြးျပန္တယ္။
အဲဒီမွာတင္ သူက ေနျဖစ္သြားျပန္တယ္။ ေအာက္က ရွိရွိသမွ်သတၱ၀ါေတြအေပၚ ေတာက္ပ ပူျပင္းလိုက္၊ လယ္ကြင္းျပင္ေတြကို မီးေလာင္ေအာင္ အပူတုိက္ျပလိုက္၊ လယ္သမားေတြ၊ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ ေတာင္းပန္သံေတြကို ဥေပကၡာျပဳလို႕ေပါ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ သူနဲ႕ ကမၻာေျမႀကီးအၾကားမွာ ဧရာမတိမ္တုိက္ႀကီးတစ္ခု ျဖတ္၀င္လာတယ္။ သူရဲ႕ အေရာင္အ၀ါေတြက ေအာက္ကို ဘယ္လိုမွ မက်ေရာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။
“မိုးသား တိမ္တုိက္ေတြဟာ ေတာ္ေတာ္လည္း တန္ခိုးႀကီးပါလား” ဟု ေတြးျပန္သည္။ “ငါသာ မိုးတိမ္တုိက္ ျဖစ္ရင္ …” ဟု စိတ္ထဲမွာ ဆုေတာင္းမိျပန္သည္။
ဒီတစ္ခါမွာလည္း သူက သူဆုေတာင္းသလို တိမ္တုိက္ႀကီးျဖစ္သြားျပန္တယ္။ လယ္ကြင္းျပင္ေတြ၊ ေက်းရြာေတြအေပၚကို အုပ္မိုးလို႕ေပါ့။
ဒါေပမယ့္ မၾကာမီမွာဘဲ သူ႕ကို အင္မတန္ႀကီးမားျပင္းထန္တဲ့ အင္အားတစ္ခုက တြန္းေရႊ႕ေမာင္းႏွင္တာ ခံရသည္။ သူ ၾကည္႕လိုက္ေတာ့ “ေလ” ျဖစ္ေနတယ္။
“ဟာ … ေလကမွ တကယ္အင္အားႀကီးတာပါကလား၊ ငါ “ေလ” ျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ”
ဟု သူ ေတာင္းတလိုက္ျပန္သည္။
ဒီေတာ့ သူ “ေလ” ျဖစ္သြားျပန္တယ္။ အရွိန္အဟုန္နဲ႕ တုိက္ခတ္ေနတဲ့ “ေလျပင္း”။ အိမ္ေခါင္မိုး အုတ္ၾကြပ္ျပားေတြကို တုိက္ခ်ပစ္တယ္။ သစ္ပင္ႀကီးေတြကို အျမစ္ပါမက်န္ လန္ေအာင္ လွဲခ်ပစ္တယ္။ ေအာက္မွာရွိတဲ့ လူေတြ၊ သတၱ၀ါေတြကလည္း ေၾကာက္လန္႕တၾကား ေအာ္ဟစ္ေျပးလႊားလို႕ေပါ့။
ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာပါဘူး။ သူ ဘယ္လိုမွ တြန္းထုတ္ ဖ်က္ဆီးလို႕မရတဲ့၊ သူ တြန္းထုတ္မႈကို တုတ္တုတ္မွ်မလႈပ္တဲ့အရာတစ္ခုကို သြားတုိက္မိတယ္။ အဲဒါက မားမားစြင့္စြင့္ ျမင့္တဲ့ ေက်ာက္စိုင္ေက်ာက္တံုးႀကီး။ သူ ဘယ္ေလာက္အားသံုးၿပီး တုိက္တုိက္ လံုး၀ကို မျဖံဳဘူး။
“ေက်ာက္စိုင္ေက်ာက္ခဲမ်ားဟာ တယ္လဲ တန္ခိုးစြမ္းအား ႀကီးမားလွပါလား၊ ငါလည္း ေက်ာင္စိုင္ေက်ာက္ခဲ ျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ …”
သူ အဲလို ဆုေတာင္းလိုက္တဲ့အခါ ကမၻာေျမေပၚမွာ အင္အားႀကီးမားတဲ့ ဧရာမေက်ာက္တံုးႀကီးျဖစ္သြားတယ္။
ဒါေပမယ့္ သူ မားမားစြင့္စြင့္ႀကီး ရပ္ေနဆဲမွာဘဲ ေအာက္ဘက္ဆီက တေထာက္ေထာက္ အသံၾကားရတယ္။ “ဟာ … ငါ့ကိုယ္ႀကီးက ေက်ာက္စိုင္ေက်ာက္သားေတြကို တူတစ္လက္ ေဆာင့္တစ္လက္နဲ႕ ထြင္းထုဖဲ့ရြဲ႕ေနပါကလား၊ ငါ့ခႏၶာကိုယ္ႀကီးက တျဖည္းျဖည္း ပံုစံေျပာင္းလာသလိုပါပဲလား” ဟု သူခံစားမိလိုက္သည္။
ေအာက္ဘက္ကို သူ ငံု႕ၾကည္႕လိုက္ေတာ့ သူ႕ေျခရင္းနားမွာ ျမင္လိုက္ရသည္က အျခားသူမဟုတ္၊ ေက်ာက္ဆစ္သမားတစ္ေယာက္ပါကလား။
ဘယ္သူမဆုိ သူ႕ေနရာနဲ႕သူ အေရးပါ ပါတယ္။ ခြန္အားႀကီးသူကလည္း ႀကီးတဲ့အေလ်ာက္ ခြန္အားနည္းသူကလည္း နည္းတဲ့အေလ်ာက္ အေရးပါၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္ပဲ အားနည္းတဲ့သူ ျဖစ္ေစကာမူ စိတ္ဓာတ္မက်ဘဲ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ ယံုၾကည္ၿပီး ဘ၀ကို ႀကိဳးစားျဖတ္သန္းၾကရေအာင္ေနာ္ ...
Tuesday, August 28, 2007
ရိုးသားျဖဴစင္ျခင္း၏ အက်ိဳးေက်းဇူး
ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ျမဴႏွင္းမ်ားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းေနေသာ နံနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ျဖစ္သည္။
“စံပယ္ပန္းေတြ ရမယ္၊ စံပယ္ပန္းေတြ”
ကားေတြ၊ လူေတြရႈပ္ယွက္ခတ္ေနေသာ လွည္းတန္းလမ္းဆံု မီးပြိဳင့္ႀကီးတစ္ခုတြင္ ျဖစ္သည္။
“ဟာ … မီးပြိဳင့္နီသြားၿပီ၊ စံပယ္ပန္းေတြ … စံပယ္ပန္းေတြ၊ အန္တီ စံပယ္ပန္းယူပါအံုးလား”
“မယူဘူး … မယူဘူး၊ သြားသြား … အလုပ္ေနာက္က်ေနလို႕ စိတ္ညစ္ေနရတဲ့ၾကားထဲ”
ေျပာေျပာဆုိဆုိႏွင့္ ကားပိုင္ရွင္အန္တီႀကီးက သူ႕ကားမွန္ကို ခ်က္ခ်င္းပိတ္ပစ္လိုက္သည္။
“ဟာ … မီးပြိဳင့္စိမ္းသြားၿပီ၊ ဒီေန႕ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲ မသိဘူး၊ ငါ့ စံပယ္ပန္းေတြ ေရာင္းမေကာင္းပါလား၊ အေမ့ေဆးဖိုးကို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ၊ ညေနက်ရင္လည္း ေဆးခန္းလိုက္ပို႕ရအံုးမယ္၊ ဒုကၡၡပါပဲ၊ အေမ့ေဆးဖုိးနဲ႕ ေဆးခန္းျပခမွ ရပါ့မလား၊ ဟူး … စိတ္ညစ္လိုက္တာေနာ္၊ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ”
ပလက္ေဖာင္းအုတ္ခံုေပၚတြင္ ထုိင္ရင္း သူမတစ္ေယာက္တည္း ညည္းေနမိသည္။ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူျဖစ္ေသာ သူမအတြက္ ဘ၀ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲလွသည္။ အေမေနေကာင္းစဥ္က အေမက အေၾကာ္ေရာင္းေတာ့ ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္စားရၿပီး ေက်ာင္းေအးေဆးတက္ႏုိင္ခဲ့ေသာ္လည္း ယခုအေမေနမေကာင္းေတာ့ စား၀တ္ေနေရးက သူမတာ၀န္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမရွိဘဲ အေမတစ္ခု၊ သမီးတစ္ခုဘ၀မို႕ အစစအရာရာ သူမ တာ၀န္ျဖစ္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ေက်ာင္းမသြားခင္ ပန္းေလးေရာင္းရင္း သူမ အေမ့ေဆးဖုိးကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ႀကိဳးစားရွာေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီေန႕ေတာ့ သူမေက်ာင္းစာအုပ္ဖုိးေတြ ေပးဖုိ႕ကလည္း ေနာက္ဆံုးရက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူမ အနည္းငယ္ စိတ္ေမာေနရသည္။
“ဟူး …”
သူမ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးခ်လိုက္မိသည္။
“ေဟ့ … ကေလးမ … ေဟ့ … ကေလးမ … ဦးေလးကို စံပယ္ပန္းတစ္ရာဖုိးေလာက္ ေပးကြာ၊ ေဟ့ … ကေလးမ”
“ရွင္ … ဟုတ္ကဲ့၊ ရမယ္ ဦးေလး၊ သမီးက မီးပြိဳင့္နီသြားတာကို သတိမထားလိုက္မိလို႕”
“ကေလးမက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ေလးနဲ႕ ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ ေတြးေနတာလဲကြ”
“ရွင္ … ဘာမွမေတြးပါဘူး ဦးေလး၊ ဒီမွာ ဦးေလးအတြက္ စံပယ္ပန္းတစ္ရာဖုိး”
“ေအး ေအး၊ ေရာ့ တစ္ရာ”
ရုတ္တရက္ သူမအံ့ၾသသြားသည္။ ဦးေလးႀကီး သူမအား ေပးလိုက္သည္က ငါးဆယ္တန္တစ္ရြက္ႏွင့္ တစ္ေထာင္တန္အေသးတစ္ရြက္ ျဖစ္ေနသည္။ သူမေတြေ၀သြားမိသည္။ ဒီတစ္ေထာင္နဲ႕ဆို သူမအေမအား ေဆးခန္းမျပႏုိင္သည္႕တိုင္ ေဆးဖုိးေလာက္ေတာ့ ရႏုိင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ထုိေငြကို ျပန္မေပးဘဲ သူမ ယူထားလိုက္ရမလား၊ ျပန္ေပးရမလား ေ၀ခြဲမရႏုိင္ျဖစ္ေနမိသည္။
“ရႈပ္တယ္ကြာ … ယူထားလိုက္ေတာ့မယ္၊ ဒီတစ္ေထာင္နဲ႕ဆိုရင္ အေမ့အတြက္ မနက္စာရယ္၊ ေဆးဖုိးရယ္ေလာက္ေတာ့ ရမွာပါ၊ အေမလည္း ခုခ်ိန္ဆို ဆာေနေလာက္ေတာ့မယ္”
ဟု သူမဘာသာ စိတ္ထဲမွ ေရရြတ္လိုက္မိသည္။
လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္ဆိုေတာ့ အနည္းဆံုး ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာ့ ၾကာသည္။ ဟိုဦးေလးႀကီးကေတာ့ မသိသလို ေနေနသည္။
ရုတ္တရက္ အေမေျပာေသာစကားကို နားထဲတြင္ ျပန္ၾကားေယာင္လာမိသည္။
“သမီး … လိမၼာတဲ့ကေလးဆိုတာ သူမ်ား ဥစၥာပစၥည္းကို ဘယ္ေတာ့မွ အလကားမယူရဘူး၊ မတရားလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မလိုခ်င္ရဘူး၊ ဘယ္ေလာက္ဆင္းရဲဆင္းရဲ စိတ္ထားနဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မဆင္းရဲေစနဲ႕” တဲ့။
ဖ်တ္ခနဲသတိ၀င္လာၿပီး ခုနက ပိုက္ဆံပိုေပးခဲ့ေသာ ဦးေလးႀကီး၏ကားဆီသို႕ အေျပးအလႊား သြားလိုက္ၿပီး
“ဦးေလး … ခုနက ဦးေလးပိုက္ဆံမွားေပးလိုက္လို႕၊ သမီး သူမ်ားပစၥည္းကို အလကားမလိုခ်င္ပါဘူး၊ သမီးကို ငါးဆယ္ပဲ ထပ္ေပးပါ ဦးေလး၊ ဒီမွာ ဦးေလးေပးလိုက္တဲ့ တစ္ေထာင္တန္ပါ”
ဦးေလးႀကီးအား ေျပာလည္းေျပာ တစ္ေထာင္တန္ကိုလည္း ျပန္ေပးလိုက္ေတာ့သည္။
“ေၾသာ္ … သမီးက တယ္လိမၼာတာကိုး၊ ဒါနဲ႕ ခုနကေတာ့ ခ်က္ခ်င္းျပန္မေပးဘဲ ခုမွ ျပန္ေပးတာလဲ”
ဦးေလးႀကီးက သူမအား ျပံဳးျပရင္း ေမးလိုက္သည္။
“ဟို … အစကေတာ့ သမီးအေမရဲ႕ေဆးဖိုးရတယ္ဆုိၿပီး ယူထားလိုက္ေတာ့မလို႕ပါ၊ ဒါေပမယ့္ အေမေျပာထားတဲ့ လိမၼာတဲ့ကေလးဆုိရင္ သူမ်ားပစၥည္းကို မတရားမယူရဘူးဆုိတဲ့ စကားေလးကို သတိရလိုက္လို႕ပါ၊ ဒါေၾကာင့္ သမီး ဒီပိုက္ဆံကို မတရားမယူခ်င္ေတာ့ပါဘူး၊ ဦးေလးကို ဒါေၾကာင့္ ျပန္လာေပးတာပါ၊ သမီးကို ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္”
“အင္း သမီးရဲ႕ အမွားကို သတၱိရွိရွိ ၀န္ခံရဲတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကိုေတာ့ ဦးေလးတကယ္ကို သေဘာက်တယ္၊ ဦးေလးက အစကတည္းက မွားေပးလိုက္မွန္းသိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကေလးမ ဘယ္ေလာက္ရိုးသားတယ္ဆိုတာကို သိခ်င္လို႕ စမ္းသပ္လိုက္တာ၊ ဦးေလးကို အဲတစ္ေထာင္ကို ျပန္မေပးနဲ႕ေတာ့၊ ကေလးမ ယူထားလိုက္၊ ကေလးမရဲ႕ ရိုးသားမႈကို ဦးေလးက ဆုခ်လိုက္တယ္လို႕ သေဘာထားေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ အက်ိဳးရွိရွိေတာ့ သံုးရမယ္ေနာ္၊ ဦးေလးကို ကတိေပးႏိုင္မလား၊ အက်ိဳးရွိရွိ သံုးပါ့မယ္လို႕”
“ရွင္ … ဟုတ္ကဲ့ ဦးေလး၊ သမီး ကတိေပးႏိုင္ပါတယ္”
သူမ တက္ၾကြစြာျဖင့္ ေျဖလိုက္သည္။
“ေအး ေအး၊ ဒါဆို ေကာင္းပါၿပီကြယ္၊ ကဲ … မီးလည္းစိမ္းၿပီဆုိေတာ့ ဦးလည္းသြားေတာ့မယ္၊ ကေလးမလည္း သြားေတာ့ သြားေတာ့ …”
သူမ ေခါင္းကိုသာ အခါခါ ညိမ့္ျပရင္း ပလက္ေဖာင္းဘက္သို႕ ေျပးလာလိုက္မိသည္။ သူမ ရင္ထဲတြင္ ၀မ္းသာမႈက ဘာနဲ႕မွ ႏႈိင္းလို႕မရ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမ၏ ရိုးသာမႈေၾကာင့္ သူမ လိပ္ျပာလံုလံုျဖင့္ အေမ့အတြက္ လိုအပ္ေသာ ေဆးတစ္ခ်ိဳ႕ကို ၀ယ္ႏုိင္ၿပီ။
ေနာက္ သူမ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခုကို ခုိင္ခိုင္မာမာ ခ်လိုက္မိသည္။
ဘ၀ကို ဘယ္ေလာက္ပဲဆင္းရဲဆင္းရဲ အခက္အခဲမွန္သမွ်ကို အေမေျပာခဲ့သလို ကိုယ္က်င့္သိကၡာမဆင္းရဲဘဲ ရိုးသားျဖဴစင္စြာျဖင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းသြားေတာ့မည္ ဟု …
ျပတင္းေပါက္
တစ္ခါက ေဆးရံုႀကီးတစ္ရံုရွိ လူနာခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုထဲမွာ လူႏွစ္ေယာက္ရွိၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးပင္ ေရာဂါသည္းေသာ လူနာမ်ားျဖစ္သည္။ အခန္းေလးက က်ဥ္းၿပီး အျပင္ေလာကကို ၾကည္႕စရာ ျပတင္းေပါက္တစ္ခုသာပါသည္။
လူနာႏွစ္ေယာက္အနက္ တစ္ေယာက္က ေန႕လည္ပိုင္းတြင္ သူ႕အဆုတ္ထဲက ေရေတြကို ပိုက္ႏွင့္ စုပ္ထုတ္ရေသာေၾကာင့္ တစ္နာရီခန္႕ထုိင္ခြင့္ရသည္။ သူ႕ခုတင္က ျပတင္းေပါက္အနီးတြင္ရွိသည္။ တစ္ဖက္ ခုတင္ရွိ လူနာကေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုးပက္လက္လွန္ကာ စန္႕စန္႕ႀကီးလွဲေနရေလသည္။
ေန႕လည္ခင္းတိုင္း ျပတင္းေပါက္အနီးရွိ လူနာက သူထုိင္ခြင့္ရသည့္အခါတုိင္း ျပတင္းေပါက္မွ ျမင္ရသည္႕အရာမ်ားအား သူ႕ကို ေဖာက္သည္ခ်ေလ့ရွိသည္။ ျပတင္းေပါက္မွတဆင့္ ပန္းျခံႀကီးတစ္ခုအား ေတြ႕ရသည္ဟု သူက ေျပာသည္။ ထုိပန္းျခံႀကီးထဲ၌ ေရကန္တစ္ခုကို ေတြ႕ရသည္။ ထုိေရကန္ႀကီးထဲ၌ ဘဲေတြ၊ ငန္းေတြ ေရကူးေနၾကသည္။ ကေလးငယ္ေလးမ်ားက သူတို႕ကို ေပါင္မုန္႕ေလးမ်ား ပစ္ေကြ်းၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးမ်ားက ေရကန္ထဲသို႕ စကၠဴေလွေလးမ်ား ေမွ်ာေနၾကသည္။ ခ်စ္သူစံုတြဲမ်ားက သစ္ပင္ႀကီးမ်ားေအာက္တြင္ လက္ခ်င္းတြဲကာ ေလွ်ာက္ေနၾကသည္။ ပန္းေတြက ေ၀ေ၀ဆာဆာ ပြင့္ေနသည္။ လိပ္ျပာေလးမ်ားက ဟိုမွ ဒီမွ ခုန္ကူးေနၾကသည္။ ဟိုးအေ၀းကို ေမွ်ာ္ၾကည္႕လိုက္လွ်င္မူ ထုိးထြက္ေနေသာ တိုက္တာ အေဆာက္အအံုမ်ားကို လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ျပာလဲ့ေနေသာ မိုးေကာင္းကင္။
ပက္လက္လွဲေနေသာလူနာသည္ တစ္ဖက္လူနာ ခေရေစ့တြင္းက်ေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို အရသာေတြ႕လ်က္ရွိသည္။ ကေလးတစ္ေယာက္ ေခ်ာ္လဲသြားတာ၊ ေရာင္စံုေကာင္မေလးေတြ အရမ္းကို လွပေနသည္႕အေၾကာင္းမ်ားကို သူ႕မ်က္စိထဲတြင္ အေသးစိပ္ျမင္ေတြ႕ရသည္။
တစ္ေန႕မွာေတာ့ သူ႕ေခါင္းထဲသို႕ အေတြးတစ္ခု ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။ သူကိုယ္တုိင္ ထုိျမင္ကြင္းမ်ားကို ၾကည္႕ခ်င္ေသာစိတ္ျဖစ္သည္။ တစ္ဖက္လူက ရႈခင္းမ်ားကို ေသခ်ာစြာ သိျမင္ခြင့္ရသည္။ သူကိုယ္တုိင္ကေတာ့ ေျပာျပေနသည္ကိုသာ နားေထာင္ေနရေသာေၾကာင့္ အားမရႏိုင္ျဖစ္မိသည္။ သူ႕ကိုယ္ ဘာေၾကာင့္ ထုိေနရာမွာ မထားေပးသလဲ ဟု အနည္းငယ္ မေက်မနပ္ျဖစ္မိသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မဆို ထုိသူႏွင့္ ေနရာခ်င္းလဲမွ ျဖစ္မည္ဆိုတာမ်ိဳးထိ သူ ေတြးမိသည္။
တစ္ခုေသာညမွာေတာ့ သူ ဟိုေတြးဒီေတြးျဖင့္ မအိပ္ႏိုင္ျဖစ္ေနစဥ္ တစ္ဖက္ခုတင္မွ လူနာက ရုတ္တရက္ႏိုးလာကာ ေခ်ာင္းဆိုးသည္။ ေခ်ာင္းဆိုးရင္း သီးလာသည္။ သူနာျပဳဆရာမအား အေရးေပၚေခၚရန္ အေရးေပၚခလုတ္အား စမ္းတ၀ါး၀ါးျဖင့္ရွာေနသည္။
သို႕ေသာ္ သူကေတာ့ မလႈပ္ရွားဘဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ေနလိုက္သည္။ ခဏၾကာေတာ့ တစ္ဖက္ခုတင္မွ အသံက ၿငိမ္က်သြားသည္။
ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ခင္းတြင္ သူနာျပဳဆရာမက တစ္ဖက္ခုတင္မွ လူနာေသဆံုးေၾကာင္းေတြ႕ရွိကာ အေလာင္းကို တိတ္ဆိတ္စြာပင္ သယ္ယူသြားသည္။
ဣေျႏၵမပ်က္ေလာက္ဘူး ဟု သူထင္ေသာအခ်ိန္တြင္ သူနာျပဳဆရာမအား ျပတင္းေပါက္ရွိေသာ တစ္ဖက္လူနာ၏ ခုတင္ဘက္သို႕ ေျပာင္းေပးရန္ သူေျပာလိုက္သည္။ သူနာျပဳဆရာမကလည္း သူ႕သေဘာအတုိင္းပင္ တစ္ဖက္သို႕ ေျပာင္းေပးသည္။
ေျပာင္းေရႊ႕ၿပီး သူနာျပဳဆရာမႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ား ထြက္သြားသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ တံေတာင္တစ္ဖက္ကို အားယူကာ ႀကိဳးစားထသည္။ နာက်င္မႈေ၀ဒနာကို က်ိတ္မွိတ္ခံစားရင္း သူ႕ကိုယ္သူ ႀကိဳးစားထူမကာ ျပတင္းေပါက္အျပင္သို႕ လွမ္းၾကည္႕လိုက္သည္။ သူ အံ့ၾသမင္သက္သြားကာ ရုတ္တရက္ ရင္ဘက္တစ္ခ်က္ေအာင့္ၿပီး ၿငိမ္က်သြားသည္။
သူ ျမင္လိုက္ရသည္က တစ္ဖက္လူနာေျပာခဲ့သလို သာယာေသာ ရႈခင္းမ်ားမဟုတ္။
အျဖဴေရာင္ တံတုိင္းႀကီးတစ္ခုသာ။
Monday, August 27, 2007
ေသာ့ပိုေလးတစ္ေခ်ာင္း
“စကားလံုး တစ္ေထာင္ထက္
ေဆာင္ရြက္မႈ တစ္ခုက
ပို၍ အရာထင္သည္”
ၾကားဖူးခဲ့တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းပါ။ ဘယ္သူေျပာခဲ့တာလည္း ဆိုတာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေျပာတုန္းကေတာ့ သူက ပံုျပင္ေလးတစ္ခုနဲ႕အတူ ေကာင္းကင္ကို ေျပာျပခဲ့တာပါ။ ခု ေကာင္းကင္က အျခားသူေတြကို ျပန္ၿပီး ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။
သူမငယ္စဥ္တုန္းက ေက်ာင္းသြားၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါတိုင္း တစ္ေန႕တာ ၾကံဳေတြ႕လာခဲ့ရသမွ်ကို အိမ္မွာျပန္ၿပီး ေျပာျပေလ့ရွိတတ္ပါတယ္။ သူမ ထိုသို႕အားရပါးရ ေျပာျပသည္႕အခါတုိင္း သူမ၏ဖခင္က လုပ္လက္စ အလုပ္မ်ားကို ခ်ၿပီး သူမ ေျပာသည္မ်ားကို ဂရုတစိုက္ လာေရာက္နားေထာင္ေလ့ရွိပါတယ္။
အေဖနဲ႕ သူမၾကားမွာ မေျပာျဖစ္တဲ့စကားဆုိတာ မရွိသေလာက္ပါဘဲ။ သူမ အသက္ (၁၃) ႏွစ္၊ (၁၄) ႏွစ္ေလာက္က ထင္တယ္။ သူမ လမ္းေလွ်ာက္တာက မေျပမျပစ္ျဖစ္ေနေတာ့ သူမ ေဖေဖက သူမအား မည္ကဲ့သို႕ေလွ်ာက္ရမည္ကို သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ဘယ္လိုဟန္ပန္မ်ိဳးနဲ႕ ေလွ်ာက္သင့္သည္ကို သူမဖခင္က ေျပာျပေပးခဲ့သည္။ ထုိမွ်မက ေက်ာင္းက ေကာင္ေလးေတြႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း သူမဖခင္က ဘယ္လိုဘယ္ပံု ေျပာဆိုဆက္ဆံသင့္သည္၊ ဘယ္လိုအမူအရာဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္မ်ိဳး သက္ေရာက္ႏုိင္သည္ကို သူငယ္ခ်င္းအရင္းတစ္ေယာက္ပမာ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးျဖင့္ ေျပာဆုိဆံုးမကာ သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။
တကၠသိုလ္ၿပီးေတာ့ သူမ အျပင္ေလာကႀကီးထဲသို႕ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးရင္း ၀င္ေရာက္ခဲ့သည္။ အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ခုမွာ ဆရာမတစ္ေယာက္အျဖစ္ သူမ၀င္လုပ္ခဲ့သည္။ သူမ၏အိမ္ႏွင့္ ေက်ာင္းက မိုင္ (၁၆၀)ေက်ာ္ေလာက္ ေ၀းသည္။
သူမအလုပ္က အဆင္ေျပေသာ္လည္း အရမ္းအေကာင္းႀကီးေတာ့မဟုတ္။ သြားေရးလာေရး ၾကန္႕ၾကာသည္႕အျပင္ ေက်ာင္းအနီး၀န္းက်င္တြင္ လမ္းသရဲမ်ားရွိသည္။ သူမ သင္ၾကားေပးေနေသာ သူမ၏ တပည္႕မ်ားထဲတြင္ပင္ လုယက္မႈ၊ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲမႈ၊ အလစ္သုတ္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ခဲ့ဘူးသူမ်ား ျဖစ္သည္။
“သမီး သြားရင္ လာရင္ လမ္းမွာ သတိထားေနာ္”ဟု စေန၊ တနဂၤေႏြ သြားေရာက္လည္တုိင္း အေဖက သတိေပးေလ့ရွိသည္။ သူမတစ္ေယာက္တည္း အိမ္ငွားေနတာ အေဖက စိတ္မခ်။ သို႕ေသာ္လည္း သူမက လူငယ္ဘာ၀ လြတ္လပ္မႈကို ခံုမင္တာေရာ၊ တစ္ေယာက္တည္း ရပ္တည္ခ်င္တာေရာေၾကာင့္ အိမ္ခြဲေနခဲ့သည္။ အေတြ႕အၾကံဳနည္းသေလာက္ လူက တက္တက္ၾကြၾကြ။ အေဖတားသည္႕ၾကားက တစ္ေယာက္တည္း ေနခဲ့သည္။ အလုပ္တစ္ခုရဖုိ႕ကလည္း ထုိအခ်ိန္က မလြယ္။ သူမ အလြန္ ကံေကာင္း၍ ရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း လူက ပိုတက္ၾကြျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္လည္း အေဖက သတိထားဖုိ႕ေျပာသည္႕အခါတိုင္း “မစိုးရိမ္ပါနဲ႕ အေဖရယ္” လို႕ သူမ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ ျပန္ေျပာခဲ့မိသည္။
တစ္ေန႕ညေနခင္းမွာေတာ့ အတန္းႏွင့္ပတ္သက္ေသာကိစၥမ်ားကို ၿပီးဆံုးေအာင္လုပ္ေနရေသာေၾကာင့္ အခန္းထဲမွ အေတာ္ၾကာမွ ထြက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ မီးပိတ္၊ စာသင္ခန္းတံခါးပိတ္ၿပီး ဂိတ္ေပါက္၀ေရာက္ေတာ့ ဂိတ္တံခါးက ပိတ္ထားၿပီ။ ဆရာ၊ဆရာမလည္း တစ္ေယာက္မွမရွိ။ ဂိတ္ေပါက္ေစာင့္ေသာ ဦးေလးႀကီးအားလည္း ရွာလို႕မေတြ႕။ အျခား မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွလည္း မေတြ႕ရေပ။ နာရီက ၆နာရီ ထုိးေတာ့မည္။ ခုနကေတာ့ အလုပ္ေဇာကပ္ေနေသာေၾကာင့္ နာရီကိုလည္း ေသခ်ာမၾကည္႕မိ။ သူမ ရွိေနသည္ကိုလည္း မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ သတိမထားမိဘဲ ထြက္သြားၾကပံုပင္။
ေက်ာင္းတစ္ပတ္ ထြက္ေပါက္ရွိေလမလားလို႕ လိုက္ရွာမိေတာ့ ေက်ာင္းအေနာက္ဘက္ ဂိတ္ေပါက္တံခါးေအာက္က ကတ္ကတ္သတ္သတ္ လွ်ိဳထြက္လွ်င္ ရႏိုင္မည့္အေျခအေနကို သြားေတြ႕ရသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ လက္ကိုင္အိတ္ကို အရင္ထုိးထည္႕လိုက္ၿပီး ေနာက္ သူမကေတာ့ ပက္လက္လွန္ကာ တံခါးေအာက္မွ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လွ်ိဳထြက္ခဲ့သည္။
ထို႕ေနာက္ အိတ္ကို ယူၿပီး ကားရွိရာသို႕ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ကားက ေက်ာင္းေရွ႕တြင္ ရပ္ထားေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းကို တစ္ပတ္ျပန္ပတ္ရေလသည္။ ေမွာင္ရိပ္သန္းေနေသာ ေက်ာင္းပတ္၀န္းက်င္က ေတာ္ေတာ္ကို ေခ်ာက္ခ်ားဖို႕ ေကာင္းလွသည္။
ထိုအခိုက္ ဆူဆူညံညံအသံေတြကို သူမၾကားလိုက္ရသည္။ သူမ လွည္႕ၾကည္႕လိုက္ေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအရြယ္ လူငယ္ ၉ဦး၊ ၁၀ဦးခန္႕ သူမရွိရာဘက္သို႕ ေလွ်ာက္လာသည္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ေမွာင္ရိပ္ၾကားကပင္ သူတုိ႕ပံုစံက လူဆိုးပံုေပါက္ေနသည္ကို သူမ သတိထားလိုက္မိသည္။
“ေဟ့ … ခင္ဗ်ားက ဒီေက်ာင္းက ဆရာမလား”
သူတို႕ထဲမွ တစ္ေယာက္က သူမအား လွမ္းေမးလိုက္သည္။
“မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးကြ၊ ေကာင္မေလးၾကည္႕ရတာ ငယ္ငယ္ေလးပဲ၊ ေက်ာင္းသူ ဒါမွမဟုတ္လည္း အကူေလာက္ပဲျဖစ္မွာပါ”
သူတုိ႕ထဲမွ တစ္ေယာက္က ေစာေစာက ေမးသူ၏ ေမးခြန္းကို ၀င္ေျဖလိုက္သည္။
သူမ အနည္းငယ္ထိတ္လန္႕ကာ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ေတာ့ သူတုိ႕ကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာၾကကာ သူမေနာက္မွ ဆက္လိုက္လာၾကသည္။
သူမက ေျခလွမ္းေတြကို ပိုျမန္လိုက္ရင္း အိတ္ထဲသို႕လက္ႏိႈက္ကာ ကားေသာ့ကို ရွာေဖြေနမိသည္။ ေသာ့ကို ရလွ်င္ ကားဆီသို႕ သည္ထက္ပိုၿပီး အျမန္ေျပးၿပီး အျမန္တံခါးဖြင့္ အျမန္၀င္ၿပီး တံခါးပိတ္ကာ ေမာင္းေျပးမည္ဟု စိတ္ကူးလိုက္သည္။ သူမ ရင္ေတြက တဒိန္းဒိန္းခုန္လာသည္။ အေလာတႀကီးရွာေနေသာေၾကာင့္လား မသိ။ ေသာ့ကြင္းေလးကို သူမ ဘယ္လိုမွ ဆန္းလို႕မမိေပ။ ဘယ္လိုရွာရွာမေတြ႕။
“ေဟ့ေကာင္ေတြ ျမန္ျမန္လိုက္ၾကကြ၊ မလြတ္ေစနဲ႕”
သူတုိ႕ထဲမွ တစ္ေယာက္က ေအာ္ၿပီး က်န္သူမ်ားကို ေျပာလိုက္သည္။
သူမ အလြန္ကို တုန္လႈပ္သြားသည္။ “ဘုရား တပည္႕ေတာ္မကို ကယ္ေတာ္မူပါ” ဟု စိတ္ထဲမွေန၍ ဆုေတာင္းလိုက္မိသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ရုတ္တရက္ သူမလက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားက ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းကို စမ္းမိလိုက္သည္။ ကားေသာ့ ဟုတ္၊ မဟုတ္ သူမ ေသခ်ာမစဥ္းစားႏိုင္။ ေသာ့ကို ေသခ်ာ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး သူမကားဆီသို႕ အေလာတႀကီး ေျပးေတာ့သည္။ ထုိ႕ေနာက္ ေသာ့တံကို ထိုးထည္႕ကာ ဖြင့္လိုက္သည္။
ေသာ့က ကံေကာင္းစြာျဖင့္ ပြင့္သြားခဲ့သည္။ သူမ ကားထဲသို႕ အျမန္၀င္ၿပီး ေလာ့ခ်ကာ ေခ်ာက္ခ်ားစြာျဖင့္ပင္ ထုိေနရာမွ ေမာင္းေျပးခဲ့ေတာ့သည္။
ထုိ႕ေနာက္ေတာ့ အနီးအနားက လူႀကီးမ်ားႏွင့္ ဆရာမတစ္ေယာက္ကို ေခၚ၍ ျပန္သြားၾကည္႕ၾကသည္။ သူမ၏ ေသာ့ကြင္းေလးက တံခါးေစာင့္ဦးေလးႀကီးအား သူမသြားရွာရင္း ထုိဦးေလးႀကီး၏ တဲတံခါးေဘာင္တြင္ သူမ ေမ့က်န္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
သူမ အခန္းသို႕ သူမျပန္ေရာက္ေတာ့ အခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္ကိုေနာက္က်ေနၿပီ။ ထုိအခိုက္ ဖုန္းျမည္သံၾကားရေသာေၾကာင့္ ေကာက္ကိုင္လိုက္ေသာအခါ သူမေဖေဖဆီမွ ဆက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ပူပူေႏြးေႏြး ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရေသာ ျပႆနာအား အေဖစိတ္ပူမည္ဆိုး၍ အေဖ့အား မေျပာျပေတာ့။
အေဖႏွင့္ ဟုိအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာရင္း ေနာက္ဆံုးေျပာလိုက္ေသာ အေဖ့စကားေၾကာင့္ သူမ အေဖ့အား အလြန္ကို ေက်းဇူးတင္ကာ မ်က္ရည္ပင္က်မိသည္။ အေဖေျပာလိုက္သည္က …
“သမီး … အေဖ သမီးအိတ္ထဲမွာ ကားေသာ့အပိုတစ္ေခ်ာင္း ထည္႕ေပးထားတယ္၊ အေရးတႀကီးလိုတဲ့အခါ သံုးလို႕ရေအာင္လို႕ေလ၊ ဟိုေန႕က အေဖ သမီးကို မေျပာလိုက္ရလို႕” တဲ့။
ဘယ္ေလာက္ တိုက္ဆုိင္လိုက္သလဲ။ ခုေလးတင္ပင္ အေဖ အေျမာ္အျမင္ႀကီးႀကီးျဖင့္ လုပ္ေပးလိုက္ေသာ ေသာ့ပိုေလးက သူမအား ကယ္တင္ခဲ့သည္။ ယခုအခ်ိန္ထိ သူမ အေဖလုပ္ေပးထားေသာ ေသာ့ပိုေလးအား ျမတ္ႏိုးစြာ သိမ္းထားဆဲျဖစ္သည္။ ထုိ႕အတူ စဥ္းစားလုပ္ကိုင္စရာရွိသည္႕အခါတိုင္း၊ အေရးႀကီးကိစၥမ်ား ဆံုးျဖတ္ရသည္႕အခါတုိင္း အေဖ့ရဲ႕ လမ္းညႊန္ခ်က္၊ အေဖ့ရဲ႕ ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္ႏွင့္ အေဖ့ရဲ႕ အားေပးအတည္ျပဳခ်က္မ်ားကို သူမ ရယူဆဲျဖစ္သည္။ အေဖဥာဏ္အေျမာ္အျမင္ႀကီးစြာ လုပ္ေပးခဲ့ေသာ ေသာ့ပိုေလးတစ္ေခ်ာင္းက သူမ၏ဘ၀ကို ေဘးရန္တစ္ခုမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ျခြင္းခ်က္မရွိ ကူညီေပးခဲ့သည္ မဟုတ္လား။
ထုိ႕အတူ သူမ အသိတစ္ခု ရခဲ့ရသည္။
မိဘမ်ားသည္ သူတို႕၏ သားသမီးမ်ားအား ေမတၱာတရားျဖင့္ ေဘးအႏၱရာယ္အေပါင္းမွ လြတ္ကင္းေအာင္ အခ်ိန္ေနရာမလပ္ ေစာင့္ေရွာက္ေနေၾကာင္း …
Sunday, August 26, 2007
ၿမိဳ႕ႏွစ္ၿမိဳ႕
တစ္ခါက ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ခု၏ ၿမိဳ႕အ၀င္၀သို႕ ခရီးသည္တစ္ဦးေရာက္လာခဲ့သည္။ ထုိခရီးသည္က ၿမိဳ႕ထဲသို႕ မ၀င္မီ လမ္းေဘးတြင္ ထိုင္ေနသည္႕ မိန္းမတစ္ဦးအား ေမးလိုက္သည္။
“ဒီၿမိဳ႕က သူေတြက ဘယ္လို စိတ္ေနစိတ္ထားမ်ိဳး ရွိၾကပါသလဲ”
ထိုအခါ အမ်ိဳးသမီးက ထိုခရီးသည္အား ျပန္ေမးလိုက္သည္။
“ရွင္ ထြက္လာတဲ့ ၿမိဳ႕က ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြကေရာ ဘယ္လို စိတ္သေဘာထားမ်ိဳးရွိပါသလဲ”
ခရီးသည္က
“အမေလး … မေျပာပါနဲ႕ေတာ့ဗ်ာ၊ ရိုင္းလိုက္ၾကတာ ေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့၊ ယံုၾကည္လို႕လည္း မရဘူး၊ ယုတ္မာေကာက္က်စ္ၾကတာလဲ မေျပာပါနဲ႕ေတာ့ဗ်ာ၊ တကယ့္ကို ေကာင္းကြက္တစ္ကြက္မွကို မရွိပါဘူး”
ဟု ရႈံ႕မဲ့ကာ ေျဖေလသည္။
“အင္း … ဒီၿမိဳ႕ထဲက လူေတြကိုလဲ အဲဒီပံုစံအတုိင္း ရွင္ေတြ႕ရအံုးမွာပါ”
ဟု အမ်ိဳးသမီးက ျပန္ေျဖလိုက္သည္။
ထို႕ေနာက္ မၾကာမီ ဒုတိယခရီးသည္ေရာက္လာၿပီး ထိုအမ်ိဳးသမီးႀကီးအား အလားတူ ေမးခြန္းကိုပင္ ေမးေလသည္။ ထုိအခါ အမ်ိဳးသမီးကလည္း ေရွးကအတုိင္း ထုိခရီးသည္အား ယခင္က ထြက္လာခဲ့ေသာ ၿမိဳ႕ရွိလူမ်ား၏ စိတ္သေဘာထားကို ျပန္ေမးေလသည္။
“အင္မတန္ စိတ္သေဘာထားျဖဴစင္ၾကပါတယ္ဗ်ာ၊ အလြန္လည္း ေဖာ္ေရြၾကပါတယ္၊ ရိုးသားတယ္၊ ႀကိဳးစားတယ္၊ သူမတူေအာင္လည္း ရက္ေရာၾကပါတယ္၊ အဲဒီက ထြက္လာရတာ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္ဗ်ာ”
ဟု စိတ္အားထက္သန္စြာ၊ လႈိက္လွဲစြာ ေျဖေလသည္။
ထုိအခါ ပညာရွိအမ်ိဳးသမီး ေျဖလိုက္သည္က
“ဒီၿမိဳ႕ထဲမွာလည္း အဲဒီလိုလူမ်ိဳးေတြကိုပဲ ရွင္ေတြ႕ရမွာပါ”
ဟူ၍ ျဖစ္ေလသည္။
လူတစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္အျမင္ဟာ အရမ္းကို အေရးႀကီးပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကို အေကာင္းျမင္ႏိုင္ဖို႕ဆိုတာက ကိုယ္ကိုယ္တုိင္လည္း သူတစ္ပါးကို အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႕ ၾကည္႕တတ္မွ ျဖစ္မွာပါ။ သူမ်ားကို အေကာင္းမျမင္ဘဲ ကိုယ့္ကို အေကာင္းျမင္ေစဖုိ႕ဆိုတာ တကယ္ကို မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူ႕အေပၚကိုမဆို အေကာင္းျမင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါလို႕ …
Wednesday, August 22, 2007
အေဖ
ကြ်န္ေတာ္ အသက္ ၄ ႏွစ္သားတုန္းက ငါ့ေဖေဖႀကီး ဘာမဆုိလုပ္တတ္တယ္။
၅ႏွစ္ ... ငါ့ေဖေဖႀကီး မသိတာ မရွိဘူး။
၆ႏွစ္ ... ငါ့အေဖက မင္းအေဖထက္ တတ္တယ္ကြ။
၈ႏွစ္ ... တုိ႕အေဖက အကုန္လံုးေတာ့လည္း အတိအက်မသိဘူး။
၁၀ႏွစ္ ... အေဖတုိ႕ ငယ္ငယ္တုန္းကနဲ႕ ခုက တစ္ျခားစီပဲ။
၁၂ႏွစ္ ... အင္း အဲဒါေတာ့ အေဖလည္း ဘယ္သိပါ့မလဲ၊ သူက အသက္ႀကီးၿပီဆိုေတာ့ ကေလးတုန္းက အေၾကာင္းေတြ မမွတ္မိႏိုင္ေတာ့ဘူး။
၁၄ႏွစ္ ... အေဖေတာ့ ထည္႕မေျပာနဲ႕၊ သူက ေရွးရိုးသမားႀကီး။
၂၁ႏွစ္ ... အဘိုးႀကီးလား ... ထားပါ၊ ေအာက္ေနၿပီ၊ လံုး၀ေအာက္ေနၿပီ။
၂၅ႏွစ္ ... အေဖလည္း နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ သိတယ္၊ မသိလို႕လည္း မျဖစ္ဘူးေလ၊ လူႀကီးပဲဟာ။
၃၀ ... အေဖ့ကို နည္းနည္းပါးပါး ေမးျမန္းၾကည္႕ရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္၊ ဘာပဲေျပာေျပာ သူက အေတြ႕အၾကံဳအမ်ားၾကီးရွိတယ္။
၃၅ႏွစ္ ... အေဖနဲ႕ တုိင္ပင္ၿပီးမွဘဲ ဒီကိစၥအတြက္ ငါတစ္ခုခု လုပ္ႏုိင္မယ္။
၄၀ … အေဖသာဆိုရင္ ဒီကိစၥကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းမလဲ မသိဘူး၊ အေဖက အေတြ႕အၾကံဳ စံုတယ္၊ အေျမာ္အျမင္လည္း ရွိတယ္။
၅၀ … ဒီကိစၥ အခုေနသာ အေဖနဲ႕ တုိင္ပင္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေပးရေပးရ ငါ ေပးပါတယ္။ အေဖ့ အရည္အခ်င္းေတြ သူ သူရွိေနတုန္းက ေကာင္းေကာင္းသတိမထားခဲ့မိတာ သိပ္ႏွေျမာစရာေကာင္းတယ္၊ တကယ္ဆို ငါ အေဖ့ဆီက အမ်ားႀကီး ရလိုက္ဖုိ႕ေကာင္းတယ္။
[မူရင္း။ ။ Ann Landers ၏ My Father When I was]
မိဘတစ္ေယာက္ရဲ႕ အရည္အခ်င္း၊ အေတြ႕အၾကံဳ ဗဟုသုတေတြကို အထင္မေသးဘဲ ေကာင္းေကာင္းတန္ဖုိးထားတတ္ႏိုင္ပါေစလို႕ ...
Sunday, August 19, 2007
အဲသည္လို အစ္ကိုမ်ိဳး
ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ေပါလ္မွာ ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္အျဖစ္ သူ႕အစ္ကိုႀကီးထံမွ ကားတစ္စီးရသည္။
ခရစၥမတ္အႀကိဳေန႕တြင္ သူရံုးခန္းကထြက္လာေသာအခါ လမ္းေဘးတြင္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ေတာက္ပေသာ သူ႕ကားသစ္ႀကီးကို သေဘာက်စြာ လွည္႕ပတ္ၾကည္႕ေနသည္ကို ျမင္လိုက္သည္။ ထုိေကာင္ေလးက သေဘာက်စြာ လွည္႕ပတ္ၾကည္႕ရံုႏွင့္ အားမရဘဲ သူ႕ကို ေမးေလသည္။
“ဒါ အစ္ကို႕ကားလား”
ေပါလ္က ေခါင္းညိမ့္ၿပီး
“ေအးကြ၊ ငါ့အစ္ကိုက ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္ ေပးထားတာ”
ဟု ေျဖလိုက္သည္။
ေကာင္ေလးက အလြန္အံ့အားသင့္သြားၿပီး
“ဟာ … ခင္ဗ်ားအစ္ကိုက ခင္ဗ်ားကို အလကားေပးတာ … ဟုတ္လား၊ ခင္ဗ်ား ပိုက္ဆံတစ္ျပားမွ မကုန္ဘူးေပါ့၊ ဟာဗ်ာ … ကြ်န္ေတာ္သာ ဆုေတာင္းလို႕ရမယ္ဆိုရင္ …”
ဆုိၿပီး ေကာင္ေလးက ဆက္မေျပာဘဲ ရပ္ေနသည္။
တကယ္လို႕သာ ဆုေတာင္းလို႕ရရင္ ေကာင္ေလးဘာစဥ္းစားမည္လဲ ဟု ေပါလ္ ေတြးေနမိသည္။ သူ႕မွာလည္း အဲလို အစ္ကိုမ်ိဳး တစ္ေယာက္ေလာက္ရပါေစ ဟု ဆုေတာင္းမွာပဲေပါ့ ဟု ေပါလ္ထင္မိသည္။
သို႕ေသာ္ ေကာင္ေလးထံမွ ေနာက္ထပ္ၾကားလိုက္ရေသာ စကားေၾကာင့္ ေပါလ္ ၾကက္သီးေမြးညင္း ထသြားသည္။
“ကြ်န္ေတာ္ အဲလိုအစ္ကိုမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္လိုက္တာဗ်ာ” တဲ့။
ေကာင္ေလးကို သူ အံ့အားသင့္စြာ ေငးၾကည္႕မိသည္။ ထို႕ေနာက္ သူကိုယ္တုိင္ ဘယ္လိုျဖစ္သြားသည္ကို မသိလိုက္ဘဲ ေကာင္ေလးအား
“မင္း ငါ့ကား လိုက္စီးၾကည္႕မလား”
ဟု ေမးလိုက္မိသည္။
“ဟုတ္ကဲ့၊ စီးခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ”
ကားစီးၿပီး ခဏၾကာေတာ့ ေကာင္ေလးက “ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ အိမ္ဘက္က လွည္႕ေမာင္းေပးလို႕ရမလား ခင္ဗ်ာ” ဟု ေမးသည္။
ေကာင္ေလးရဲ႕ ေတာက္ပေနေသာ မ်က္လံုးကို ၾကည္႕ၿပီး ေပါလ္ ျပံဳးမိသည္။ ေကာင္ေလး စိတ္ထဲ ဘာေတြ ေတြးေနလဲ ဘာေတြရွိေနလဲ သူေတြးမိသည္။ သူ႕ရဲ႕ ကားသစ္ႀကီးစီးၿပီး အိမ္ျပန္လာတာကို အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ားကို ၾကြားခ်င္သည္ဟု ေပါလ္ထင္မိသည္။
သုိ႕ေသာ္ သည္တစ္ခါတြင္လည္း ေပါလ္အထင္မွားျပန္သည္။
“ဟို ေလွကားႏွစ္ဆင့္နဲ႕ အိမ္ေရွ႕မွာ ရပ္ေပးပါ ခင္ဗ်ာ”
ေကာင္ေလးက ေျပာသည္။
ထုိ႕ေနာက္ ေကာင္ေလးက ေလွကားထစ္ေတြအတိုင္း ေျပးတက္သြားသည္။ ခဏၾကာေသာအခါ ျပန္ဆင္းလာေသာ ေျခသံကို ၾကားရသည္။ သို႕ေသာ္ ေျခသံက တက္သြားတုန္းကေလာက္ မျမန္။ ေကာင္ေလးက ကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်ီယူကာ ဆင္းလာျခင္းျဖစ္သည္။ ေျခေထာက္မသန္ေသာ သူ႕ ညီေလး။ ေကာင္ေလးက သူ႕ညီေလးအား ခ်ၿပီး ေအာက္ဆံုး ေလွကားထစ္မွာ ထုိင္ခိုင္းလိုက္သည္။ ထုိ႕ေနာက္ သူ႕ညီေလးအား တင္းတင္းဖက္ထားၿပီး ကားကိုျပေလသည္။
“ဟုိမွာ ေတြ႕လား ညီေလး၊ အေပၚမွာတုန္းက အစ္ကိုႀကီးေျပာတဲ့ ကားေလ၊ အဲဒါ သူ႕အစ္ကိုႀကီးက သူ႕ကို ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္ေပးတာတဲ့၊ သူ႕ပိုက္ဆံတစ္ျပားမွ မကုန္ဘူး၊ အစ္ကိုႀကီးလဲ ေနာက္က်ရင္ ညီေလးကို ဒီလိုကားမ်ိဳးတစ္စီး ၀ယ္ေပးမယ္၊ အဲဒီအခါက်ရင္ ညီေလးကို အစ္ကိုႀကီးေျပာထားတဲ့ ခရစၥမတ္ဆိုင္ေတြမွာ ျပထားတဲ့ အလွအပ ပစၥည္းမ်ိဳးစံုကို ညီေလး လိုက္ၾကည္႕ႏိုင္ၿပီကြ” ဟု ေကာင္ေလးက အားရပါးရ ေျပာေနသည္။
ေပါလ္ ကားထဲမွ ထြက္လာၿပီး ေျခမသန္ေသာ ကေလးငယ္ေလးကို ခ်ီ၍ ကားေရွ႕ခန္းထဲသို႕ ထည္႕လိုက္သည္။ အစ္ကိုလုပ္သည္႕ေကာင္ေလးက ၀မ္းသာအားရျဖင့္ သူ႕ညီေလးေဘးမွ ၀င္ထုိင္လိုက္သည္။
အဲဒီေန႕က သူတုိ႕သံုးေယာက္ ေလွ်ာက္လည္ၾကသည္႕ အေတြ႕အၾကံဳက သံုးေယာက္လံုးအတြက္ တစ္သက္မေမ့ႏုိင္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေလး ျဖစ္သည္။
အထူးသျဖင့္ ေပါလ္အဖုိ႕ သင္ခန္းစာတစ္ခု မွတ္မွတ္သားသား ရခဲ့သည္။ ယူရျခင္းအရသာထက္ ေပးရျခင္းေၾကာင့့္ရရွိေသာ ပီတိက ပို၍ ႏွစ္သက္ဖြယ္ ခ်ိဳၿမိန္လွသည္ … ဟူေသာ အသိတရားပင္။
(မူရင္း။ ။ Dan Clark ၏ A Brother Like That)
ဒီ၀တၳဳတိုေလးကို ဖတ္ၿပီး အားလံုးလည္း ရယူျခင္းထက္ ေပးကမ္းရျခင္းေၾကာင့္ ရရွိေသာ ပီတိက ပို၍ ခ်ိဳၿမိန္ေၾကာင္းကို ခံစားနားလည္ႏိုင္ပါေစလို႕ …
Thursday, August 16, 2007
ငါ အိုသြားတဲ့အခါ
မွတ္သားဖူးခဲ့တဲ့ စာသားေလးေတြပါ ... ေကာင္းကင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္သလို အားလံုးလည္း ၾကိဳက္ႏွစ္သက္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္ ...
ငါ အိုသြားတဲ့အခါ ငါဟာ အရင္က ငါ မဟုတ္ေတာ့ဘူး…
ငါ့ကို နားလည္ေပးပါ၊ ငါ့ကို စိတ္ရွည္ရွည္ထား ဆက္ဆံေပးပါ …
ခ်ိနဲ႕နဲ႕လက္ေတြနဲ႕ ထမင္းဟင္းေတြ အကၤ် ီေပၚေလာင္းမိတဲ့အခါ၊ ဖိနပ္ႀကိဳးေတြ ခ်ည္ဖုိ႕ ေမ့သြားတဲ့အခါ၊ ငါ့ကို မရြံပါနဲ႕ …
ငယ္ငယ္တုန္းက ငါသင္ေပးခဲ့တာကို ေက်းဇူးျပဳၿပီး သတိရေပးပါ …
အပ္ေၾကာင္းထပ္မက ေျပာဖူးတဲ့စကားေတြကို ငါျပန္ေျပာမိတဲ့အခါ စကားမျဖတ္ဘဲ ေက်းဇူးျပဳၿပီး နားေထာင္ေပးပါ …
ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ရာ၀င္တုိင္း တစ္ေထာင့္တစ္ညပံုျပင္ေတြကို မရိုးေအာင္ေျပာရင္း ငါ ေခ်ာ့သိပ္ခဲ့ဘူးတာေတြကို သတိရေပးပါ …
မလႈပ္မရွားႏိုင္လို႕ ေရခ်ိဳးဖို႕ အကူအညီလိုတဲ့အခါ ငါ့ကို မၿငိဳျငင္ပါနဲ႕ …
ငယ္ငယ္တုန္းက ေခ်ာ့တစ္ခါ ေျခာက္တစ္လွည္႕ ေရခ်ိဳးေပးခဲ့ဘူးတဲ့ ပံုရိပ္ေလးကို ျမင္ေယာင္ေပးပါ …
ေခတ္သစ္နည္းပညာသစ္ေတြကို မသိနားမလည္ခဲ့ရင္ ငါ့ကိုမေလွာင္ပါနဲ႕ …
ငယ္ငယ္တုန္းက “ဘာေၾကာင့္” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းတုိင္းကို စိတ္ရွည္စြာ ငါ ျပန္ေျဖခဲ့တာကို သတိရေပးပါ …
စိတ္သြားတုိင္းကိုယ္မပါ ႏြမ္းလ်ၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္တဲ့အခါ ခြန္အားပါတဲ့လက္တစ္စံုနဲ႕ ငါ့ကို ကူတြဲေပးပါ …
လမ္းေလွ်ာက္သင္စအရြယ္တုန္းက တစ္လွမ္းခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္က်င့္ေပးခဲ့ဖူးတာကို ေက်းဇူးျပဳၿပီး သတိရေပးပါ …
အသက္ႀကီးလာလို႕ စကားေျပာရာမွာ ေရွ႕ေနာက္မညီဘဲ အေၾကာင္းအရာေတြကို ငါ ေမ့သြားတဲ့အခါ အခ်ိန္ေပးၿပီး စဥ္းစားခြင့္ေပးပါ …
စကားအေၾကာင္းအရာေတြက ငါ့အတြက္ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ေဘးကေန ငါေျပာသမွ် နားေထာင္ေပးရင္ ေက်နပ္ပါၿပီ။
တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ အိုစာသြားတဲ့ ငါ့ကိုၾကည္႕ၿပီး ၀မ္းမနည္းပါနဲ႕ …
နားလည္ေပးပါ …
အားေပးပါ …
အရင္တုန္းက လူ႕ဘ၀တက္လမ္းအတြက္ ငါ လမ္းညႊန္ခဲ့သလို အခုအခ်ိန္မွာ ငါ့ဘ၀ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြအတြက္ ငါ့ကို အေဖာ္ျပဳေပးပါ …
အခ်စ္နဲ႕ ေအးျမမႈေတြကို ငါ ျပံဳးျပံဳးေလး လက္ခံမွာပါ …
အဲဒီအျပံဳးေတြထဲမွာ မဆံုးတဲ့ ငါ့ေမတၱာေတြကို ေတြ႕ရမွာပါ …
