ဒီကမၻာေပၚမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္မေနခ်င္တဲ့သူရယ္လို႕ ရွိမယ္လို႕ေတာ့ မထင္ပါဘူး... ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ ေနခ်င္ၾကတာေပါ့ေနာ္...
ကိုယ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့အခါ "ငါေတာ့ ၀မ္းနည္းေနတဲ့သူနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းလုပ္မွဘဲလို႕" ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကမ်ား စဥ္းစားဖူးမွာလဲေနာ္... ကိုယ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္လည္း ကိုယ့္ထက္ေပ်ာ္တဲ့သူကိုပဲ ေတြ႕ခ်င္ၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၀မ္းနည္းတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ပစ္ၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့သူကိုပဲ ေရြးေပါင္းရမယ္လို႕ေတာ့ မဆိုလိုဘူးေနာ္။
သူငယ္ခ်င္းဆိုတာက ဘာလဲ။ "၀မ္းနည္းေနရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ၀မ္းသာေနရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္နဲ႕ အတူ ေကာင္းတူ ဆိုးတူ အားလံုးကို မွ်ေ၀ခံစားေပးႏိုင္တဲ့သူ"ေပါ့။ အင္း ထားပါအံုးေလ။ ေကာင္းကင္အခုေျပာခ်င္တာက ဒါက အဓိက မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ေျပာတာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ အေၾကာင္း...
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေပ်ာ္ေနတဲ့သူေတြကိုပဲ ရွာတတ္ၾကတာပါ။ ကိုယ့္လို ေပ်ာ္တတ္တဲ့သူကိုေပါ့။ ဥပမာ ေ၀းေ၀းမၾကည္႕နဲ႕။ ေကာင္းကင္ကိုပဲၾကဘ္႕။ ေကာင္းကင္ဆိုရင္ ေကာင္းကင္လို ေပါေတာေတာေနတတ္တဲ့... အဲေလ ဟုတ္ပါဘူး... ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ေဆးဗားေလးလို၊ ခ်စ္ညီမေလး သီရိေလးတို႕လို လူကိုပဲ ရွာတာပါ။ :P
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့သူဟာ ေပ်ာ္တဲ့သူကိုပဲ ဆြဲေဆာင္ပါတယ္။
မေပ်ာ္တတ္တဲ့သူဟာလည္း မေပ်ာ္တဲ့သူကိုပဲ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။
ကဲ... ဒါဆို ေကာင္းကင္ တစ္ခု ေမးမယ္။ ေပ်ာ္တဲ့သူကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ၿပီး ကိုယ္က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနမလဲ...
ကိုယ့္ကို ေပ်ာ္ေအာင္ ဘယ္သူက လုပ္ေပးႏိုင္သလဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုယ့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳးကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိဘဲ လက္ခံတတ္ၾကပါတယ္။
သီခ်င္းေတြနဲ႕ ရုပ္ရွင္ထဲမွာဆိုရင္ေတာ့ ဒါက ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာေတာ့ တကယ္တမ္း ဘယ္သူကမွ ကိုယ့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ လုပ္ေပးလို႕မရပါဘူး။
ေကာင္းကင္ရဲ႕အစ္ကိုတစ္ေယာက္က ေကာင္းကင္ကို ေျပာဘူးတယ္။ အင္း... ေသခ်ာေျပာရင္ေတာ့ ဆံုးမတာေပါ့ေလ။ "မင္းနဲ႕မေတြ႕ခင္က ကိုယ္က အရမ္းကို အထီးက်န္ပါတယ္၊ ကိုယ့္ဘ၀ဟာ ေျခာက္ေသြ႕ေနတာပဲတဲ့"။ အဲဒီစကားမ်ိဳး ရုပ္ရွင္ေတြ၊ သီခ်င္းေတြထဲမွာဘဲ ေကာင္းကင္ ၾကားရမယ္တဲ့ေလ။ အဲဒါေတြ နားေထာင္ၿပီး စိတ္ကူးရင္မေနနဲ႕တဲ့။ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ ျဖစ္တာက "မင္းနဲ႕မေတြ႕ခင္မွာ ကိုယ္ဟာ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲေနတယ္၊ မင္းနဲ႕ေတြ႕မွ ပိုဆိုးသြားတယ္" ဆိုတာမ်ိဳးပဲ ရွိလိမ့္မယ္တဲ့။ စိတ္ကူးေတြယဥ္ၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ကိုယ္က ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္လိမ့္မယ္ဆိုၿပီး ရူးမေနနဲ႕တဲ့... ေကာင္းကင္အစ္ကိုက ေကာင္းကင္ကို အဲေလာက္ယံုၾကည္ၿပီး အဲလို အားေပးတာ... :D
ဒါေပမယ့္ သူေျပာတာ အားလံုးမွားတယ္၊ အလကား အစ္ကိုက အေကာင္းမျမင္တာလို႕ေတာ့ ေကာင္းကင္ မေျပာခဲ့ႏိုင္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ သူ ေျပာတာေတြက အမ်ားအားျဖင့္က မွန္ေနတာကိုး။
စဥ္းစားၾကည္႕ေလ... ေကာင္းကင္က စိတ္ဓာတ္က်ေနမယ္၊ စိတ္အားငယ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူကမ်ားလာၿပီး ေကာင္းကင္ရဲ႕ အားငယ္စိတ္ေတြကို ေပ်ာက္ေအာင္၊ စိတ္ဓာတ္ေတြ တက္လာေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္မွာလဲ။ လုပ္ေပးတယ္ ဆိုရင္လည္း နည္းနည္းပါးပါး ေျပေပ်ာက္ေအာင္ပဲ လုပ္ေပးႏိုင္မွာေလ။ အားလံုးေပ်ာက္သြားေအာင္ လုပ္ဖုိ႕ဆိုတာက ေကာင္းကင္ကိုယ္တုိင္ေျပာင္းလဲမွဘဲ ရမွာေလ။ ဘယ္လို စိတ္ဆင္းရဲမႈဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္သာ ေျဖရွင္းၿပီး ရုန္းထြက္ရတာပဲေလ။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား...
ေနာက္ဆံုးေျပာရရင္ေတာ့ ကိုယ္ေပ်ာ္ရႊင္ဖုိ႕ကိုလည္း ကိုယ္ ကိုယ္တုိင္ဘဲ ရယူမွ ျဖစ္မွာပါ။ ကိုယ့္ဘာသာကို ျပဳျပင္ၿပီး အေကာင္းျမင္စိတ္ေလး ထားႏိုင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို ဆြဲေဆာင္လာႏိုင္မွာပါ။ ေကာင္းကင္တုိ႕လုပ္ဖုိ႕လို႕တာက ကမၻာႀကီးကို ေျပာင္းလဲဖို႕ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေျပာင္းလဲပစ္ဖုိ႕ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေကာင္းကင္တုိ႕ အေပ်ာ္ေတြနဲ႕ ျဖတ္သန္းႏိုင္မွာပါ။
ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေကာင္းျမင္ၿပီး ေပ်ာ္ရြင္တဲ့သူေတြ ၀ိုင္းရံေနဖုိ႕ ကိုယ့္မ်က္ႏွာမွာ ျဖဴစင္တဲ့ အျပံဳးေလးတစ္ခုကိုလည္း အျမဲေဆာင္ထားပါလို႕ တိုက္တြန္းလိုက္ရင္း ...
Thursday, November 22, 2007
ဘယ္လိုဆိုရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္မလဲ
Monday, November 19, 2007
နာက်င္ခံစားရတဲ့အခါ
တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္တဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ နာက်င္မႈမ်ိဳး၊ ခလုတ္တိုက္မိတဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ နာက်င္မႈမ်ိဳး...
အဲလို နာက်င္မႈမ်ိဳးေတြကို ေကာင္းတဲ့အျမင္နဲ႕ လက္ခံႏိုင္ဖုိ႕ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ကို ခက္ခဲတဲ့အလုပ္တစ္ခုပါပဲ။ ဘယ္သူမွ ဘာအေၾကာင္းနဲ႕မွ နာက်င္မႈကို ခံစားခ်င္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ အဲလိုမ်ိဳး နာက်င္မႈေတြကို မခံစားရဖူးဆိုရင္ လူေတြက ဘယ္လိုျဖစ္လာမလဲ။ ဘယ္အရာကိုမဆို အေလးမထားဘဲလုပ္လာမယ္။ ဂရုမစိုက္ဘဲ ေပါ့ေပါ့တန္တန္လုပ္မယ္။ နာက်င္ခံစားရတဲ့အခါက်ေတာ့မွ သတိထားဆင္ျခင္ဖုိ႕ သတိရမယ္။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ရန္မျဖစ္မိေအာင္၊ ခလုတ္မတိုက္မိေအာင္ သတိထားၿပီး ဆင္ျခင္လာမယ္။
ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ နာက်င္ခံစားရတဲ့အခါ ေနာက္ေနာင္ အလားတူအျဖစ္မ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္ သတိေပးတဲ့စနစ္ရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ "ဒါမ်ိဳးလုပ္ရင္ ဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္မယ္၊ ေနာက္ဒါမ်ိဳးမလုပ္နဲ႕" ေပါ့။
အဲဒီလိုပဲ စိတ္ပိုင္း နာက်င္ခံစားမႈမွာလည္း အလားတူ သတိေပးစနစ္ရွိတာပဲ။ အဲဒါကေတာ့ "အဲဒီအေတြးမ်ိဳးကို ေျပာင္းလဲလိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္" ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။
မနာလိုစိတ္ျဖစ္တယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ဆိုးတယ္ စိတ္တိုတယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ သည္းမခံႏိုင္ျဖစ္တယ္။ အဲဒါေတြဟာ တကယ္ေျပာရင္ေတာ့ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့အေၾကာင္းအရာ ေတြပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ အဲဒီခံစားခ်က္ေတြကို မေဖ်ာက္ဖ်က္ဘဲ သိမ္းထားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သတိေပးစကားေတြက အလိုလိုထြက္ေပၚလာမွာပါ။ အဲဒါေတြကေတာ့
"တျခားသူေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဖုိ႕ မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႕"
"တျခားသူေတြကို ကိုယ့္လိုျပဳမူဖုိ႕ မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႕"
တကယ္လို႕ ကိုယ့္အေတြးအေခၚကို မေျပာင္းလဲဘူးဆိုရင္ေတာ့ အရင္အတိုင္းပဲ ခံစားေနရအံုးမွာပါပဲ။ ကိုယ့္ဘာသာကို "ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ မွန္တာပဲ" လို႕ေျပာတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ မွန္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေလးဟာ ကိုယ့္ရင္ထဲက ခံစားရတဲ့ နာက်င္မႈကို နည္းနည္းေလးေတာင္ မေလ်ာ့နည္းေစပါဘူး။
တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ ကိုယ္မွန္တယ္ ထင္ေပမယ့္လည္း ကိုယ့္အေတြးကို နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ ေျပာင္းဖုိ႕လိုအပ္တဲ့အခါမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။
ရုပ္ပိုင္းနဲ႕စိတ္ပိုင္း ႏွစ္ခုစလံုးမွာ မေျပာင္းလဲဘဲ အရင္အတိုင္း ဆက္လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ နာက်င္ခံစားမႈေတြကို ခံစားေနရအံုးမွာပါ။
ဒါေၾကာင့္ လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျပာင္းလဲဖုိ႕ ၀န္မေလးၾကပါနဲ႕လို႕ တုိက္တြန္းရင္း ...
Sunday, September 23, 2007
အခက္အခဲေတြနဲ႕ ၾကံဳရတဲ့အခါ
ေကာင္းကင္တုိ႕ ဘ၀မွာ အခက္အခဲေတြနဲ႕ၾကံဳရတဲ့အခါ ဘယ္လို ဆက္လက္ရွင္သန္ၿပီး ေနထုိင္ရမလဲ။ ၀မ္းနည္းပူေဆြးရတဲ့အခါ၊ အထီးက်န္တဲ့အခါ ဘယ္လို ရပ္တည္ေနႏိုင္မလဲ။
ဘာမွမစိုးရိမ္ပါနဲ႕ ...
ေတာင္တက္ရသလိုပဲ ေကာင္းကင္တို႕ရဲ႕အခက္အခဲေတြကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းႏုိင္ၾကမွာပါ။ တကယ္လို႕မ်ား ေတာင္တက္တဲ့အခါ ေတာင္စြန္းတစ္ေနရာမွာ ေရွ႕မတိုးသာ ေနာက္မဆုတ္သာ ျဖစ္ေနရင္ ေကာင္းကင္တုိ႕ ဘယ္လိုလုပ္ၾကရမလဲ။ ေရွ႕ဆက္တက္ဖုိ႕ ဘယ္ေလာက္က်န္ေသးလဲဆိုတာကို ေမ့လိုက္ၿပီး ေလာေလာဆယ္အေျခအေနကိုပဲ အာရံုစိုက္လိုက္ပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္တုိ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရမွာက ေရွ႕ေျခတစ္လွမ္း ဆက္လွမ္းႏုိင္ဖုိ႕ပါ။ ေျခတစ္လွမ္းအရင္လွမ္းလို႕ရၿပီဆုိရင္ ေနာက္တစ္လွမ္း၊ ၿပီးရင္ ေနာက္တစ္လွမ္း။
တစ္ေန႕တစ္လံ ပုဂံဘယ္ေရြ႕မလဲ ဆုိသလို ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေကာင္းကင္တုိ႕အားလံုး က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲကေန ရုန္းထြက္ႏုိင္ၾကမွာပါ။
ေန႔စဥ္ဘ၀မွာလည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ။ ခက္ခဲတဲ့အခ်ိန္ေတြနဲ႕ ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့အခါ ခု လက္တေလာ အေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္ကိုပဲ အာရံုစိုက္ပါ။ တစ္ႀကိမ္မွာ ျပႆနာတစ္ခုကိုပဲ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းပါ။ တစ္ခုေျဖရွင္း ယံံုၾကည္ခ်က္နည္းနည္း ရလာမယ္။ ေနာက္ထပ္ တစ္ခု၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္တစ္ခု။ အဲလို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေျဖရွင္းရင္းနဲ႕ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အဆိုးဆံုးေတြကို ေက်ာ္လႊားသြားႏိုင္တာကို ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
အဓိက ကိုယ္လုပ္ႏုိင္တာကေတာ့ မ်က္လံုးစံုမမွိတ္ခင္မွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႕ပါပဲ။ မနက္ျဖန္ဆိုတာက သူ႕ဘာသာသူ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။
Wednesday, September 12, 2007
ဘ၀မွာ အေရးႀကီးဆံုးက ဘာလဲ
ဒီေမးခြန္းေလးကို ဘယ္အခ်ိန္ပဲ ေမးေမး၊ ဘယ္သူ႕ကိုပဲ ေမးေမး အေျဖကေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဴးစီ ျဖစ္မွာပါ။ အႀကိဳက္ခ်င္းေတာင္ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ တူဖုိ႕ခဲယဥ္းတယ္ဆိုေတာ့ အေရးႀကီးတဲ့အရာခ်င္းဆို ပိုဆိုးမွာေပါ့ေနာ္။
ဘ၀မွာ အေရးႀကီးတာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့ေနာ္။ ေကာင္းကင္အတြက္လည္း အေရးႀကီးတာေတြက အမ်ားႀကီးပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီထဲကမွ အေရးႀကီးဆံုးကို ေရြးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းကင္ရဲ႕မိဘေတြကိုပဲ ေကာင္းကင္ေရြးမိမွာ။ ဟုတ္တယ္။ ေကာင္းကင္အတြက္ ေကာင္းကင္မိဘေတြက အေရးႀကီးဆံုးပါပဲ။
ေကာင္းကင္က အပိုစကားေတြကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ အရင္တုန္းကေတာ့ … အင္း … အခ်ိန္ကာလတစ္ခုေလာက္ကေပါ့။ ေကာင္းကင္ကို အဲဒီခ်ိန္မွာသာ “ဘ၀မွာ ဘာအေရးႀကီးဆံုးလဲ” လို႕ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေမးခဲ့မယ္ဆိုရင္ “ေကာင္းကင္အတြက္ အေရးႀကီးဆံုးဟာ ေကာင္းကင္မိဘေတြ ျဖစ္ပါတယ္” လို႕ ေကာင္းကင္ ေျဖျဖစ္ခ်င္မွ ေျဖျဖစ္မွာ။ “မသိဘူး၊ တစ္ခါမွ မစဥ္းစားမိဘူး” လို႕ ေျဖခ်င္ ေျဖလိုက္မိမွာ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႕မွာေတာ့ ေကာင္းကင္အတြက္ မိဘေတြက အေရးႀကီးဆံုးဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။
ေကာင္းကင္အတြက္ ေကာင္းကင္မိဘေတြကသာ အေရးႀကီးဆံုးဆိုတာကို ေဗဒင္ဆရာတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ေကာင္းကင္ သိခဲ့ရတာ။ ေကာင္းကင္ သိသြားရတဲ့အေၾကာင္းက ရယ္စရာေကာင္းရင္ေတာ့ ေကာင္းလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းကင္ကေတာ့ တကယ္ကို ေလးေလးနက္နက္ကို အဲဒီခ်ိန္မွာ ခံစားမိလိုက္ရတာ။
အဲဒီေန႕က ေကာင္းကင္အေဒၚတစ္ေယာက္ဆီကို သြားလည္ရင္း အဲဒီေဗဒင္ဆရာနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့ရတာ။ သူတို႕က ေကာင္းကင္ကို ၾကံဳတုန္း ေမးသြားပါလားတဲ့ေလ။ အရင္ကတည္းက ေဗဒင္ေမးတာ ၀ါသနာပါတဲ့ ေကာင္းကင္က ႏွစ္ခါေတာင္ ေခၚစရာမလိုဘူး။ ခ်က္ခ်င္းကို ေမးတာေပါ့။ အဲဒီေဗဒင္ဆရာက ေကာင္းကင္ကို ေျပာတာေပါ့။ “ညီမကေတာ့ အားလံုးေကာင္းပါတယ္ေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ေပါ့၊ ညီမရဲ႕ အေဖျဖစ္ျဖစ္၊ အေမျဖစ္ျဖစ္ ႀကီးမားတဲ့ ယာဥ္အႏၱရာယ္ ၾကံဳရမယ္ေပါ့၊ အသက္ကိုလည္း စိုးရိမ္ရမယ္ေပါ့”။ သူက ျဖစ္မယ့္ ကားထဲမွာ ပါတဲ့ နံပတ္ႏွစ္လံုးေျပာတာ ႏွစ္လံုးစလံုးက ေကာင္းကင္တုိ႕ကားနံပတ္ထဲမွာ ပါေနေတာ့ ေကာင္းကင္ရဲ႕ စိုးရိမ္မႈ ဒီဂရီေတြက ျမင့္တက္လာတာေပါ့။ ေရွ႕မွာ ေကာင္းကင္ကို ေဟာထားတာေတြကလည္း ဟုတ္သလိုလိုေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ ဇေ၀ဇ၀ါေတြ ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ့။
ကိုယ့္အတြက္ဆိုရင္ေတာင္ အဲေလာက္ေတြ စိတ္ပူလာမွာမဟုတ္ဘူး။ သူက အတိအက်ေတြ၊ ေသခ်ာတယ္ေတြႀကီး ထပ္ခါထပ္ခါေျပာေနေတာ့ ယံုရခက္၊ မယံုရခက္ေတြ ျဖစ္လာတာေပါ့။ အေပ်ာ္ေမးတာကေန ငိုရတဲ့အဆင့္ေတြ ဘာေတြေတာင္ ေရာက္ကုန္တာေပါ့။ တစ္သက္လံုး ေဗဒင္ေမးတုိင္း ဟာသ ဖတ္ရသလို ရယ္ခဲ့တာေတြက ဒီတစ္ခါေတာ့ တကယ့္ကို ဒုကၡျဖစ္ရတာပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မေနရ။ ကူပါအံုး၊ ကယ္ပါအံုးေပါ့။ အဲလို ကေမာက္ကမေတြ ျဖစ္ခဲ့ရတာ။
အဲဒီအေၾကာင္းကို ဆက္မေျပာေတာ့ပါဘူးေလ။ အဓိကေျပာခ်င္တာက အဲဒီခ်ိန္ကစၿပီး ေကာင္းကင္အတြက္ အေရးႀကီးဆံုးဟာ ေကာင္းကင္ မိဘေတြပဲလို႕ ေကာင္းကင္ ေကာင္းေကာင္းသိခဲ့ရတာ။ ဘာမဟုတ္တဲ့၊ မေသခ်ာတဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္ေတာင္ ေကာင္းကင္ အဲဒီလို ခံစားခဲ့ရတာ မဟုတ္လား။ တစ္ေန႕ေန႕မွာ ခြဲရမယ္ဆိုတာ သိေနေပမယ့္လည္း ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းကင္ဘ၀အတြက္ အေရးႀကီးဆံုးက ေကာင္းကင္ရဲ႕ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမပါပဲ။
ကဲ … ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း “ခ်စ္ေဆးဗားေလး” ေရ …
ခ်စ္ေဆးဗားေလး ေမးတဲ့ “ေကာင္းကင္ဘ၀အတြက္ အေရးႀကီးဆံုးက ဘာလဲ” ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကိုေတာ့ ေကာင္းကင္က ေျဖလိုက္ၿပီေနာ္။ ခ်စ္ေဆးဗားေလးအတြက္လည္း “ဘ၀မွာ ဘာက အေရးႀကီးဆံုးလဲဆိုတာ” ကို ေဟာဒီက ခ်စ္ေကာင္းကင္ေလးက သိခ်င္စိတ္ကေလးျဖင့္ ဖတ္ရႈရန္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါေၾကာင္း …
Tuesday, July 24, 2007
ခ်စ္ရေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသို႕ ...
ဘ၀မွာ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြဆိုတာ အလြန္ကို အေရးႀကီးပါတယ္ ...
Thursday, July 19, 2007
အစားထိုးမရေသာ အေမ့အၾကင္နာ
“လူေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အတူတကြ ရွိေနစဥ္မွာ တန္ဖုိးထားရမွန္း မသိတတ္ဘူး” ဆိုတဲ့ စကားေလးဟာ အလြန္မွန္ကန္မွန္း အခုေတာ့ သူမ သိခဲ့ရပါၿပီ။ အထူးသျဖင့္ မိဘႏွင့္အတူေနထိုင္စဥ္မွာ မိဘ၏ ေမတၱာကို တန္ဖိုးမထားတတ္ခဲ့တဲ့ သူမအတြက္ေတာ့ ေ၀းသြားေတာ့မွ ခံစားရခဲ့တဲ့ ေနာင္တတစ္ခုပါ ပဲ။ သူမ ေနာင္တႏွင့္အတူ တစ္ခ်ိန္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားက ရုပ္ရွင္ျပကြက္မ်ားပမာ မ်က္လံုးထဲတြင္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ထင္ဟပ္လာခဲ့ေတာ့သည္။
သူမ၏ ေမေမက အလြန္သေဘာေကာင္းသည္။ သားသမီးမ်ားအေပၚတြင္လည္း လိုေလေသးမရွိ အစစ အရာရာ မညည္းမညဴလုပ္ကိုင္ေပးသည္။ အလုပ္ကတစ္ဖက္၊ သားသမီးတာ၀န္က တစ္ဖက္ႏွင့္မို႕ ေမေမ့မွာ မအားရသည္ကမ်ားသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္းပင္ပန္း ေမေမကေတာ့ သားသမီးအတြက္ ဆုိလွ်င္ အျပံဳး တစ္ခ်က္မျပတ္ လုပ္ေပးခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ ထုိအခ်ိန္က သူမကေတာ့ ေမေမ့ရဲ႕ အၾကင္နာ၊ ေမတၱာေတြကို နားမလည္ခဲ့ဘူး။ အလုပ္ပင္ပန္းလို႕ တစ္ခါတစ္ေလ သူမတုိ႕လုပ္သည္မ်ားကို စိတ္တိုင္းမက် လို႕ ေမေမက သူမတုိ႕အား အနည္းငယ္ ဆူပူသည္ကိုပင္ သူမက မေက်မနပ္ျဖစ္မိသည္။ တစ္ခါတစ္ေလ မ်ားဆို သူမက “႐ႈပ္ကို ႐ႈပ္တယ္၊ ေအးေအးကို မေနရဘူး” ဟုပင္ စိတ္ထဲမွာ ေရ႐ြတ္လိုက္ေသးသည္။
ေမေမကေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ ဆူပူတတ္သည္က လြဲလို႕ အျမဲတမ္း သူမတို႕အတြက္ လိုေလေသးမရွိ ျဖည္႕ဆည္းေပးခဲ့သည္။ သူမ စာေမးပြဲေျဖခ်ိန္ဆို စာေမးပြဲေျဖရသည္႕အေလ်ာက္၊ ေနမေကာင္းျဖစ္လွ်င္ ေနမေကာင္းျဖစ္သည္႕အေလ်ာက္ သူမကို အစစ ဂရုစိုက္ခဲ့သည္။ သူမကေတာ့ ေမေမ့ကို တစ္ခါတစ္ေလ သူမ စိတ္ၾကည္လင္ေနသည္႕အခ်ိန္ကလြဲလို႕ ေတာ္ရုံတန္ရံု ဂရုမစိုက္မိခဲ့ေပ။
“သူမ ႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ခ်င္သည္” ဟု ေျပာေသာအခါ ေမေမက သူမအား မသြားေစလိုဘူး။ အမွန္ေတာ့ ေမေမက သူမအက်ိဳးအတြက္ မသြားေစလိုခဲ့တာ။ ခဏခဏ ခ်ဴခ်ာတတ္တဲ့သူမအတြက္ အေ၀းမွာ အခက္အခဲၾကံဳေတြ႕ရမွာစိုးလို႕ မသြားေစခ်င္ခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ သူမကေတာ့ ေပးမသြားရေကာင္း လား ဆုိၿပီး ေမေမနဲ႕ အတိုက္အခံေတြလုပ္ခဲ့တယ္။ ပုိက္ဆံလည္း တတ္ႏိုင္ရဲ႕သားနဲ႕ သူမရဲ႕ ဆႏၵေတြကို မျဖည္႕ဆည္းေပးရေကာင္းလား ဆိုၿပီး ေမေမ့ကို မေက်မနပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးေျပာရမယ္ဆုိလွ်င္ေတာ့ သားသမီးကို မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ အညိႈးမခံဘဲ အျမဲစိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တဲ့ေမေမက သူမအလိုအတုိင္း ႏိုင္ငံျခား ကို ပို႕ေပးၿပီး ေက်ာင္းတက္ေစခဲ့တယ္ေလ။ သူမ သြားမည္႕ေန႕မွာေတာ့ ေမေမက မ်က္ရည္၀ိုင္းလ်က္ သူမအား စကားေလးတစ္ခြန္း မွာလိုက္တယ္။ “သမီး … က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ပါ၊ ေမေမ သမီးလိုတဲ့ အခါ သမီးဆီကို အခ်ိန္မေ႐ြးလာ ႏုိင္ေအာင္ အျမဲအဆင္သင့္ လုပ္ထားမယ္” တဲ့ေလ။ အဲခ်ိန္တုန္းကေတာ့ သူမက သြားခ်င္တာပဲ သိတာမုိ႕ ေမေမ့ရဲ႕ အမွာစကားကုိ ေသခ်ာေတာင္ ဂရုမစိုက္လိုက္မိပါဘူး။ အလို ျပည္႕တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္အတုိင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္နဲ႕ပဲ ေမေမ့ရင္ခြင္ကေန အေ၀းတစ္ေနရာကို ထြက္ခြာခဲ့ တယ္။
သူမ ေရာက္စမွာေတာ့ ေပ်ာ္သလိုလို ရွိခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အခက္အခဲေတြ ၾကံဳေတြ႕လာရတဲ့အခါ ေမေမ့ရဲ႕ ေစတနာေတြကို နားလည္သေဘာေပါက္လာခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ိန္က ဆူပူခဲ့သည္ဟု သူမထင္ခဲ့ေသာ ေမေမရဲ႕ ဆံုးမစကားမ်ားကို ခုေတာ့ သူမ ေသခ်ာ သိျမင္ခံစားလာႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ အရာရာကို ေပါ့ေပါ့ေလး လုပ္ကိုင္ေနခဲ့ေသာ သူမ၏ အက်င့္က ခုေတာ့ သူမကို ဒုကၡေကာင္းေကာင္းေပးေနခဲ့ၿပီေလ။ ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္း လိုလို မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္သာ ကုန္လြန္ခဲ့ရသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမ စိတ္ဓာတ္ေတြ အႀကီးအက်ယ္က်ၿပီး ေဆးရံုတက္ရသည့္ အေျခအေနသို႕ပင္ ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ေမေမကေတာ့ သူမ ေဆးရံုတင္ရသည္ ၾကားသည္ ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ သူမရွိရာသို႕ အျမန္ဆံုးလိုက္လာခဲ့သည္။ ေမေမ့ရဲ႕ အၾကင္နာ ေမတၱာေၾကာင့္ သူမ ေ၀ဒနာ ေတြ တျဖည္းျဖည္းသက္သာခဲ့ရသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မပါ ေပးဆပ္မႈသပ္သပ္ျဖင့္ သမီးတစ္ေယာက္အေပၚမွာ ထားခဲ့တဲ့ ေမေမရဲ႕ အစားထိုးမရတဲ့ အၾကင္နာေတြကို သူမ ေကာင္းေကာင္းကို သိျမင္ခံစားလာရသည္။ တစ္ခ်ိန္က မွားယြင္းခဲ့တဲ့သူမ၏ အျပဳအမူမ်ားအတြက္ ေျဖမဆည္ႏိုင္ေအာင္ ၀မ္းနည္းေနာင္တရမိသည္။ ေနာက္ဆုိလွ်င္ ေမေမ့စကားကို နားေထာင္၍ သမီးေကာင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ျဖင့္ ေမေမႏွင့္အတူ ေသတပန္ သက္တစ္ဆံုး ေနသြားေတာ့မည္ ဟု သူမ ခုိင္မာစြာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိေတာ့သည္။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မပါဘဲ ေပးဆပ္မႈသပ္သပ္ျဖင့္ သားသမီးတစ္ေယာက္အေပၚတြင္ထားေသာ၊ ဘယ္အရာႏွင့္မွ် အစားထိုးလို႕မရႏိုင္ေသာ မိဘ၏ အၾကင္နာ ေမတၱာကို ခံစားႏိုင္ၾကပါေစလို႕ …
Wednesday, July 18, 2007
တုႏႈိင္းမဲ့စြာ အေဖ့ေမတၱာ
“ဟူး … စိတ္ပ်က္လိုက္တာကြာ …”
သူ အိမ္ေရွ႕တံခါး၀ရွိ အုတ္ခံုေပၚတြင္ထုိင္ေနရင္း စိတ္လက္မအီသာစြာျဖင့္ သက္ျပင္းေတြ အခါခါခ်ရင္း ေရရြတ္လိုက္မိသည္။ အေဖ့ကို သူ တကယ္ကို မေက်မနပ္ျဖစ္ေနမိသည္။ မၾကာမီ သူ႕ ေမြးေန႕သို႕ ေရာက္ေတာ့မည္။ သူ႕ ေမြးေန႕အတြက္ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္အျဖစ္ အေဖ့ကို နာရီတစ္လံုး ၀ယ္ေပးဖုိ႕ ပူဆာထားသည္။ သို႕ေပမယ့္လည္း အေဖက သူ႕အား ၀ယ္ေပးမည္႕ အရိပ္အေယာင္မရွိ။ ဒါေၾကာင့္ သူ စိတ္ဓာတ္က်ေနမိသည္။ အေဖ့အေၾကာင့္ သူ႕ဆႏၵေတြ ပ်က္စီးရေတာ့မည္။ သူက သူ႕ေမြးေန႕တြင္ နာရီအသစ္ေလး၀တ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ၾကြားခ်င္ေနမိျခင္းျဖစ္သည္။
“သားေရ … အေဖျပန္လာၿပီကြ၊ အေဖ့ဆီ လာပါအံုး”
သူ အေဖ့ေခၚသံကို ၾကားေသာ္လည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနမိသည္။ နာရီကိစၥအတြက္ အေဖ့ကို သူ လံုး၀ကို မေက်နပ္ႏိုင္ေပ။ ဒါေၾကာင့္ အေဖ့ကို မေခၚဘဲေနမည္ဟု သူ ဆံုးျဖတ္ထားသည္။
“ေဟ ့ သားႀကီး၊ အေဖ ေခၚတာမၾကားဘူးလား၊ ဘာေတြမ်ားအေတြးလြန္ေနလဲကြ”
အေဖက သူ႕ ပုခံုးကို ပုတ္ရင္း ထပ္ေမးလိုက္သည္။
“ဟုတ္ကဲ့ အေဖ၊ ကြ်န္ေတာ္မၾကားလိုက္မိဘူး”
“အင္း ဟုတ္ပါၿပီ၊ ေရာ့ သား … ဒီမွာၾကည္႕ပါအံုး၊ အေဖ မင္းအတြက္၀ယ္လာခဲ့တာ”
အေဖက ေျပာေျပာဆိုဆုိျဖင့္ သူ႕အား အထုပ္တစ္ထုပ္ လွမ္းေပးလိုက္သည္။ သူက အထုပ္ကို လွမ္းယူလိုက္ရင္း
“ဘာေတြလဲ အေဖ”
ေမးလိုက္သည္။
“အက်ၤ ီေလ၊ လမ္းမွာ လွတာေလးေတြ႕လို႕ သားအတြက္ ၀ယ္လာခဲ့တာ”
“အာ … အေဖကလဲ၊ ဘယ္ကေန ၀ယ္လာတာလဲ ဗ်ာ၊ အညံ့စားေတြကို …”
သူ မေက်မနပ္ေလသံျဖင့္ အေဖ့အား အျပစ္တင္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။
“ပံုစံေလးက လွသားပဲ သားရယ္ …”
“အဲဒါမ်ိဳးေတြ သား မ၀တ္ခ်င္ပါဘူး၊ ဒီမွာ နာရီမရလို႕ စိတ္ညစ္ေနတာကို”
သူ မေက်မနပ္ျဖင့္ ထပ္မံ၍ ေျပာလိုက္သည္။
“နာရီက မႏွစ္ကေလးတင္ ၀ယ္ေပးထားတာကို သားရယ္၊ အေကာင္းႀကီးရွိေသးတယ္ မဟုတ္လား”
“ဟာ ဗ်ာ အေဖကလဲ၊ မႏွစ္က ၀ယ္ေပးထားတာက ေတာ္ေတာ္ေဟာင္းေနၿပီပဲ၊ သားေရၾကိဳးေတြကလည္း မေကာင္းေတာ့ ဘူး၊ လႊင့္ပစ္ဖုိ႕ေတာင္ ေကာင္းေနပါၿပီ အေဖရာ …”
“ေအးေလ … ဒါဆိုလည္း အေဖ လခထုတ္တဲ့အခါ ၀ယ္ေပးပါ့မယ္၊ ဟုတ္ၿပီလား”
သူ နာရီေဟာင္းေလးကို ငံု႕ၾကည္႕ၿပီး လမ္းမသို႕ တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည္႕လိုက္သည္။ ဒီေန႕ အေဖ လခထုတ္သည္႕ေန႕။ သူ႕အတြက္ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ နာရီေလး ၀ယ္လာမည္ ဟု အေဖက မနက္က ေျပာခဲ့ သည္။ ဒါေၾကာင့္ သူ ရင္ခုန္ရင္း အေဖ့ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနမိသည္။
သူ ေမွ်ာ္ေနတုန္းပင္ အေဖက သူတုိ႕လမ္းထဲသို႕ ၀င္လာသည္ကို လွမ္းေတြ႕လိုက္သည္။ သူ အေဖ့ဆီသို႕ ေျပးသြားရင္း ပစၥၥည္းေတြကို လွမ္းယူလိုက္သည္။
“အေဖ … ကြ်န္ေတာ္အတြက္ နာရီေလး ပါလာ လား အေဖ”
“အင္း ပါ ပါတယ္ ကြာ … ဒီအိတ္ထဲမွာ ေရာ့”
အေဖက သူ႕လက္ထဲမွာ အိတ္ေတြကို ျပန္ယူလိုက္ၿပီး နာရီထည္႕ထားေသာ အိတ္ကေလးကို ျပန္ေပးလိုက္သည္။ သူ အိတ္ကေလးကို
လ်င္ျမန္စြာ ေဖာက္လိုက္သည္။
“ဟာ … လွလိုက္တာ အေဖရာ၊ အေဖက ကြ်န္ေတာ့္အႀကိဳက္ကို သိတယ္ေနာ္၊ ေစ်းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးမယ္ေနာ္ အေဖ၊ ဘယ္ေလာက္ေပးရလဲ အေဖ”
“တစ္သိန္းသံုးေသာင္း ေပးရတယ္သား”
“အား … ေတာ္ေတာ္ေစ်းႀကီးတယ္ေနာ္ အေဖ”
သူ အေဖ့အား ေျပာရင္း ရုတ္တရက္ အေဖ့လက္ဆီသို႕ အမွတ္မထင္ျဖင့္ ၾကည္႕လိုက္မိသည္။
“ဟင္ … အေဖရာထူးတိုးတုန္းက အေဖ့ သုူေ႒း ဆုခ်ထားတဲ့ နာရီေကာ အေဖ …”
“အင္း … ေရာင္းလိုက္ၿပီ သား”
“ဟင္ … ဘာျဖစ္လို႕လဲ အေဖ”
“အေဖ့နာရီနဲ႕ အလိုက္နည္းနည္းထပ္ေပးၿပီး သားအတြက္ နာရီ၀ယ္လိုက္တာေလ”
“ဟင္ … ဒါဆို အေဖ့မွာ နာရီ ဘယ္ရွိေတာ့မလဲ”
“သားနာရီေဟာင္းေလး ရွိသားပဲ၊ သားေရႀကိဳးလဲလိုက္ရင္ အေဖ ပတ္လို႕ ျဖစ္ပါတယ္”
“ဟာ … အေဖရယ္…”
သူ ရင္ထဲတြင္ အရမ္းကို ၀မ္းနည္းသြားမိသည္။ အေဖ့ရဲ႕ ေမတၱာကို သူ ခုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း သိျမင္ခဲ့ၿပီ။ သူ ဒီနာရီေလးကိုလည္း မလိုခ်င္ေတာ့။ ၾကြားခ်င္ေသာစိတ္ကေလးတစ္ခုႏွင့္ အေဖ့ကို ပူဆာမိသည္ကိုလည္း ေနာက္တရေနမိ သည္။ မနက္ျဖန္ေရာက္လွ်င္ သူ နာရီဆုိင္ေလးသို႕သြား၍ အေဖ့နာရီေလးအား ျပန္ေတာင္းမည္ဟု သႏိၷ႒ာန္ခ်လိုက္မိသည္။
သားသမီးေပၚတြင္ ထားေသာ ဖခင္တစ္ေယာက္၏ တုႏႈိင္းမဲ့ေမတၱာကို ခံစားႏိုင္ၾကပါေစလို႕ …
Monday, July 16, 2007
ကြ်န္မမွတ္သားမိေသာ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း၏ ေသာ့ခ်က္မ်ား
ပထမဆံုးအေနနဲ႕ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေနထိုင္တယ္ မေနထုိင္ဘူးဆိုတာက ကြ်န္မတို႕ရဲ႕ ေတြးေခၚမႈနည္းလမ္း နဲ႕ပဲ သက္ဆုိင္တာပါ။ ဆုိလိုခ်င္တာကေတာ့ ကြ်န္မတုိ႕ ႀကံဳေတြ႕ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဘယ္ေလာက္အတုိင္းအတာထိ လက္ခံႏုိင္တယ္၊ လက္မခံႏုိင္ဘူးဆုိတဲ့စြမ္းရည္ေပၚမွာဘဲ မူတည္တာပါ။ ကြ်န္မ တို႕ရဲ႕ ဆႏၵေတြအတုိင္း လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ အားလံုးျဖစ္လာဖုိ႕ဆိုတာက ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါဆုိ ဒီလိုို ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္မလာရတဲ့အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဆက္လက္ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ဖုိ႕ ကြ်န္မတုိ႕ ဘယ္လိုလုပ္သင့္သလဲ။ ကြ်န္မတို႕ဟာ “ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတုိင္း ျဖစ္လာဖုိ႕ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲနဲ႕ ျဖစ္လာတဲ့အတုိင္း လက္ခံလိုက္ပါ။ အဲဒါဆုိရင္ သင္ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္မွာပါ” ဆုိတဲ့ စကားပံုေလးအတုိင္း ျဖစ္လာသမွ်ကို လက္ခံႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႕လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါဟာ ကြ်န္မတို႕မွာ အိပ္မက္ေတြ၊ ဆႏၵေတြမရွိရဘူးလို႕ ဆုိလိုတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဆႏၵေတြ၊ အိပ္မက္ေတြမရွိတဲ့ဘ၀ဟာ ကႏၱာရလိုပါပဲ။ ကႏၱာရအတြက္ အိုေအစစ္က အေရးႀကီးသလိုပဲ ကြ်န္မတို႕လူသားေတြအတြက္ေတာ့ ဆႏၵေတြ၊ အိပ္မက္ေတြက အလြန္ပဲအေရးႀကီးပါတယ္။ ကြ်န္မတို႕ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အတိုင္း အားလံုးဟာ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူးဆိုေပမယ့္လည္း ကြ်န္မတို႕ဟာ လူသားေတြ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ဆုိတာကေတာ့ ရွိဖုိ႕လိုအပ္ပါတယ္။ ကြ်န္မအေနနဲ႕ ေျပာရမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ အေရးႀကီးတာက အေျခအေနေပၚမူတည္ၿပီး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ မွ်မွ်တတစဥ္းစားႏုိင္ဖုိ႕ပါပဲ။
ဒုတိယအေနနဲ႕ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနႏိုင္ဖို႕ အရာသံုးခုကို စြန္႕လႊတ္ႏိုင္ဖုိ႕ လိုအပ္ပါ တယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ အျခားသူေတြရဲ႕ ကိုယ့္အေပၚထင္ျမင္ယူဆခ်က္၊ သူမ်ားကို မေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႕ သူမ်ားအေပၚ မနာလုိစိတ္တုိ႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အျခားသူေတြရဲ႕ ကိုယ့္အေပၚထင္ျမင္ယူဆခ်က္ဆုိတာကေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလမွာ သူမ်ားေတြရဲ႕ ကိုယ့္ကို ေ၀ဖန္ျပစ္တင္မႈေတြကို ဥေပကၡာျပဳႏုိင္ဖုိ႕ လိုအပ္ပါတယ္။ ဥပမာအေနနဲ႕ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ့္၀ါသနာအရ၊ ေနာက္ၿပီး အေထြေထြဗဟုသုတ ရႏိုင္ဖုိ႕၊ အေတြးအေခၚေတြဖလွယ္ႏုိင္ဖို႕စတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေကာင္းေတြနဲ႕ ဧည္႕လမ္းညႊန္တစ္ေယာက္အျဖစ္ အလုပ္လုပ္ဖုိ႕ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္းလက္ေတြ႕လုပ္တဲ့အခါမွာေတာ့ သူဟာ သူ႕ရဲ႕ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြအစား သူ႕ရဲ႕ကိုယ္က်င့္သိကၡာနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး လူအမ်ားစုရဲ႕မေကာင္းေျပာဆိုျခင္းကိုသာ လက္ခံရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သူဟာ သူ႕ရဲ႕ရည္မွန္းခ်က္ေတြကို စြန္႕ပစ္ဖုိ႕လိုအပ္ပါသလား။ ကြ်န္မအျမင္ကေတာ့ ဘာပဲျဖစ္လာျဖစ္လာ ကိုယ္ဆက္ၿပီးေပ်ာ္႐ႊင္စြာေနႏိုင္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေ၀ဖန္ျပစ္တင္မႈ ေတြကို ဂရုမစိုက္ဘဲ ကိုယ့္ဆႏၵအတုိင္း လုပ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနႏိုင္ဖုိ႕ ေနာက္ထပ္ နည္းလမ္းတစ္ခု ကေတာ့ သူမ်ားေတြရဲ႕ ေ၀ဖန္ရႈံ႔ခ်မႈေတြကို စိတ္မဆိုးဘဲ နားလည္ေပးလိုက္ဖုိ႕ပါပဲ။ အဆိုးထဲက အေကာင္းကို ရွာေဖြၾကည္႕လိုက္ျခင္းကိုဆုိလိုတာပါ။ မနာလိုစိတ္၊ ေဒါသ၊ ေမာဟနဲ႕ တစ္ကုိယ္ေကာင္းစိတ္ေတြကလည္း ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို ဟန္႕တားေစတဲ့အရာေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒါေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးကင္းေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႕ လည္း လိုအပ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာဘဲ ရက္ေရာမႈ၊ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ နားလည္ေပးမႈ၊ ရိုးသားမႈစတာေတြ ရွိဖုိ႕လည္း လိုအပ္ပါတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ ကြ်န္မတို႕ဟာ ဘ၀မွာဆက္လက္ေနထုိင္ႏိုင္ဖုိ႕ ႏူးညံ့တဲ့လမ္းေၾကာင္းကို ရွာေဖြေတြ႕ႏိုင္မွာပါ။
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ဘ၀မွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ေနႏိုင္ဖုိ႕အတြက္က ကိုယ့္ဘ၀ကို ကံေကာင္းျခင္းထက္ ပိုၿပီးခ်စ္ေနဖုိ႕ပါပဲ။ ကြ်န္မတုိ႕ဟာ အၿမဲတမ္း မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္သလို အၿမဲတမ္းလည္း စိတ္မညစ္ရပါဘူး။ တကယ္လို႕သာ ကြ်န္မတုိ႕ဟာ ကြ်န္မတို႕ရဲ႕ဘ၀ကို ကံေကာင္းျခင္းဆိုတာထက္ ပိုၿပီးႏွစ္သက္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကြ်န္မတို႕ဟာ ဘ၀ရဲ႕ ႏူးညံ့တဲ့အႏွစ္သာရကို နားလည္ႏိုင္ၿပီး တစ္ခ်ိန္တည္း မွာဘဲ ကံေကာင္းျခင္းကိုေရာ ကံဆုိးျခင္းကိုပါ လက္ခံႏိုင္မွာပါ။ ဒီလိုဆုိရင္ ကြ်န္မတို႕ဟာ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႕ ေနႏိုင္မွာပါ။
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္မတို႕ရဲ႕ေရြးခ်ယ္မႈေတြဟာ ကြ်န္မတုိ႕ကိုဆန္႕က်င္ၿပီး တုံ႕ျပန္လာႏိုင္တယ္ဆုိတဲ့ အသိရွိုဖို႕လိုအပ္ပါတယ္။ ဥပမာအေနနဲ႕ေျပာရရင္ေတာ့ ကြ်န္မဟာ အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစဖုိ႕ ရႈခင္းေတြကို ေကာင္းေကာင္းၾကည္႕ခ်င္လို႕ ကားနဲ႕ခရီးသြားရတာကို ပိုၿပီးႏွစ္သက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားပ်က္ျခင္း၊ မေတာ္တဆျဖစ္ျခင္းစတဲ့ မထင္မွတ္ထားတဲ့ ၾကန္႕ၾကာမႈေတြနဲ႕ ၾကံဳေတြ႕လာႏိုင္တယ္ဆိုတာကိုလည္း သိထားဖုိ႕ လိုအပ္ပါတယ္။ “ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္မွန္းထားတာထက္ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ပိုၿပီးဆုိး႐ြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးထားဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။” အဲဒီစကားေလးက ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ဘ၀မွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေနႏုိင္ဖုိ႕ နည္းလမ္းေလးတစ္ခုပါပဲ။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ေတာ့ ျဖစ္လာတဲ့ အေျခအေနနဲ႕ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေနထုိင္ႏိုင္ဖုိ႕ ကိုယ့္ဘာသာျပန္ၿပီး အားေပးတဲ့စကားစုေလးပါပဲ။ ကိစၥတစ္ခုကို လုပ္ေတာ့မယ္ ဆုိရင္ ေနာက္ျဖစ္လာမယ့္အက်ိဳးဆက္ကို သံသယမရွိဘဲနဲ႕ လုပ္ႏုိင္ဖုိ႕လိုအပ္ပါတယ္။ မစဥ္းစားဘဲ လုပ္ရမယ္လို႕ ဆုိလိုတာမဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္ရမယ့္လုပ္ရပ္၊ ျဖစ္လာမယ့္အေျခအေနေပၚ မွာ သင့္ေတာ္သေလာက္ စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး မျဖစ္လာေသးတာေတြအေပၚမွာ အရမ္းစိုးရိမ္မေနဘဲ လုပ္ဖုိ႕ကို ေျပာခ်င္တာပါ။ အဲလိုဆိုရင္ ကြ်န္မတုိ႕ဟာ ပူပင္မႈမရွိဘဲ လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္႐ႊင္ႏုိင္ပါမွာ။
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဘ၀မွာလြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနႏိုင္ဖုိ႕အတြက္ ေၾကာက္လန္႕ျခင္းေတြကို အႏိုင္ယူဖုိ႕လိုအပ္ပါတယ္။ ဆုိလိုတာကေတာ့ ေသဆံုးျခင္းဆုိတာကို မေၾကာက္ဖို႕ပါဘဲ။ ေသဆံုးျခင္းဆိုတာကို မေၾကာက္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ ကြ်န္မတုိ႕မွာ ၀မ္းနည္းစရာေတြ၊ အလိုမက်တာေတြဆုိတာ မရွိလာႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ကြ်န္မတို႕ဟာ ျဖစ္လာသမွ်အားလံုးကို လက္ခံလာႏိုင္ၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနႏိုင္မွာပါ။ ကြ်န္မ ေလာကႀကီးမွာ ေကာင္းမြန္စြာ ရွင္သန္ေနထုိင္ႏိုင္ဖုိ႕ ကူညီတဲ့အရာတစ္ခုကေတာ့ ေသဆံုးျခင္းကို သင္ယူျခင္းပါပဲ။ “လူ႕ဘ၀ဟာ အလြန္တုိေတာင္းလွတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးကို ဘာေၾကာင့္ ၀မ္းနည္းပူေဆြးမႈေတြ၊ အလိုမက်မႈ၊ မေက်နပ္မႈေတြနဲ႕ ကုန္လြန္ေစမလဲ”။ အဲဒီေမးခြန္းေလးကို စဥ္းစားမိလုိက္တာနဲ႕ တၿပိဳင္နက္ ကြ်န္မမွာ ပူေဆြး၀မ္းနည္းမႈေတြ၊ အလိုမက်မႈေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအေမးစကားေလးကပဲ ဘ၀ကို ကြ်န္မ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနသြားႏိုင္ဖုိ႕ ခြန္အားေတြေပးေနခဲ့တာပါ။
သူငယ္ခ်င္္းတို႕လည္း ဒီပို႕စ္ေလးကို ဖတ္ရင္း ကိုယ့္ဘ၀မွာ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာေနထုိင္ႏိုင္ဖုိ႕ နည္းလမ္းေလးတစ္ခုကို ရွာေတြ႕ႏိုင္ပါေစလို႕ ဆႏၵျပဳရင္း …
Sunday, July 15, 2007
စိတ္ထားေလးတစ္ခု၏ေနာက္၀ယ္
သူငယ္ခ်င္းဆုိတာလည္း ေျပာသာေျပာရတာ ကြ်န္မမွာ မရွိခဲ့သေလာက္ပါဘဲ။
ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ ကြ်န္မက မိဘခ်စ္၊ ဆရာခ်စ္အားလံုးကိုရထားေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး မာနက နည္းနည္းႀကီးခ်င္ တယ္။
ဘယ္သူ႕ကိုမွလည္း ဂရုမစိုက္ဘူး။ သူတုိ႕နဲ႕ မခင္ရလို႕လည္း ဘာမွမျဖစ္ဘူးလို႕ဘဲ အျမဲခံယူထားခဲ့တာ။
ကြ်န္မက နည္းနည္းေလးမွ အတိမ္းအေစာင္းမခံဘူး။ တစ္ခုခုမ်ား ကြ်န္မကို မွားေျပာမိတာ၊ လုပ္မိတာေတြမ်ားရွိရင္ ႏွစ္ဆ၊ သံုးဆေလာက္ ျပန္လုပ္မွ ေက်နပ္တတ္သူတစ္ေယာက္။
ဒါေၾကာင့္လည္း ကြ်န္မမွာ သူငယ္ခ်င္းရယ္လို႕ ျပစရာေသခ်ာမရွိခဲ့တာ။
ဒီလိုစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးရွိမွေတာ့ ကြ်န္မကို ဘယ္သူက အေပါင္းအသင္းလုပ္ခ်င္ေတာ့ပါ့မလဲေနာ္။
ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မ တကၠသိုလ္တက္တဲ့အခ်ိန္ သူနဲ႕ေတြ႕ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကြ်န္မစိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲလာခဲ့ တယ္။
သူ႕ေၾကာင့္ပဲ ကြ်န္မမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားလာခဲ့ရတာ။
သူက ကြ်န္မရဲ႕ စိတ္ေတြကို ႏူးညံ့လာေအာင္၊ သူတစ္ပါးအေပၚမွာ စိတ္ထားတတ္လာေအာင္၊ သည္းခံႏိုင္စြမ္းေတြရွိလာ ေအာင္ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေပးခဲ့တဲ့သူတစ္ေယာက္ေပါ့။
စကားနဲ႕ ေျပာျပခဲ့တာ မဟုတ္ေပမယ့္လည္း သူ႕ရဲ႕ေျပာဆုိေနထိုင္ပံုေတြက ကြ်န္မကို သင္ေပးခဲ့တာ။
ကြ်န္မမွာ သူငယ္ခ်င္းက ရွားသေလာက္ သူ႔ေဘးမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ိုင္းလို႕ေနတယ္။
သူက သူမ်ားကို ေတာ္ရံုစိတ္မဆိုးဘူး။ အတတ္ႏိုင္ဆံုးသည္းခံတယ္။
တကၠသိုလ္မွာ ကြ်န္မတို႕အဖြဲ႕က သူအပါအ၀င္ေလးေယာက္။
ကြ်န္မနဲ႕ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က စိတ္ဆတ္တယ္။
သူမ်ားကို ကိုယ္က ျပႆနာမရွာတတ္ေပမယ့္လည္း ကိုယ့္ကိုတစ္ခုခု ျပႆနာရွာလာရင္လည္း ႀကီးႀကီး ေသးေသး သည္းမခံဘူး။
ကြ်န္မတို႕ႏွစ္ေယာက္က ေတာ္ရံုခြင့္မလႊတ္တတ္ဘူး။
အဲေတာ့ သူက ကြ်န္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုေျပာတယ္။
“နည္းနည္းေလးေတာ့ သည္းခံပါအံုး၊ လႊတ္ထားလိုက္တဲ့၊ တစ္ခါတစ္ေလမ်ား ဥေပကၡာထားလိုက္ေပါ့တဲ့”
အစကေတာ့ ကြ်န္မလက္မခံႏိုင္ဘူး။ ဘာကိစၥ သည္းခံရမလဲေပါ့။ ကိုယ္လည္း ျပႆနာရွာတာမဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဥေပကၡာလည္း မထားႏိုင္ပါဘူးေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မ တျဖည္းျဖည္းနားလည္လာတယ္။
အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ သူက ဥေပကၡာတရားကို လက္ကိုင္ထားႏိုင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားတာေပါ့လို႕ေလ။
နည္းနည္းရႈပ္သြားၿပီထင္တယ္။ ကြ်န္မဆိုလိုတာကိုေလ။
အမွန္ကေတာ့ သူက သူ႕ကို ဘယ္သူက ဘာလာလုပ္လုပ္ ဥေပကၡာနဲ႕ လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္ေတာ့ လာလုပ္တဲ့သူကလည္း ထပ္ၿပီးလာမလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။
ျဖစ္စအခ်ိန္မွာ ခ်က္ခ်င္းသည္းခံခြင့္လႊတ္ႏိုင္လို႕မဟုတ္ေပမယ့္ သူက ဥေပကၡာတရားကို လက္ကိုင္ထားတဲ့သူ ဆိုေတာ့ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္သြားတာေပါ့။
ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ ဘာမွမျဖစ္သလို လ်စ္လ်ဴရႈၿပီးေနလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ေသြးေအးသြားတဲ့အခါ သူ႕ဘက္ ကိုယ့္ဘက္ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားရင္း တျဖည္းျဖည္း ခြင့္လႊတ္ႏုိင္သြားတယ္ေလ။
ေနာက္ဆံုးေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္သူနဲ႕မွ ေတာ္ရံုအခင္အမင္မပ်က္ဘူးေပါ့ေလ။
ကြ်န္မတို႕ကေတာ့ သည္းလဲမခံႏုိင္၊ ဥေပကၡာလည္း မျပဳႏိုင္ဆိုေတာ့ ၾကာေတာ့မိတ္ပ်က္တာေပါ့။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္မလည္း သူ႕ကိုၾကည္႕ရင္း ကြ်န္မစိတ္ေတြကို တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့တယ္။
ခုေတာ့ ကြ်န္မမွာ ကြ်န္မကို ခ်စ္တဲ့၊ ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေပ်ာ္စရာႀကီးေပါ့။
ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းတုိ႕လည္း ေတာ္ရံုတန္ရံုစိတ္မဆိုးမိေအာင္ ဥေပကၡာတရားေလးကို လက္ကိုင္ထားၾကပါ လို႕၊ တဆက္တည္း ဥေပကၡာျပဳတာတစ္ခုတည္းမဟုတ္ဘဲ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစားၾကပါ လို႕ တုိက္တြန္းရင္း …
