ေနသာေသာေန႕တစ္ေန႕တြင္ ကုလားအုတ္သားအဖႏွစ္ေကာင္ ေအးေအးလူလူ စကားေျပာေနၾကသည္။ အေမးအျမန္းထူေသာ သားကုလားအုတ္က သူ႕ဖခင္ကုလားအုတ္ႀကီးကို သိလိုသမွ် ေမးျမန္းေနေလသည္။
“ေဖေဖ၊ သားတုိ႕ရဲ႕ ေက်ာမွာ ဘာလို႕ ဘုိ႕ႏွစ္လံုးပါေနတာလဲဟင္”
“ေၾသာ္… သားရယ္၊ ေရသိုေလွာင္ဖုိ႕ေပါ့။ ဒါမွ သဲကႏၱာရထဲမွာ ေရမေသာက္ဘဲရက္ေပါင္းမ်ားစြာ သြားႏိုင္မွာေပါ့ကြဲ႕”
“ေဖေဖ၊ ဘာလို႕ သားတုိ႕မွာ မ်က္ခြံအႀကီးႀကီး ရွိရတာလဲ”
“သဲကႏၱာရထဲမွာ သဲမုန္တိုင္းေတြ ခဏခဏ တုိက္တတ္တယ္ သားရဲ႕။ မ်က္ခြံႀကီးႀကီးရွိမွမ်က္လံုးထဲ သဲမ၀င္ေအာင္ ကာကြယ္ႏိုင္မွာေပါ့”
“ၿပီးေတာ့ သားတုိ႕ရဲ႕ ေျခဖ၀ါးအႀကီးႀကီးကေရာ ဘာလုပ္ဖုိ႕လဲ ေဖေဖ”
“ဒါလား၊ ေဖေဖတုိ႕မွာ ဒီလို ေျခဖ၀ါးအႀကီးႀကီးရွိမွေတာ့ သဲထဲမွာ သူမ်ားထက္ျမန္ျမန္လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္တာေပါ့။ ခရီးလဲ သူမ်ားေတြထက္ ႏွစ္ဆေလာက္ပိုတြင္တယ္”
ေနာက္ဆံုးမွာ သားကုလားအုတ္ ေနာက္ထပ္ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေၾကာင့္ကုလားအုတ္အေဖႀကီး အေျဖရ က်ပ္သြားသည္။
“ေဖေဖ ဒါဆိုရင္ သားတုိ႕က သဲကႏၱာရထဲ မသြားဘဲ ဒီတိရစၧာန္ရံုထဲမွာ ဘာလုပ္ရမွာလဲ ဟင္”
Saturday, August 11, 2007
အေျဖရခက္တဲ့ ေမးခြန္း
အခ်စ္ႏွင့္အတူ (၁၈)
ခ်စ္သူေတြျဖစ္ၾကၿပီးေနာက္မွာေတာ့ သူတို႕ခ်စ္သူႏွစ္ဦးက တစ္လမွာ သံုးေလးရက္ေလာက္သာ ေတြ႕ျဖစ္ၾက သည္။ တစ္ေယာက္တစ္နယ္ဆီျဖစ္ေနေတာ့လည္း ေတြ႕ခ်င္တိုင္း မေတြ႕ႏိုင္ေပ။ မိုးျမင့္ယံက သြားေတြ႕လို႕ သာ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ေတြ႕ျဖစ္ျခင္းျဖစ္သည္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ဖုန္းနဲ႔ပင္ ႏွစ္ပါးသြားရေတာ့မည္ ထင္သည္။ ေမ့ကို သူအလုပ္ေျပာင္းရန္ ေျပာေပမယ့္လည္း ေမက လံုး၀ကို လက္မခံခဲ့ေပ။ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ၾကေတာ့မွဘဲ သူ႕ခ်စ္သူေမက ဒီေလာက္ထိ ေခါင္းမာမွန္း သိခဲ့ရေတာ့သည္။ ယခုလည္း မေနႏိုင္ေသာ သူကသာ ေမ့ဆီသို႕ ေရာက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
“ေမ …”
“ရွင္ …”
“ကိုယ့္စကားကိုလည္း ေမက နားမေထာင္ဘူးေနာ္”
“ဘယ္စကားကိုလဲ ကိုမိုး”
“အားလံုးပဲေလ”
“အားလံုး …”
ေမ ခပ္တုိးတိုးေလး ေျပာလိုက္မိသည္။
“ဟုတ္တယ္”
“ဘာေတြမ်ားလဲ ကိုမိုးရဲ႕”
“အဲဒီ “ကိုမိုး”လို႕ ေခၚတာကစလို႕ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေပါ့”
“ “ကိုမိုး” လို႕ေခၚတာက ဘာျဖစ္လို႕လဲ ကိုမိုးရဲ႕”
“ကိုယ့္ခ်စ္သူကို “ကိုမိုး” လို႕ေခၚတာ ဘာျဖစ္လို႕လဲလို႕ ေမးဖုိ႕လိုေသးလို႕လား”
“ဟုတ္ပါၿပီ ကိုမုိးရယ္၊ ၿပီးေတာ့ေကာ ဘာက်န္ေသးလဲ”
“ေမ့ကို အလုပ္ကို ရန္ကုန္ေျပာင္းပါဆိုတာလည္း ေမက မေျပာင္းဘူးေလ”
“အဲဒါက ကိုမိုးလည္း သိသားပဲေလ၊ ေမ ဒီအလုပ္ကုိ ဘယ္ေလာက္ထိ၀ါသနာပါၿပီး ႏွစ္သက္လည္းဆိုတာ”
“ကိုယ္သိပါတယ္၊ ေမ့ကို ကိုယ္က မလုပ္နဲ႕လို႕ေျပာတာမွ မဟုတ္ဘဲေလ၊ ရန္ကုန္ရံုးခ်ဳပ္မွာဘဲလုပ္ဖုိ႕ ေျပာတာပဲ”
“ေမက ဒီအလုပ္ထက္ ဒီလိုကမ္းေျခမွာ လုပ္ေနရတာကို ေပ်ာ္တာ ကိုမိုးရဲ႕”
မိုးျမင့္ယံ သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။
“ကိုယ္က ေမ့ခ်စ္သူသာဆိုတယ္၊ ေမက ကိုယ္ ေျပာတာေတြ ဘာမွမလိုက္ေလ်ာဘူးေနာ္”
“အဲလိုမဟုတ္ပါဘူး ကိုမိုးရယ္၊ ေမ အရမ္းကို ျမတ္ႏိုးတဲ့အလုပ္ျဖစ္လို႔ပါ၊ ေနာက္ဆိုရင္ ေမ လုပ္ႏိုင္ေတာ့မွာ ဟုတ္ဖူးေလ”
“ဒါဆိုရင္ ကိုယ္က အဲဒါကို ေလွ်ာ့ေပးမယ္၊ ေမ လုပ္ခ်င္ရင္ဆက္လုပ္ေလ၊ ဒါေပမယ့္တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ေနာ္၊ အဲဒါက ကိုယ္နဲ႕လက္ထပ္ၿပီးရင္ေတာ့ ဒီမွာမလုပ္ရေတာ့ဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ ကိုမုိးရယ္”
“ခု ေမကလည္း ကိုယ့္ကိုတစ္ခုလိုက္ေလ်ာရမယ္၊ အဲဒါက ကိုမိုးလို႕မေခၚဘဲ တျခားလို ေျပာင္းေခၚဖို႕ပဲ”
“ဘယ္လိုေျပာင္းေခၚရမွာလဲ ကိုမုိး၊ “ဦးမိုး”လို႕ ေျပာင္းေခၚရမွာလား”
“ဟာ … ေမကလည္း မဟုတ္တာ”
မိုးျမင့္ယံ စကားအဆံုးမွာေတာ့ ေမေရာ မိုးျမင့္ယံပါ သေဘာက်စြာျဖင့္ ရယ္လိုက္ၾကေတာ့သည္။ ေမျမတ္ႏိုး ရယ္သံေလးကို ၾကားလိုက္ရတုိင္း မိုးျမင့္ယံရင္ထဲတြင္ ေအးခ်မ္းသြားကာ ၾကည္ႏူးမႈကို ခံစားရသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လုိ အျပစ္ကင္းစင္ေသာ ေမ့မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ရတိုင္း ေမ့ကို သူ ဘယ္လိုမွ ခ်စ္၍မ၀ႏိုင္ေပ။
“ကိုမိုး … ဘယ္ေကာင္မေလးကို သတိရေနလဲ မွန္မွန္ေျပာ”
“ေမျမတ္ႏိုးဆိုတဲ့ ေခါင္းမာတဲ့ေကာင္မေလးကိုေပါ့ဗ်ာ”
မိုးျမင့္ယံစကားေၾကာင့္ ေမ သေဘာက်ကာ ျပံဳးလိုက္မိသည္။
“တကယ္လား”
“တကယ္ေပါ့ဗ်ာ”
“ဟုတ္ပါၿပီ၊ ဒါနဲ႕ ေမ့ကိုု ေျပာပါအံုး၊ ကိုမိုးကို ဘယ္လိုေခၚေစခ်င္လဲဆိုတာကို”
“အင္း၊ “ေမာင္” လို႕ေခၚ”
“ဘာလို႕ အဲလိုေခၚခိုင္းတာလဲ၊ သူမ်ားေတြဆုိ သူတို႕ကုိ “ကိုကုိ” လို႕ေခၚခိုင္းၾကတာ၊ “ေမာင္” ဆိုတာက ေတာဆန္တယ္တဲ့”
“အမွန္အတုိင္းဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္က “ကိုကို” လို႕ေခၚတာကို ပိုႀကိဳက္တာ၊ ဒါေပမယ့္ ေမက ဘုန္းမင္းခန္႕ကို “ကိုကို” လို႕ေခၚတယ္မဟုတ္လား၊ အဲေတာ့ ကိုယ္ကဘယ္လိုေခၚခိုင္းရမလဲ၊ ဒီလိုပဲ ေခၚခိုင္းဖုိ႕ ရွိေတာ့တာ ေပါ့”
မိုးျမင့္ယံ မေက်မနပ္ျဖင့္ ေျပာလိုက္မိသည္။
“ကိုမိုးကလည္း အဲဒါအတြက္ ေမ့ကို စိတ္မဆိုးပါနဲ႕၊ ေမ တကယ္ကို စိတ္မေကာင္းဘူး၊ ကိုဘုန္းမင္းခန္႕ကို “ကိုကို” လို႕ေခၚလို႕ ကိုမိုးကို “ကိုကို” လို႕ ေခၚခိုင္းလို႕မရတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုဘုန္းမင္းခန္႕မရွိဘဲ ကိုမုိးက ကိုမိုးကို “ကုိကို” လို႕ ေခၚပါလို႔ေျပာလည္း ေမ အဲလိုမေခၚႏိုင္ပါဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲလို ေခၚၾကလို႕ပဲ၊ ေမက လူမ်ားေခၚတိုင္း ေခၚရတာမႀကိဳက္ဘူး၊ ေနာက္ၿပီး “ကိုကို” ဆုိတာက ခ်စ္သူေတြ မဟုတ္ဘဲလည္း ေခၚၾကတာရွိတယ္၊ အဲလို ေရာေႏွာေနတဲ့ စကားလံုးနဲ႕ ေမက ကိုမိုးကို မေခၚခ်င္တာ၊ “ေမာင္” ဆုိတာကေတာ့ လူတိုင္းေခၚေလ့မရွိဘူး၊ တျခားသူေတြကလည္း အဲလိုမေခၚႏိုင္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ေမက ေခၚမယ္ဆိုရင္ေတာ့ “ေမာင္” လို႕ပဲ ေခၚမယ္၊ ကိုမိုးကို ေမ ဒီအခ်ိန္ထိ ကိုမိုးလို႕ ေခၚတာက ေမ နည္းနည္းရွက္ေနေသးလုိ႕ပါ၊ ေနာက္ဆုိရင္ ကိုမိုး ေခၚေစခ်င္သလို ေခၚပါ့မယ္၊ ကိုဘုန္းမင္းခန္႕ကို “ကိုကို” လို႕ေခၚတဲ့အတြက္ေတာ့ ေမ့ကို စိတ္မဆိုးပါနဲ႕၊ ကိုဘုန္းက ေမ့အစ္ကိုပါ၊ ကိုမိုး ေမ့ကို နားလည္ေပးပါေနာ္”
စကားကို တသီႀကီးေျပာသြားေသာ ေမ့ကို ၾကည္႕ကာ သူ သေဘာက်မိသည္။ ေမက သူမ်ားေတြႏွင့္မတူတာ သူ ဟိုးအရင္ကတည္းက သတိထားမိခဲ့သည္။ သို႕ေပမယ့္ ဒီလိုအေတြးမ်ိဳးရွိေနလိမ့္မယ္လို႕ေတာ့ သူ မထင္မိခဲ့ေပ။ သူ႕စကားႏွင့္သူေတာ့ ေမက အျမဲတမ္းကို မွန္ေနေတာ့သည္။ သူလည္း ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့ရေသာအႀကိမ္ကလည္း မနည္းေတာ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သည္လိုမိန္းကေလးကို သူခ်စ္မိမွေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး နားလည္ေပးဖုိ႕သာ သူ စဥ္းစားရေတာ့မည္။ မဟုတ္လွ်င္လည္း လြယ္မယ္မထင္။ အျမဲမာနႀကီးခဲ့ေသာ မိုးျမင့္ယံ ေမျမတ္ႏုိးဆိုေသာ ေကာင္မေလးႏွင့္ေတြ႕မွဘဲ မၾကာခဏဆိုသလို ခံေနရေတာ့ သည္။
“ေမ …”
“ရွင္ …”
“ေမ့ကို ကိုယ္နားလည္ေပးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ့မယ္၊ ေမ ဘာမွစိတ္မေကာင္းမျဖစ္နဲ႕ေတာ့ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ ေမာင္”
ေမျမတ္ႏိုး၏ စကားအဆံုးတြင္ေတာ့ မိုးျမင့္ယံ ေက်နပ္စြာျဖင့္ ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ဒီလိုဆိုျပန္ေတာ့လည္း သူ႕ ခ်စ္သူ ေမက အရမ္းကို ခ်စ္ဖုိ႕ေကာင္းသည္ဟု သူထင္မိသည္ေလ။
“ေမ … ေမာင္တစ္ခုစဥ္းစားမိတယ္ သိလား”
“ဟုတ္လား၊ ဘာမ်ားလဲ ေမာင္”
“ေမနဲ႕ေမာင္ ဘာလို႕ေစာေစာမေတြ႕ခဲ့လည္းလုိ႕ေပါ့”
“အေစာကတည္းက ေမတုိ႕ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္ ေမာင္ရဲ႕”
“ေတြ႕တာကေတာ့ ဟုတ္တယ္ေလ၊ ေနာက္ၿပီး ေမာင္တုိ႕အၾကာႀကီးမေတြ႕ခဲ့ရဘူး မဟုတ္လား၊ ေမာင္တို႕ ျပန္ေတြ႕တာကလည္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ျပန္ေတြ႕ခဲ့တာေလ”
“ဟုတ္တယ္ေနာ္ ေမာင္၊ ေမ တစ္ခါတစ္ေလ စဥ္းစားမိတယ္၊ ေမာင္သာ ေမ့ကို မမွတ္မိဘူးဆိုရင္ ေမတုိ႕ ခုလိုခ်စ္သူေတြ ျဖစ္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္”
“ဒါေၾကာင့္ ေမ့ကို ေမာင္ေျပာတာေပါ့၊ ေမာင္က ေမ့ကို ပိုခ်စ္တာလို႕”
“ဟုတ္ပါၿပီရွင္၊ ဒါနဲ႕ ေမာင့္စကားကို ဆက္ပါအံုး၊ ေမတုိ႕ေစာေစာေတြ႕ေတာ့ ဘာျဖစ္လို႕လဲေမာင္”
“ေစာေစာေတြ႕ရင္ ေမနဲ႕ ေစာေစာခ်စ္ၾကမွာေပါ့လို႕ စဥ္းစားမိလို႕ပါ”
“ေမာင္ကေတာ့ လုပ္ၿပီ၊ ခုလည္း ခ်စ္ေနတာပဲကို”
“ဒီထက္ နည္းနည္းေစာတဲ့အခ်ိန္ကတည္းက ခ်စ္ခ်င္လို႔ေပါ့ ေမရယ္”
“ဟုတ္ပါၿပီရွင္”
မိုးျမင့္ယံတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာျဖင့္ ရယ္ေမာလိုက္မိၾကျပန္သည္။
“ေမ …”
“ရွင္ …”
“မနက္ျဖန္ ေန႕လည္စာတစ္ခုခုသြားစားၾကမလား”
“ေန႕လည္စာ”
“အင္း”
ေမက ခဏၿငိမ္သက္သြားေတာ့သည္။
“ဘာျဖစ္လို႕လဲ ေမ၊ ေမ မအားလို႕လား၊ ဂ်ဴတီရွိလုိ႕လား”
“ဂ်ဴတီမရွိပါဘူး ေမာင္၊ ဒါေပမယ့္ …”
“ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ေမ”
“ေမ ကိုကိုနဲ႕ ေန႕လည္စာ စားမယ္လို႕ေျပာထားလို႕ပါ၊ ခ်ိန္းၿပီးသား ျဖစ္ေနလို႕ေလ”
“ဘုန္းျမင့္ယံက ဒီကိုေရာက္ေနတာလား ေမ”
“ဟုတ္တယ္ ေမာင္”
ေမ့စကားအဆံုးမွာေတာ့ မိုးျမင့္ယံ သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။
“သူက ဒီမွာဘာလာလုပ္တာလဲ ေမ၊ ဒီလိုပဲ ခဏခဏလာေနတာလား”
“အလုပ္ရွိလို႕လာတာပါ ေမာင္၊ ႏွစ္ပတ္တစ္ခါေလာက္ေတာ့ လာတတ္တယ္ေလ”
“ဟုတ္လား၊ ဒါဆို ေမတုိ႕ ခဏခဏ ဒီလိုစားၾကတာေပါ့”
“ေမ ေန႕လည္ဂ်ဴတီမရွိတဲ့ေန႕ေတြဆုိရင္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ စားျဖစ္တယ္ေလ ေမာင္၊ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ေမာင္”
“ဒါျဖင့္ ေမက ေမာင့္ထက္ေတာင္ သူနဲ႕ပိုၿပီးစားျဖစ္ၾကတာေပါ့၊ ေမာင့္ထပ္လည္း သူနဲ႕ပိုၿပီးေတြ႕ျဖစ္တာေပါ့၊ ဒါဆိုလည္း ေနာက္ေန႕မွ သူနဲ႕ထပ္သြားစားၾကတာေပါ့၊ ေမာင္က သူ႕ေလာက္အခ်ိန္မရဘူးေလ”
မိုးျမင့္ယံ မေက်မနပ္ျဖင့္ ေျပာလိုက္မိျပန္သည္။
“ဘယ္ျဖစ္မလဲ ေမာင္၊ ေမသြားမယ္လို႕ ကိုကို႕ကို ေျပာၿပီးသြားၿပီေလ၊ ခုမွေျပာေတာ့ ဘယ္ေကာင္းမလဲ”
“ေမာင္နဲ႕ ညစာအတူသြားစားၾကမယ္ေလေနာ္၊ ေမာင္လည္း ေနာက္သံုးရက္ေလာက္ ေနအံုးမွာ မဟုတ္လား”
“ေၾသာ္ … ေမာင့္ထပ္ ေမ့ကိုကိုက ပိုအေရးႀကီးတယ္ေပါ့၊ ဟုတ္လား ေမ”
“စိတ္ဆိုးသြားတာလား ေမာင္ရယ္၊ ေမ့ကို စိတ္မဆိုးပါနဲ႕ေနာ္၊ ကိုကိုနဲ႕က ခ်ိန္းၿပီးသားျဖစ္ေနလို႕ပါ၊ ေမ့ကို နားလည္ေပးပါ ေမာင္ရယ္ ေနာ္”
“နားလည္ေပးပါ”
ဆုိေသာ စကားေလးက မိုးျမင့္ယံရင္ထဲမွစကားမ်ား ထြက္မလာႏိုင္ေအာင္ တားဆီးပိတ္ပင္ လိုက္ေစေတာ့သည္။ သို႔ေပမယ့္လည္း သူဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာအထိ နားလည္ေပးႏိုင္မည္ဆိုတာေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ မသိေတာ့ေပ။ ေမ့ကို သူသိပ္ခ်စ္ေသာ္လည္း သူ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႕မွ်ေ၀ခ်စ္ႏိုင္ဖုိ႕ေလာက္ထိေတာ့ သူ မတတ္ႏိုင္ေခ်။ သူ႕ကိုလည္း နားလည္ဖုိ႕ ႀကိဳးစားေပးပါလို႕ သူ ေမ့ကို ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ သူ႕ခံစားခ်က္ေတြကို ေမ နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ သူ ဘယ္လိုရွင္းျပရပါ့မလဲ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မိုးျမင့္ယံရင္ထဲမွာ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းမႈကို ခံစားေနရေတာ့သည္။
♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠
“မင္းမ်က္ႏွာႀကီးက ဘယ္လိုျဖစ္ေနရတာလဲ မိုးျမင့္ယံ”
သက္ေဇာ္အေမးကုိ အေျဖမေပးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို မိုးျမင့္ယံရင္ထဲမွာ မြန္းၾကပ္လို႕ေနေတာ့သည္။ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ဘဲ ေဘးလူသိေလာက္ေအာင္ အမူအရာပ်က္ေနေသာ သူ႕ကုိယ္သူလည္း စိတ္ပ်က္မိသည္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘုန္းမင္းခန္႕ႏွင့္ေမတုိ႕ရဲ႕ ရင္းႏွီးမႈက သူ႕စိတ္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွိပ္စက္လို႕ေနသည္။ လူကသာ အလုပ္ထဲေရာက္ေနေသာ္လည္း မိုးျမင့္ယံ၏ စိတ္ကေတာ့ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ျဖစ္ေနသည္။ အလုပ္ကိုသာ ဦးစားေပးခဲ့ေသာ မိုးျမင့္ယံတစ္ေယာက္ ခ်စ္သူရလာေတာ့မွဘဲ အလုပ္ကို ေကာင္းစြာမလုပ္ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနရ ေတာ့သည္။
ဘုန္းမင္းခန္႕ႏွင့္ေမ့အေၾကာင္းကို စဥ္းစားလိုက္သည္ႏွင့္ သူ႕စိတ္ေတြက ေလးလံလို႕သြားသည္။ သူတို႕အေၾကာင္းကို မေတြးဘဲေနရင္ျဖစ္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႕မွာေတာ့ မိုးျမင့္ယံ မေတြးဘဲမေနႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနမိသည္။ ခံႏိုင္ရည္မရွိေသာ ကိုယ့္အျဖစ္ကို စဥ္းစားမိတုိင္းလည္း သူ႕ကိုယ္သူအံ့ၾသမိသည္။
“ေဟ့ေကာင္ မိုးျမင့္ယံ၊ အသက္မွရွိေသးရဲ႕လား ငါ့သူငယ္ခ်င္း”
သက္ေဇာ္စကားက မိုးျမင့္ယံ၏အေတြးကို ရပ္တန္႕လို႕သြားေစသည္။
“ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ မိုးျမင့္ယံ၊ မင္း ေကာင္မေလးနဲ႕အဆင္မေျပဘူးလား”
“အဆင္မေျပဘူးလို႕လည္း မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ ဒါေပမယ့္”
မိုးျမင့္ယံစကားကို ဆက္မေျပာေသးဘဲ ရပ္ထားလိုက္သည္။
“အင္း ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လဲ မိုးျမင့္ယံ”
“ဒါေပမယ့္ ငါ တစ္ခုခုကို စိုးရိမ္ေနတယ္ သက္ေဇာ္၊ ေမနဲ႕ငါ့အတြက္ တစ္ခုခုက ဟန္႕တားေနတယ္လို႕ ငါခံစားေနရတယ္”
“ဘာတစ္ခုခုလဲ ေဟ့ေကာင္၊ ရွင္းရွင္းေျပာစမ္းပါ၊ မင္းဟာက အစမရွိ အဆံုးမရွိ”
“ငါေသခ်ာေတာ့ မေျပာေတာ့ဘူး သက္ေဇာ္ရာ၊ ဒါေပမယ့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ငါတို႕ၾကားမွာ ခံေနတယ္”
“ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဘုန္းမင္းခန္႕ကိစၥပဲ မဟုတ္လား မိုးျမင့္ယံ”
“ဟုတ္တယ္ သက္ေဇာ္”
“မင္းကလည္းကြာ၊ ပူစရာမရွိ ပူေနျပန္ၿပီ၊ ေမက မင္းခ်စ္သူျဖစ္ေနၿပီေလ၊ ဘာေၾကာင့္ ဘုန္းမင္းခန္႕က မင္းတို႕ၾကားမွာ ဟန္႕တားႏုိင္ရမွာလဲ”
“သူတို႕ အေျခအေနကို မင္းကမွ ေသခ်ာမသိတာဘဲ သက္ေဇာ္”
သက္ျပင္းခ်ရင္း မုိးျမင့္ယံ ေျပာလိုက္သည္။
“သူတို႕အေျခအေန၊ သူတို႕က ဘာျဖစ္ေနလို႕လဲ မုိးျမင့္ယံ”
နားမလည္သလို ေမးေနေသာ သက္ေဇာ္ကို ၾကည္႕ရင္း မိုးျမင့္ယံ သက္ျပင္းကိုသာ ထပ္ခ်လိုက္မိသည္။
“ေဟ့ေကာင္ … သက္ျပင္းေတြပဲ ခ်မေနနဲ႕၊ ငါေမးတာကို ေသခ်ာေျပာအံုး”
စိတ္မရွည္ေသာေလသံျဖင့္ သက္ေဇာ္က ထပ္ေမးလိုက္သည္။
“ဒီလိုကြာ …”
မိုးျမင့္ယံက သက္ေဇာ္အား ေမျမတ္ႏိုးႏွင့္ ဘုန္းမင္းခန္႕တုိ႕အေၾကာင္းအား ေျပာျပလိုက္ေတာ့သည္။
“ဒါျဖင့္ မင္းက ဘာလုပ္ခ်င္ေနလို႕လဲ မိုးျမင့္ယံ”
“ငါ ဘာလုပ္ရမလဲဆုိတာေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါလည္း မသိေသးဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ေရရွည္ဆိုရင္ေတာ့ ငါ နားလည္ေပးႏိုင္မယ္လို႕မထင္ဘူး၊ ေနာက္ၿပီး ေမက ဘယ္ေတာ့မွ ဘုန္းမင္းခန္႕နဲ႕ အဆက္အသြယ္မလုပ္ဘဲ ေနမယ္လို႕လည္းမထင္ဘူး၊ ငါ သိသေလာက္ဆုိရင္ ေမက ဘုန္းမင္းခန္႕နဲ႕ပတ္သက္ရင္ ငါ့ကိုပဲ နားလည္ ခိုင္းတယ္၊ ေလွ်ာ့ခိုင္းတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ငါ့ထက္ သူ႕ကိုပဲ ပိုဦးစားေပးတယ္္၊ ငါနဲ႕ေမ လက္တြဲမယ့္ကိစၥမွာ ဘုန္းမင္းခန္႕က တကယ့္ကိုပဲ ျပႆနာ ျဖစ္ေနတယ္။ ေမ့ သူ႕ပံုစံကို မျပင္မခ်င္း ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ လက္တြဲဖို႕မလြယ္ေလာက္ဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ငါက သာမန္လူတစ္ေယာက္ေလ၊ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ သူတို႕ကို နားလည္ၾကည္ျဖဴႏိုင္မွာလဲ၊ ဒါေၾကာင့္ မင္းကို ငါေျပာတာ သက္ေဇာ္၊ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ ၾကားမွာ ဘုန္းမင္းခန္႕က လံုး၀ကို အဟန္႕အတားတစ္ခုျဖစ္ေနၿပီ”
“အင္း၊ ခက္တာပဲကြာ”
သက္ေဇာ္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကို ၾကည္႕ရင္း သက္ျပင္းရွည္ကိုသာ ခ်လိုက္မိသည္။
“ငါ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ သက္ေဇာ္”
မိုးျမင့္ယံ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့စြာျဖင့္ သက္ေဇာ္အား ေမးလိုက္သည္။
“ငါ့အေနနဲ႕ကေတာ့ မင္း သူ႕ကိုတကယ္ခ်စ္ရင္ နားလည္ေပးႏိုင္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားပါလို႕ပဲ ေျပာခ်င္တယ္၊ ေမျမတ္ႏိုးက ေလွနံႏွစ္ဖက္နင္းမယ့္သူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးလို႕ ငါထင္ပါတယ္၊ ေနာက္ၿပီး မင္းစိတ္ကို သူနားလည္ေအာင္လည္း တျဖည္းျဖည္းခ်င္းေတာ့ ေျပာျပေပါ့ကြာ”
“ငါလည္း မင္းေျပာသလိုလုပ္ဖုိ႕ပဲ စိတ္ကူးရွိပါတယ္ကြာ၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ လက္ေတြ႕မွာက ေျပာသေလာက္မလြယ္ဘူးေလ”
“ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္ေလ မိုးျမင့္ယံ၊ ဒါေပမယ့္ မင္းကသူ႕ကုိခ်စ္မိမွေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး လိုက္ေလ်ာႏိုင္ ေအာင္၊ နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရံုပဲရွိေတာ့တာေပါ့၊ ေနာက္ၿပီး သူတုိ႕ခင္ေနၾကတယ္ဆိုတာကို မင္းလည္း အေစာကတည္းက သိထားခဲ့တာပဲ၊ ခုမွ ထူးၿပီး ခင္ၾကတာမွမဟုတ္ပဲကြာ၊ နားလည္ဖုိ႕သာ ႀကိဳးစားပါေတာ့၊ ကိုယ္က ခ်စ္ေနမွဘဲ”
“အင္းေလ၊ မင္းေျပာတာဟုတ္ပါတယ္ကြာ၊ သူ႕ကုိခ်စ္မိမွေတာ့ ဒါေတြကို ခံႏိုင္ေအာင္ပဲ ႀကိဳးစားရေတာ့မွာပဲ”
မိုးျမင့္ယံ သက္ျပင္းအခါခါခ်ရင္းျဖင့္ သက္ေဇာ္အား ေျပာလိုက္ေတာ့သည္။
Saturday, August 4, 2007
Yes Or No!!!
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပို႕ေပးခဲ့တဲ့ ဒီေမးလ္ေလးကို အားလံုးလည္း ေကာင္းကင္နဲ႕တူတူ ဖတ္ၾကည္႕ႏိုင္ေအာင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္...
God created the donkey
and said to him:
"You will be a donkey. You will work un-tiringly from sunrise to sunset carrying burdens on your back. You will eat grass, you will have no intelligence and you will live 50 years."
The donkey answered:
"I will be a donkey, but to live 50years is much. Give me only 20years"
God granted his wish.
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
God created the dog
and said to him:
"You will guard the house of man. You will be his best Friend. You will eat the scraps that he gives you and you will live 30 years.You will be a dog."
The dog answered:
"Sir, to live 30years is too much,give me only15years."
God granted his wish.
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
God created the monkey
and said to him:
"You will be a monkey. You will swing from branch to branch doing tricks. You will be amusing and you will live 20years. "
The monkey answered:
"To live 20years is too much, give me only 10years."
God granted his wish.
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Finally God created man
and said to him:
"You will be man, the only rational creature on the face of the earth. You will use your intelligence to become master over all the animals. You will dominate the world and you will live 20years."
Man responded:
"Sir, I will be a man but to live only
20 years is very little, give me the30 years that the donkey refused, the 15 years that the dog did not want and the 10years the monkey refused."
God granted man's wish .
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
And since then, man lives 20 years as a man, marries and spends. 30 years like a donkey, working and carrying all the burdens on his back. Then when his children are grown, he lives 15years like a dog taking care of the house and eating whatever is given to him, so that when he is old, he can retire and live 10 years like a monkey, going from house to house and from one son or daughter to another doing tricks to amuse his grandchildren.
That's Life.
Isn't it ??????????
အခ်စ္ႏွင့္အတူ (၁၇)
(၁၅)
တစ္လအတြင္းတြင္ မိုးျမင့္ယံေရာ ေမျမတ္ႏုိးပါ တစ္ေယာက္ဆီတစ္ေယာက္ ဖုန္းလည္းမဆက္ျဖစ္၊ အျပင္မွာလည္း မေတြ႕ျဖစ္ၾကေပ။ မိုးျမင့္ယံကလည္း ေတြ႕ခ်င္ စကားေျပာခ်င္စိတ္မ်ားကို ခ်ဳပ္တည္းထားခဲ့ သည္။ တစ္လျပည္႕ေသာေန႕ညမွာေတာ့ မိုးျမင့္ယံက ေမျမတ္ႏုိးဆီ ရင္ခုန္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ဖုန္းဆက္လိုက္ သည္။ မိမိအတြက္ ေပ်ာ္႐ႊင္ရေသာအေျဖျဖစ္ပါေစလို႕လည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ဆုေတာင္းမိသည္။ မၾကာမီမွာဘဲ တစ္ဖက္မွ ေမျမတ္ႏုိး၏ အသံအက္တက္တက္ေလးက ထြက္ေပၚလာေတာ့သည္။
“ဟယ္လို …”
“ဒီေန႔တစ္လျပည္႕သြားၿပီထင္တယ္ေနာ္ ေမ”
မိုးျမင့္ယံက ႐ႊတ္ေနာက္ေနာက္ေလသံျဖင့္ ေျပာလိုက္ေလသည္။
တစ္ဖက္မွ ေမျမတ္ႏိုး၏ ရယ္သံေလးက တုိးညင္းစြာ ထြက္ေပၚလာသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ခဏၿငိမ္သက္သြားၿပီးမွ မိုးျမင့္ယံက ေမ့အား စေခၚလိုက္၏။
“ေမ …”
“ရွင္ …”
“ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာအံုးေလ”
“ဘာေျပာရမွာလဲ ကိုမိုးယံ”
“ဟာဗ်ာ … အဲလိုမလုပ္နဲ႕ေလဗ်ာ”
“ဒါျဖင့္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ကိုမိုးယံရဲ႕”
ေမျမတ္ႏုိးက ရယ္လိုက္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။
“ကြ်န္ေတာ္လုပ္ခိုင္းတာ တကယ္လုပ္မွာလား၊ လုပ္မယ္ဆို ေျပာမယ္ေလ”
“ဟုတ္၊ တကယ္လုပ္မွာေလ၊ ေျပာမွာသာေျပာပါ”
“ဒါျဖင့္ ကိုမိုးျမင့္ယံကို ေမ ခ်စ္ပါတယ္ရွင္ ဆိုၿပီးေျပာလိုက္ေလ”
“လူလည္ႀကီးပါလား၊ နစ္နာေနပါ့မယ္ရွင္”
“ဒါမ်ိဳးဆို မိုးျမင့္ယံတို႕က အနစ္နာခံၿပီးသားပဲ၊ ကဲ ေျပာလိုက္ပါ၊ ကြ်န္ေတာ္လုပ္ခိုင္းတာ လုပ္မယ္လို႕ ကတိ ေပးထားတယ္ေလ”
“ဟုတ္ကဲ့ပါရွင္၊ ေမက ကိုမိုးျမင့္ယံကို ခ်စ္ပါသတဲ့ရွင္”
ေမ့အသံေလးက တိုးလ်ေနေသာ္လည္း ၾကည္လင္ျပတ္သားကာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ရွိလွသည္။
“ေမ တကယ္ေျပာတာလား၊ ေနာက္တစ္ေခါက္ေလာက္ေျပာပါအံုးဗ်ာ”
“ဟာ ေျပာေတာ့ဘူးကြာ”
“ေျပာပါေမရယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ၾကားခ်င္လို႕ပါ”
“ဒါဆို တစ္ေခါက္ပဲ ထပ္ေျပာမွာေနာ္”
“ဟုတ္ပါၿပီ ဗ်ာ”
“ေမ ကိုမိုးယံကုိ ခ်စ္ပါသတဲ့ရွင္”
ေမျမတ္ႏိုးအသံေလးက တုန္ရီလို႕ေနေလသည္။ ဘယ္ေတာ့မွ ေမႏွင့္သူ ျပန္မေတြ႕ႏိုင္၊ ျပန္မဆံုႏိုင္ ေတာ့ဘူးလို႕ ေမ ထင္ထားခဲ့ေပမယ့္၊ ယံုၾကည္ထားခဲ့ေပမယ့္ ယခုေတာ့ သူႏွင့္ေမက တရား၀င္ခ်စ္သူမ်ားပင္ ျဖစ္သြားၾကရၿပီ။ ဆန္းၾကယ္လွေသာကံၾကမၼာႏွင့္ မွန္းရခက္ေသာဖူးစာကို ေမ အလြန္ကို အံ့ၾသမိေတာ့သည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ယခုခ်ိန္မွာ ေမ အရမ္းကို ေပ်ာ္ေနတယ္ ဆုိတာပဲေလ။
ေမျမတ္ႏုိးစကားအဆံုးမွာေတာ့ မိုးျမင့္ယံ မိမိနားကိုမယံုသလိုေတာင္ ျဖစ္သြားမိသည္။ ကိုယ္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရသူ ေလးဆီမွ ကိုယ့္အား ျပန္လည္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးပါသည္ဆိုေသာ အေျဖစကားက ဘာႏွင့္မွႏႈိင္းယွဥ္၍မရေပ။ ရင္ထဲ တြင္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာျခင္းကလည္း ဘယ္အရာႏွင့္မွ အစားထိုးလို႕မရႏိုင္ေခ်။ ရင္ခုန္သံက သူ႕ရင္ထဲမွ ဆူညံစြာထြက္ေပၚလာသည္လို႕ပင္ ခံစားရေလာက္ေအာင္ မိုးျမင့္ယံ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ေနမိသည္။ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရၿပီဆိုေသာအသိကလည္း သူ႕ရင္ခုန္သံကို ပိုျမန္လာေစၿပီး အားမာန္မ်ားလည္း ျပည္႕လွ်ံ လာေတာ့သည္။ ဘ၀အတြက္ ခြန္အားမ်ား တမဟုတ္ခ်င္း ေရာက္လာသလို သူ႕စိတ္ေတြက တက္ၾကြလန္းဆန္းလို႕ေနသည္။
“ကြ်န္ေတာ္ အရမ္း၀မ္းသာတာပဲ ေမရာ၊ အမွန္တကယ္ေျပာရရင္ေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ခံစားေနရတဲ့ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္႐ႊင္မႈက ခုကြ်န္ေတာ္ေျပာေနတဲ့စကားေလာက္နဲ႕ မလံုေလာက္ႏိုင္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ထပ္မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး ေမရယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းကို၀မ္းသာတာပါပဲ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္ခ်စ္တဲ့ ေမ့ကို ကြ်န္ေတာ္အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ကို အျမဲတမ္းေပ်ာ္႐ႊင္ေအာင္ထားမယ္၊ ပိုပိုၿပီးေတာ့လည္း ခ်စ္သြားမယ္ဗ်ာ”
ကိုယ့္ကိုယ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး တည္ၿငိမ္ေအာင္ႀကိဳးစားထားေသာ္လည္း မိုးျမင့္ယံအသံေတြက အနည္းငယ္ တုန္ရီလို႕ေနေလသည္။
“ေမ တစ္လလံုးလံုးေသခ်ာစဥ္းစားခဲ့တယ္ ကိုမိုးယံ၊ ဘယ္လိုပဲ စဥ္းစားစဥ္းစား ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေမ အေျဖတစ္ခုပဲရတယ္၊ အဲဒါကေတာ့ ကိုမိုးယံကို ေမ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႕ကို ခ်စ္ေနမိၿပီဆိုတာပါပဲ”
“ကြ်န္ေတာ္က ေမခ်စ္တာထက္ကို အဆမ်ားစြာပိုခ်စ္ပါတယ္ဗ်ာ” လို႕ ျပန္မေျပာႏိုင္ေအာင္ကို မိုးျမင့္ယံ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္႐ႊင္ေနမိသည္။ ေမက သူ႕ႏွလံုးသားရဲ႕ အနက္ရႈိင္းဆံုးေနရာသို႕ တိုး၀င္ေရာက္ရွိသြားၿပီေလ။
“ေမ မနက္ျဖန္က်ရင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ဘုရားသြားရင္း မနက္စာတူတူစားၾကရေအာင္ေနာ္၊ ေမ့ကို ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းကိုေတြ႕ခ်င္လို႕၊ ခုေတာင္ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေျပးၿပီးလာေတြ႕ခ်င္တာ”
“ကိုမုိးယံ …”
အားနာသံျဖင့္ ေမျမတ္ႏိုး ေခၚလိုက္သည္။
“ဗ်ာ …”
“ဟိုေလ …”
ေမျမတ္ႏိုးစကားကို မဆက္ေသးဘဲ ရပ္ထားလိုက္ျပန္သည္။
“ဘာလဲ ေမ၊ ေျပာေလ”
“ဟုတ္၊ ကိုမုိးယံကို ေမ တစ္ခုေျပာမလို႕ပါ”
“အင္း ေျပာေလ ေမ”
“ေမက ခု ရန္ကုန္မွာမဟုတ္ဘူး”
“အင္း … အဲေတာ့ ေမ မနက္ျဖန္ ကိုမိုးယံနဲ႕ လိုက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ၊ ေမ့ကို စိတ္မဆိုးပါနဲ႕ေနာ္”
“စိတ္မဆိုးပါဘူး ေမရဲ႕၊ ေမ ရန္ကုန္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္”
မိုးျမင့္ယံစကားေၾကာင့္ ေမျမတ္ႏိုးအနည္းငယ္ အံ့ၾသသြားသည္။
“ဒါျဖင့္ မနက္စာစားဖုိ႕ေျပာတာက”
“ကြ်န္ေတာ္ ခု ေမတုိ႕ဟုိတယ္မွာဘဲေလ၊ အရင္အခန္းမွာဘဲ တည္းတယ္ေလ”
“ဟုတ္လား၊ ကိုမိုးယံ ဒီေန႕ညေနမွေရာက္တာလား၊ ကိုမိုးယံေရာက္တာလည္း ေမ မသိလိုက္ပါလား”
ေမ အံ့ၾသသြားသံျဖင့္ ေမးလိုက္မိသည္။
“ဟုတ္တယ္ ေမရဲ႕၊ ညေနကမွေရာက္တာေလ၊ ေမ မသိတာက ကြ်န္ေတာ္က ေမ မသိေအာင္ တျခား နာမည္နဲ႕ ဘုိကင္လုပ္ထားလို႕”
“ဟုတ္လား၊ ဒါေၾကာင့္ ေမ မသိတာ”
“အင္း”
“ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္ ေမက တစ္ေနကုန္ဂ်ဴတီေလ၊ ညေနမွ ၿပီးမွာ ကိုမိုးယံ”
“ဟုတ္လား၊ ဒါဆို ညေနမွသြားစားၾကတာေပါ့”
“ဟုတ္ကဲ့ ကိုမိုးယံ”
“အင္း၊ ေမ့ကို ငါးနာရီခြဲေလာက္ ကြ်န္ေတာ္လာေခၚမယ္ေလ၊ ေမ့ အခန္းကပဲေစာင့္ေနေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့”
အဲဒီေန႕ရဲ႕ ညေနခင္းေလးကေတာ့ ေမတုိ႕ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အလြန္လွပၿပီး ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလွတဲ့ ညေနခင္းေလးတစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္။ ခ်စ္သူျဖစ္ၿပီးၿပီးခ်င္းစားေသာ ညစာစားပြဲေလးဆိုေတာ့ ရင္ခုန္ျခင္းေရာ ၾကည္ႏူးျခင္းပါ ေရာေႏွာေနတဲ့ ညစာစားပြဲေလးတစ္ခုပါပဲ။ ထမင္းစားပြဲမွာ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထုိင္ၿပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ၾကည္႕ရင္း ဘာေျပာရမလဲမသိ ရွက္ကိုးရွက္ကန္း ျဖစ္ေနခဲ့ၾကသည္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုေတာ့ ေမေရာ ကိုမိုးျမင့္ယံပါ အရမ္းကို ေပ်ာ္႐ႊင္ေနခဲ့ၾကသည္ေလ။
♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠
Friday, August 3, 2007
အခ်စ္ႏွင့္အတူ (၁၆)
“ဟယ္လို …”
“ဟယ္လို … ေမ၊ မအိပ္ေသးဘူးလား”
“ဟုတ္ မအိပ္ေသးပါဘူး ကိုမိုးယံ”
“ဆယ့္ႏွစ္ေတာင္ ထိုးေတာ့မယ္ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့”
“ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ဆီ ေခၚေနတာ ၾကာၿပီ၊ ခုမွရတာ”
“ဟုတ္၊ ေမ ဖုန္းေျပာေနလို႕ပါ ကိုမိုးယံ”
“ဟုတ္လား၊ ကိုဘုန္းမင္းခန္႕နဲ႕ ေျပာေနတာလား ေမ”
“ဟုတ္ ကိုမိုးယံ”
“ေမ …”
“ရွင္ …”
“ကြ်န္ေတာ့္လက္ေဆာင္ကို ဖြင့္ၾကည္႕ၿပီးၿပီလားဟင္”
“ဟုတ္ကဲ့”
“ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ကို တကယ္ကုိ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏုိးနဲ႕ ခ်စ္ေနမိတာပါ၊ ဟိုးအရင္ ေမ့ကို စေတြ႕ကတည္းက ေမက ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးသားကို လႈပ္ရွားေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တာပါ၊ ေမ့ကို ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ေ႐ြးခ်ယ္ထားပါတယ္၊ ေမ့ဘက္ကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ကမ္းလွမ္းမႈကို ေသခ်ာအေလးအနက္ ထားၿပီး စဥ္းစားေပးေစခ်င္ပါတယ္”
မိုးျမင့္ယံက စကားေတြအမ်ားႀကီးကို တဆက္တည္း ေျပာခ်လိုက္သည္။ သူ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ခြင့္ေတာင္းတာက နားေထာင္ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းလိမ့္မည္။ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ တကယ္ကို အေလးအနက္ထားၿပီး သူ ေျပာခ်င္တာကို အရုိးသားဆံုး၊ အပြင့္လင္းဆံုး ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
သူ ေျပာတာေတြက ေမ့အတြက္ အဆင္ေျပေျပျဖစ္ႏိုင္ပါေစလို႕ သူ ဆုေတာင္းရင္း ေမွ်ာ္လည္းေမွ်ာ္လင့္ မိသည္။ ေမျမတ္ႏိုးဘက္မွ မိုးျမင့္ယံထံသို႕ တုန္႕ျပန္မႈတစ္စံုတစ္ရာမလာေသးေပ။ ေမ စိတ္ဆိုးသြားတာလား၊ ရွက္ေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ စဥ္းစားေနတာမ်ားလား၊ မိုးျမင့္ယံ ေမျမတ္ႏိုး၏ စိတ္ကူးနဲ႕ မ်က္ႏွာကို ပံုေဖာ္ ၾကည္႕ေနမိသည္။
“ေမ … ဒီေလာက္အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ကို ခ်စ္ခြင့္ေတာင္းတဲ့အတြက္ စိတ္မ်ားဆိုးသြားလား၊ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ကို ေျပာတာေတြ အားလံုးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက စကားေတြပါ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ေျပာခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး၊ အေလးအနက္ထား စဥ္းစားၿပီးမွ ေမ့ကို ဖြင့္ေျပာခဲ့တာပါ”
မိုးျမင့္ယံ ရွင္းျပသလိုျဖင့္ ထပ္ေျပာလုိက္မိသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ေမျမတ္ႏိုးဘက္မွေတာ့ စကားသံတစ္ခြန္း တစ္ေလမွ မလာေသးေပ။
“ေမ ကြ်န္ေတာ့္ကို စဥ္းစားဖို႕ အခ်ိန္တစ္ခုလိုတယ္ဆုိရင္လည္း ကြ်န္ေတာ္ေစာင့္ႏိုင္ပါတယ္၊ ေမ ဘာေတြ စဥ္းစားေနတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာျပေစခ်င္တယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ စိတ္ရင္းအမွန္နဲ႕ ေျပာတဲ့စကားကို နားေထာင္ခ်င္ပါတယ္”
“ကိုမိုးယံက ေမ့ကို ျမတ္ႏိုးတယ္၊ စိတ္၀င္စားတယ္ဆုိတဲ့အတြက္ ေမ အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ကုိမိုးယံကို ေမ နည္းနည္းေတာ့ေမးခ်င္တယ္၊ လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ စဥ္းစားထားတယ္ဆုိေတာ့ ကုိမုိးယံ ေမ့ကို ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာအထိ နားလည္ေပးႏိုင္မလဲ၊ ေနာက္ၿပီး ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာေတြပဲရွိရွိ ေမ့ကို ယံုၾကည္ႏိုင္မလား၊ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ခ်စ္ၾကတဲ့ေနရာမွာ နားလည္ေပးႏုိင္မႈနဲ႕ ယံုၾကည္မႈက အရမ္းကို အေရးႀကီးတယ္လို႕ ေမ ယူဆတယ္၊ အဲလို ယံုၾကည္နားလည္မွလည္း သာယာခ်မ္းေျမ႕တဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႕ ေမ ထင္တယ္ေလ၊ ဒါေၾကာင့္ ကိုမိုးယံေမးတာကို ေမ အေျဖမေပးခင္ ေမ ေမးတာေတြကို ကိုမိုးယံ ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး အရင္ေျဖေစခ်င္ပါတယ္”
သက္ျပင္းဖြဖြေလးခ်ရင္း ေမ ခပ္တုိးတုိးျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။ ေျပာမယ့္ေျပာေတာ့လည္း ေမက စကားေတြ အမ်ားႀကီးကို တစ္ခါေျပာခ်လိုက္ေတာ့သည္။
မိုးျမင့္ယံ ေမျမတ္ႏိုးစကားေၾကာင့္ သေဘာက်ကာ ျပံဳးလိုက္မိသည္။
“ေမ ေျပာတာေတြကုိ ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္၊ ေမ ေျပာသလို ယံုၾကည္မႈ၊ နားလည္ေပးႏိုင္မႈေတြက အရမ္းကို အေရးႀကီးပါတယ္၊ အဲဒါလိုပဲ သစၥာရွိမႈကလည္း အဓိကေနရာမွာ ရွိပါတယ္၊ အားလံုးက သူ႕အတိုင္းအတာနဲ႕သူပါ၊ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ သစၥာရွိေနမယ္ဆိုရင္ အဲဒါေတြက အားလံုးအဆင္ေျပ သြားမွာပါ”
“ဟုတ္ပါၿပီ ကုိမိုးယံ၊ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ဒီေလာက္နဲ႕ပဲ ခဏရပ္ထားၾကရေအာင္၊ ေမ ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး ကိုမိုးယံအတြက္ အေကာင္းဆံုးအေျဖတစ္ခုေပးႏိုင္ေအာင္ ေမ ႀကိဳးစားပါ့မယ္၊ ေမ့ကို တစ္လေလာက္ေတာ့ အခ်ိန္ေပးပါ၊ တစ္လျပည္႕ၿပီးတဲ့အခါ ေမ ကိုမိုးယံကို အေၾကာင္းျပန္ပါ့မယ္၊ အဲေလာက္ေတာ့ ကိုမိုးယံ ေမ့ကို အခ်ိန္ေပးႏိုင္မွာပါေနာ္”
“ေကာင္းပါၿပီ ေမ”
မိုးျမင့္ယံျပံဳးလုိက္ရင္း ေမ့အား ေျပာလိုက္သည္။ သူ႕အတြက္ အေကာင္းဆံုးအေျဖျဖစ္ႏိုင္ပါေစ လို႕လည္း စိတ္ထဲမွ ဆုေတာင္းလိုက္မိသည္။
Thursday, August 2, 2007
အခ်စ္ႏွင့္အတူ (၁၅)
“ဟယ္လို …”
“ျမတ္ႏိုး … ဘာလုပ္ေနလဲ၊ အိပ္ေနၿပီလား”
“မအိပ္ေသးပါဘူး ကိုဘုန္း”
“ပင္ပန္းေနတာ ေစာေစာအနားမယူဘူးလား၊ ေတာ္ၾကာေနမေကာင္းျဖစ္ေနအံုးမယ္”
“မအိပ္ခ်င္ေသးလို႕ပါ ကိုဘုန္းရဲ႕၊ ဒါနဲ႕ ကိုဘုန္း ေမ့ဆီဆက္တာ ေျပာစရာရွိလို႕လား”
“ဟုတ္တယ္ ျမတ္ႏုိးရဲ႕၊ ေျပာစရာလည္းရိွတယ္၊ ေနာက္ၿပီး ညေနက ျမတ္ႏိုးကို ေသခ်ာ wish မလုပ္လိုက္ ရတာနဲ႕”
“ရပါတယ္ကိုဘုန္းရယ္”
“လက္ေဆာင္ကို သေဘာက်ရဲ႕လား ျမတ္ႏိုးေလး”
“ဟုတ္ အရမ္းသေဘာက်တယ္ ကိုဘုန္း၊ ေမ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာင္ ကိုဘုန္းေ႐ြးတာအရမ္းေတာ္တာပဲ လို႕ ခ်ီးမြမ္းေနၾကေသးတယ္၊ ေမနဲ႕လည္း အရမ္းလိုက္တယ္တဲ့”
“ဟုတ္လား ျမတ္ႏုိးေလး”
“ဟုတ္ကဲ့”
“ခု အဲဒီဆြဲႀကိဳးေလးကို ဆြဲထားတာလား ျမတ္ႏုိးေလး”
“ဟုတ္တယ္ ကိုဘုန္း၊ ေမ အဲဒီဆြဲႀကိဳးေလးကို ဆြဲထားတာ”
“အင္း ျမတ္ႏိုး၊ ကုိယ္ ဘာျဖစ္လို႕ ျမတ္ႏိုးကို ဆြဲႀကိဳးေလးေပးလဲသိလား”
ဘုန္းမင္းခန္႕အေမးေၾကာင့္ ေမျမတ္ႏိုး ခဏမွ်ဘာမွမေျပာဘဲ စဥ္းစားေနလိုက္သည္။
“သိလား ျမတ္ႏိုး”
“ေမ့ ေမြးေန႕အတြက္ ေပးတာမဟုတ္ဘူးလား ကုိဘုန္းရဲ႕၊ ေမ့ေမြးေန႕လက္ေဆာင္အျဖစ္နဲ႕ေလ”
ေမျမတ္ႏုိးက ဘုန္းမင္းခန္႕အား ေျဖလည္းေျဖ ေမးလည္းေမးလိုက္၏။
“အဲလိုမ်ိဳး ေမြးေန႕လက္ေဆာင္အေနနဲ႕ တစ္ခုထဲေတာ့ မဟုတ္ဘူး ျမတ္ႏိုးေလး၊ ကိုယ္အဲဒါကို ေပးတာ ျမတ္ႏိုးေျပာျပဖူးတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုကိုလည္း သတိရမိလို႔ေပါ့”
“ေမ ေျပာျပဖူးတဲ့အေၾကာင္းတစ္ခုကို သတိရလို႕၊ ဘာအေၾကာင္းမ်ားလဲ ကိုဘုန္း”
ေမျမတ္ႏုိးက နားမလည္ဟန္ျဖင့္ ျပန္ေမးလိုက္သည္။
“ျမတ္ႏိုး ေျပာဖူးတယ္ေလ၊ ျမတ္ႏိုးက ဆြဲႀကိဳးကို အလွဆြဲတာသပ္သပ္မဟုတ္ဘူး၊ အေဆာင္အျဖစ္နဲ႕လည္း ဆြဲတယ္ဆိုတာေလ”
“ဟုတ္တယ္ ကိုဘုန္း၊ အဲဒါ ဘာျဖစ္လို႕လဲဟင္ ကိုဘုန္း”
“အဲဒါေၾကာင့္ ကိုယ္က ျမတ္ႏိုးကို ဆြဲႀကိဳးေပးတာေလ၊ ျမတ္ႏုိးအတြက္ အေဆာင္အေနနဲ႕ေပါ့၊ အဲဒီ ဆြဲႀကိဳးေလးႏွင့္အတူ ကိုယ္က ျမတ္ႏိုးကို အျမဲေစာင့္ေရွာက္ေနမယ္ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႕ေပါ့”
“ဟုတ္ပါၿပီရွင္၊ ကိုဘုန္းကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”
“မလိုပါဘူးဗ်ာ၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္မွာ ျမတ္ႏိုးကိုေပးဖုိ႕ ေနာက္ထပ္လက္ေဆာင္တစ္ခုရွိေသးတယ္”
“ေနာက္ထပ္လက္ေဆာင္”
ျမတ္ႏိုးက အသံတုိးတုိးေလးျဖင့္ ေရ႐ြတ္လိုက္မိသည္။
“ဟုတ္တယ္ ျမတ္ႏိုး၊ ေနာက္ထပ္လက္ေဆာင္ေလ”
“ဘာမ်ားလဲဟင္ ကိုဘုန္း”
“ဘာျဖစ္မယ္လို႕ထင္လဲ ျမတ္ႏိုး”
ဘုန္းမင္းခန္႕က မေျပာေသးဘဲ ျမတ္ႏိုးအား ေမးလိုက္သည္။
“ေမ မထင္တတ္ဘူး ကိုဘုန္းရဲ႕”
“မွန္းၾကည္႕ပါအံုး ျမတ္ႏိုးေလးရဲ႕”
“ဟုတ္ ဒါျဖင့္ ေမမွန္းၾကည္႕မယ္ေနာ္၊ မွားရင္ မရယ္ရဘူးေနာ္”
“ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ၊ မရယ္ပါဘူး”
“ကိုဘုန္းက ေမ့ကို …”
ေမျမတ္ႏိုးက ဘာမွဆက္မေျပာဘဲ ရပ္ထားလိုက္သည္။
“ဆက္ေျပာေလ ျမတ္ႏိုး”
“ကိုဘုန္းက ေမ့ကို … ေမ့ကို ညီမအျဖစ္ တကယ္ေမြးစားမလို႕ မဟုတ္လား”
“ပုဏၰားေလးရွိလား ျမတ္ႏိုး”
“ဘယ္သူ႕မွာလဲ ကိုဘုန္း”
“ဘယ္သူရွိမလဲ၊ ျမတ္ႏိုးဆီမွာေပါ့”
“ေမ့ဆီမွာ … ဘာျဖစ္လို႕လဲ ကိုဘုန္း”
“ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ဘာရွိေနလဲဆိုတာ သိလို႕ေပါ့”
“သိတာေပါ့၊ တျခားသူမွမဟုတ္ဘဲေလ၊ ကိုဘုန္း ညီမပဲဟာ”
ေမျမတ္ႏိုးက ဘုန္းမင္းခန္႕အားေနာက္ရင္း ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့သည္။
“ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ”
“ဒါျဖင့္ ေမ ေျပာတာဟုတ္တယ္ေပါ့”
“ဟုတ္တာေပါ့ဗ်ာ၊ ျမတ္ႏိုးက ဒီေန႕ကစၿပီး ကိုယ့္ညီမေလးျဖစ္သြားၿပီေနာ္၊ ကိုယ့္အစ္ကိုကို ဘာကိစၥပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာျပရမယ္ေနာ္၊ အားနာတာေတြဘာေတြမရွိရဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့ပါရွင္”
“ဒီေန႕ ျမတ္ႏိုးေမြးေန႕မွာ ေပ်ာ္ရဲ႕လား”
“ေပ်ာ္တာေပါ့ ကိုကိုရဲ႕”
“ျမတ္ႏိုး ကိုယ့္ကို ဘယ္လိုေခၚလိုက္တယ္”
“ကိုကိုလို႕ေပါ့”
“ဘာျဖစ္လို႕အဲလိုေခၚတာလဲ”
“ကိုဘုန္းက ေမ့အစ္ကိုျဖစ္သြားၿပီေလ၊ ဒါေၾကာင့္ အဲလိုေခၚတာေပါ့၊ "အစ္ကို" လို႕ေတာ့ မေခၚခ်င္ဘူး၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒါလူတိုင္းေခၚႏိုင္လို႕ေပါ့၊ ေမက သူမ်ားေခၚသလို ေခၚရတာမႀကိဳက္ဘူး၊ ေနာက္ၿပီး ဟိုးအရင္ကတည္းက ေမက အစ္ကိုတစ္ေယာက္လုိခ်င္ခဲ့တာ၊ ေမ့အစ္ကိုကို "ကိုကို" လို႕ပဲ ေခၚဖုိ႕လည္း ဆံုးျဖတ္ထားၿပီးသားေလ၊ ခု ကိုဘုန္းက ေမ့အစ္ကို ျဖစ္သြားၿပီဆိုေတာ့ ေမေခၚခြင့္ရသြားၿပီေပါ့၊ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား ကိုဘုန္း၊ ေမ အဲလို ေခၚလို႕ျဖစ္တယ္ မဟုတ္လား”
“မျဖစ္ပါဘူး”
ဘုန္းမင္းခန္႕က ေမျမတ္ႏိုးအား အတည္ေပါက္အသံျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
“တကယ္မျဖစ္ဘူးလား ကိုဘုန္း”
“အင္း”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ ကိုဘုန္း၊ ဒါျဖင့္ ေမ အဲလုိမေခၚေတာ့ဘူးေနာ္”
စိတ္မေကာင္းသံျဖင့္ ေမ ေျပာလိုက္မိသည္။
“အလကားစတာပါ ညီမေလးရယ္၊ ေခၚပါ ရပါတယ္”
“မေခၚေတာ့ဘူး ကိုဘုန္း”
“ကိုယ့္အစ္ကိုကို စိတ္မဆိုးရဘူးေလ”
“ေမ စိတ္မဆိုးပါဘူး ကိုဘုန္း၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတာပါ”
“အဲဒါက ပိုဆိုးတယ္”
“ဟုတ္လား”
“ဟုတ္တယ္ေလ”
“ကိုကို အညာမိသြားၿပီ”
ေမျမတ္ႏိုးက ေျပာလည္းေျပာ ရယ္လည္းရယ္လိုက္မိသည္။
“ဟုတ္လား”
“ဟုတ္တာေပါ့၊ ေမက ကိုကို မေခၚခိုင္းလည္း မရမကေခၚမွာဘဲ၊ လံုး၀မေခၚရဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကိုကုိ႕ကို အစ္ကိုမေတာ္ေတာ့ဘဲ ေနလိုက္မွာေပါ့”
“ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ၊ မမေလး သေဘာအတုိင္းပါပဲဗ်ာ”
“ေစာေစာကတည္းက အဲလိုေျပာလိုက္ရင္ ၿပီးေရာ”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ မမရယ္၊ ကဲ … နက္ျဖန္ညီမဘယ္သြားခ်င္လဲ၊ ေမာင္ႏွမျဖစ္သြားတဲ့ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႕ ကိုကို႕ညီမသြားခ်င္တဲ့ေနရာ လိုက္ပို႕မယ္”
“တကယ္လား ကိုကို”
“တကယ္ေပါ့ဗ်”
“ဒါျဖင့္ ညီမတို႕ ဘုရားသြားၿပီး မနက္စာတူတူစားၾကမယ္ေလ၊ ဘယ္လိုလဲ ေကာင္းလား ကိုကို”
“ေကာင္းပါ့ဗ်ာ”
“ဘယ္အခ်ိန္သြားၾကမလဲ”
“မနက္ငါးနာရီခြဲေလာက္ေလ”
“ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ”
“ဒါနဲ႕ ကိုကို႕ကို ညီမေမးမလို႕ ေမ့ေနတာ၊ ဘာျဖစ္လို႕ မမသက္မွဴးပိုင္ကို မေခၚလာတာလဲ”
“ညီမရဲ႕မမက ဒီေန႕ဂ်ဴတီၾကေနတယ္ေလ ညီမေလးရဲ႕”
“ဟုတ္လား ႏိုက္ဂ်ဴတီၾကတာလား၊ ဒါဆို မနက္ျဖန္လည္း ကိုကို မမသက္မွဴးပိုင္ကို ေခၚလာလို႕မရဘူးေပါ့”
“အင္း မရဘူးေလ၊ ရလည္း ကိုကိုက ေခၚမလာပါဘူး”
“ဘာျဖစ္လို႕လဲ ကိုကိုရဲ႕”
“ရႈပ္လို႕ေလ၊ ဟား … ဟား”
ဘုန္းမင္းခန္႕က ေမျမတ္ႏိုးအား ေျပာၿပီးေနာက္ အားရပါးရျဖင့္ ေအာ္ရယ္လိုက္ေတာ့သည္။
“တကယ္လား၊ မမသက္မွဴးကို ျပန္တိုင္လိုက္မွာေနာ္၊ မမေရ ကိုကိုက မမကို အဲလိုေျပာေနပါတယ္ဆိုၿပီး”
“တိုင္ေပါ့ တုိင္တစ္လံုးမွ ငါးျပားထဲရယ္”
“တကယ္ေနာ္၊ ဒါျဖင့္ ညီမတကယ္တုိင္လိုက္မွာ”
“ဟား … ဟား … အလကားေနာက္တာပါ ညီမရယ္၊ ညီမကို သပ္သပ္လိုက္ပို႕ခ်င္လို႕ပါ၊ ေနာက္ေတာ့မွ သက္နဲ႕ တူတူသြားတာေပါ့”
“ဟုတ္ပါၿပီရွင္”
“ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ”
“ကိုကုိ႕ကို ညီမေျပာစရာရွိတယ္ သိလား”
“ဟုတ္လား၊ ဘာမ်ားလဲ ညီမ”
“ဘာလို႕ထင္လဲ ကိုကိုက”
ေမျမတ္ႏိုးက မေျပာေသးဘဲ ဘုန္းမင္းခန္႕အား ျပန္ေမးလိုက္သည္။
“မိုးျမင့္ယံအေၾကာင္း မဟုတ္လား ညီမ”
“တယ္ေတာ္တဲ့ ကိုကုိပါလား”
ရယ္သံေႏွာလ်က္ ေမျမတ္ႏိုးက ေျပာလိုက္၏။
“ေတာ္တာေပါ့၊ ညီမကိုကိုပဲကိုး”
ဘုန္းမင္းခန္႕ကလည္း ေနာက္ရင္း ျပန္ေျပာလိုက္သည္။
“ဟုတ္ပါၿပီရွင္”
“ဘယ္လိုလဲ ညီမ၊ ကိုကို သူ႕ကုိ ေယာက္ဖေလးလို႕ ေခၚလိုက္ရေတာ့မလား”
“ဟာကြာ … ကိုကိုေနာ္၊ ဘာေတြေျပာေနမွန္း မသိဘူး”
ေမျမတ္ႏုိးက ရွက္သြားသံျဖင့္ ဘုန္းမင္းခန္႕အား ေျပာလိုက္ေတာ့သည္။
“ဒါျဖင့္ မဟုတ္လို႕လား”
“ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္ေလ၊ ဒါေပမယ့္ မဟုတ္ဘူး”
“ဟင္ … ကိုကို႕ညီမကေတာ့ လုပ္ၿပီ၊ ဟုတ္တာေတြေကာ မဟုတ္တာေတြေကာ”
“ကိုမိုးယံက ဒီေန႕ ညီမကို propose လုပ္တယ္ ကိုကိုရဲ႕”
“တယ္ဟုတ္ေနပါ့လား၊ ဘယ္ခ်ိန္ကမ်ားလုပ္လိုက္တာပါလိမ့္၊ ေတာ္ေတာ္လ်င္တဲ့သူပဲ၊ သိေတာင္မသိလိုက္ဘူး”
“မဟုတ္ဘူး ကိုကိုရဲ႕”
“ဘာကို မဟုတ္တာလဲ ညီမရဲ႕”
ေမျမတ္ႏိုးက ဘုန္းမင္းခန္႕အား အစအဆံုးေျပာျပလိုက္သည္။
“အဲလိုလား …”
“ဟုတ္တယ္ ကိုကိုရဲ႕”
“ေျပာေျပာက ေစာမွေပါ့၊ ကိုကိုက ဘယ္အခ်ိန္ကမ်ားေျပာလိုက္တာလဲလို႕ အံ့ၾသေနတာ”
“ဟုတ္ပါၿပီရွင္”
“အေျဖေကာ ရၿပီလား ညီမေလး”
“ရၿပီလိုပဲ ကိုကို”
“ကိုကို႕ညီမကေတာ့ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီ၊ ရရင္လည္းရတယ္ေပါ့၊ ဘယ္လိုလဲ ရၿပီလိုလိုဆိုတာက”
“ညီမ သူ႕ကို ခ်စ္သြားမိၿပီထင္တယ္ ကိုကိုရဲ႕၊ ခုနက ညီမ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေမးတဲ့အထိ သိပ္မေသခ်ာခဲ့ေပမယ့္ ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည္႕လိုက္ေတာ့ ညီမ သူ႕ကို ခ်စ္ေနမိၿပီ ထင္တယ္”
ေလသံတုိးတိုးျဖင့္ ေမျမတ္ႏိုး ေျပာလိုက္မိသည္။
“ဟုတ္လား”
“ဟုတ္တယ္ ကိုကို”
“ဘယ္တုန္းကလဲ”
“ညီမေသခ်ာေတာ့ မသိဘူး ကိုကို၊ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ညီမ သူ႕ကိုခ်စ္ေနၿပီဆိုတာပဲ”
“ဟိုးအရင္ကတည္းက ညီမေလး သူ႕ကို ခ်စ္ေနခဲ့တာ၊ ကုိကုိေျပာခဲ့ဘူးတယ္ မဟုတ္လား၊ ညီမေလး သူ႕ကုိ ခ်စ္ေနတာလို႕ေလ”
“ဟုတ္ကဲ့ ကိုကို”
“ေကာင္းပါတယ္ ညီမရယ္၊ ညီမေလးေပ်ာ္ေနတာကိုပဲ ကိုကို ျမင္ခ်င္ပါတယ္”
“ဟုတ္ ကိုကို၊ ကိုမိုးယံကေတာ့ အရင္လူေတြတုန္းကလို ညီမကို မလုပ္ေလာက္ပါဘူးေနာ္ ကုိကို”
“မလုပ္ပါဘူး ညီမရယ္၊ အရမ္းစိုးရိမ္မေနပါနဲ႕၊ စိုးရိမ္လြန္းတာလည္း မေကာင္းဘူး ညီမေလးရဲ႕”
“ဟုတ္ကဲ့ ကိုကို”
“ကဲ … ဖုန္းေျပာတာလည္း ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားၿပီ၊ ညီမေလး နားလိုက္ေတာ့ေနာ္၊ ကိုကို မနက္မွ လာေခၚမယ္ေနာ္၊ အိုေက”
“အိုေက ကိုကို၊ ဂြတ္ႏုိက္ေနာ္ ကိုကို”
“ဂြတ္ႏိုက္ပါဗ်ာ”
ေမျမတ္ႏိုး ဟန္းဖုန္းေလးအား ျဖည္းညင္းစြာျဖင့္ ပိတ္လိုက္သည္။ ကိုဘုန္းမင္းခန္႕ႏွင့္ ေျပာဆိုခဲ့သည္မ်ားကို ေတြးရင္း ေမ ၾကည္ႏူးစြာျဖင့္ ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ေမ့အတြက္ အရာရာက လွပလို႕ေနသည္။ေမ ေတြးေနခ်ိန္ေလးမွာဘဲ ေမ့ လက္ကိုင္ဖုန္းေလးက ထပ္ျမည္လာျပန္သည္။
♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠
Wednesday, August 1, 2007
အခ်စ္ႏွင့္အတူ (၁၄)
(၁၄)
သာယာလွပေသာ ညေနခင္းတစ္ခု။
“ခ်ယ္ရီသစၥာ” အိမ္ျခံ၀င္းႀကီး၏ ေရကူးကန္နံေဘး စိမ္းလန္းက်ယ္၀န္းေသာ ျမက္ခင္းျပင္ႀကီးေပၚတြင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာ “ေမြးေန႕ဧည္႕ခံပြဲ” တစ္ခုကို စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္စြာ၊ ခံ့ညားထည္၀ါစြာျဖင့္ က်င္းပ ေနေလသည္။ ေမြးေန႕ရွင္ကေတာ့ ဦးေအာင္ျမင့္ျမတ္ႏွင့္ ေဒၚျမတ္ႏိုးေ၀တုိ႕၏ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးေလး “ေမျမတ္ႏိုး”။
ျခံ၀င္းႀကီးတစ္ခုလံုးက ေရာင္စံုမီးလံုးမ်ားေအာက္တြင္ အလွပႀကီးလွပလို႕ေနသည္။ ဂုဏ္သေရရွိလူႀကီး လူေကာင္းမ်ား၊ ေဆြမ်ိဳးမိတ္သဂၤဟမ်ား၊ ေမြးေန႕ရွင္၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖင့္ “ေမြးေန႕ဧည္႕ခံပြဲ” ေလးက စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္လွသည္။ သာယာၿငိမ့္ေညာင္းလွေသာ ဂီတသံမ်ားၾကားမွ ထြက္ေပၚလာေသာ ဇြန္းသံ ခရင္းသံ၊ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္သံမ်ားႏွင့္ ဧည္႕ပရိတ္သတ္အေပါင္း၏ စကားသံ ရယ္ေမာသံတုိ႕က ေမြးေန႕ပြဲ ေလးအား ပို၍စည္ကားေအာင္ ဖန္တီးေပးေနၾကေလသည္။
မၾကာမီအခ်ိန္ေလးမွာပဲ ေမြးေန႕ရွင္ေလး “ေမျမတ္ႏိုး” က ေမြးေန႕ပြဲက်င္းပရာ ျမက္ခင္းျပင္ဆီသို႕ လွပ ေၾကာ့ရွင္းစြာျဖင့္ ၀င္လာသည္။ အျပာႏုေရာင္ပိုးသားဂါ၀န္ေလးႏွင့္ ေမျမတ္ႏိုးက အလွႀကီးလွေနေတာ့သည္။ ေမျမတ္ႏိုး ၀င္လာသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ၀န္ထမ္းမ်ားက ေရာင္စံုမီးပန္းမ်ားကို ထြန္းညွိလိုက္ၾကေသာေၾကာင့္ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုးလင္းထိန္သြားေတာ့သည္။ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ေမြးေန႕ရွင္ေလးက ပို၍လွပေတာက္ပ သြားေလသည္။
ေမြးေန႕ရွင္က ပရိတ္သတ္မ်ားကို အလွဆံုးအျပံဳးေလးျဖင့္ လိုက္လံႏႈတ္ဆက္လို႕ေနသည္။ ဧည္႕သည္မ်ား မ်ားျပားလွေသာေၾကာင့္ ေမျမတ္ႏိုးတစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ စားပြဲ၀ိုင္းသို႕ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မေရာက္ႏိုင္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေလး၏ မ်က္ႏွာေပၚမွ ပီတိအျပံဳးက ေႏြးေထြး၊ ျမဴႏွင္းႏွင့္ ႏြယ္နီ တုိ႕ဆီသို႕ ကူးဆက္ကာ သူတို႕၏စိတ္ကိုလည္း အမွန္တကယ္ကို ေအးခ်မ္းေစသည္။
ေမျမတ္ႏိုးအားၾကည္႕ရင္း ဘုန္းမင္းခန္႕တစ္ေယာက္ အရမ္းကိုၾကည္ႏူး၀မ္းသာလို႕ေနသည္။ ျပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ေန ေသာမ်က္ႏွာေလးက တကယ့္ကို ပကတိကေလးတစ္ေယာက္လို အျပစ္ကင္းစင္လွသည္။ ဒီေကာင္မေလးႏွင့္ သူ႕ေရစက္ကလည္း အံ့ၾသေလာက္ေအာင္ ဆန္းၾကယ္လွသည္။ ဘုန္းမင္းခန္႕ ဘယ္တုန္းကမွ ဘယ္သူႏွင့္မွ မခံစားရဘူးေသာ ခံစားမႈတို႕က ထိုေကာင္မေလးႏွင့္မွခံစားရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ယခုေတာ့ သူ ျမတ္ႏိုးအား ခ်စ္၍ မ၀ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ခ်စ္ေနမိၿပီ။
မိုးျမင့္ယံကလည္း ေမျမတ္ႏိုးအားၾကည္႕ရင္း ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္စိတ္မ်ား တဖြားဖြားျဖစ္ေပၚေနေလသည္။ မိမိ ႏွစ္သက္သူေလးက ျပံဳးေပ်ာ္႐ႊင္ေနေတာ့ သူလည္း အလိုလို ေပ်ာ္႐ႊင္လို႕ေနသည္။ ထုိေကာင္မေလးသာ မိမိ ခ်စ္သူျဖစ္သြားလွ်င္ေတာ့ မိုးျမင့္ယံေလာက္ေပ်ာ္႐ႊင္မည္႕သူ ရွိမည္ဟုမထင္။ အေတြးႏွင့္ပင္ ၾကည္ႏူးမႈတို႕က အတိုင္းမသိ။
“ေမြးေန႕ရွင္မမေလး ခုမွပဲ ေႏြးတို႕နားေရာက္လာေတာ့တယ္ေနာ္”
“ဟုတ္သားပဲ၊ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြကို ဒီလိုပဲ ပစ္ထားရလား”
“အင္းေလ၊ ခုေတာ့ေမ့ၿပီေပါ့ ႏြယ္တုိ႕ကို”
တစ္ေယာက္တစ္ခြန္းေျပာလိုက္ေသာ အျပံဳးေတြကို ေမက ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ရယ္လို႕သာေနသည္။
“မဟုတ္ရပါဘူးရွင္၊ ဟိုမွာ ေဖနဲ႕ေမက သူ႕မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးေနလို႕ပါ”
ေမက ျပံဳးျပရင္း ေျပာလိုက္သည္။
“ဘာလဲ ေခြ်းမေတာ္ဖုိ႕ မိတ္ဆက္ေပးေနတာလား”
“မဟုတ္ပါဘူး ႏွင္းရယ္၊ ဒီတုိင္းမိတ္ဆက္ေပးတာပါ”
ေမ့စကားအဆံုး၌ အားလံုးသေဘာက်စြာ ရယ္လိုက္ၾကသည္။
“ႏွင္းတို႕ႏြယ္တုိ႕က ကိုဘုန္းနဲ႕ ကိုမိုးျမင့္ယံနဲ႕ တစ္၀ိုင္းထဲထုိင္ေနၿပီး မိတ္မဆက္ရေသးဘူးလား”
“မဆက္ရေသးဘူးေလ၊ သူတုိ႕မွန္းမွမသိတာ”
“ခုမိတ္ဆက္ေပးလိုက္ေလ မိႏိုး”
ေႏြးေထြးက ေမျမတ္ႏုိးအား ေျပာလိုက္ေလသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ဘယ္သူ႕မွ မျမင္ေအာင္ မ်က္စိတစ္ဖက္ပင္ မွိတ္ျပၿပီး ေမ့ကို စလိုက္ေသးသည္။
“အင္း မိတ္ဆက္ေပးမယ္ ေႏြး”
“ေႏြး … ႏွင္း … ႏြယ္ … သူက ကိုဘုန္းမင္းခန္႕တဲ့၊ ဟုိဘက္က ကိုမိုးျမင့္ယံ”
“ကိုဘုန္း … ကိုမိုးယံ … ဒါက ေမ့အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ … ျမဴႏွင္း၊ ႏြယ္နီနဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့”
ေမက ကိုဘုန္းမင္းခန္႕ႏွင့္ ကိုမိုးျမင့္ယံအား ေမ့သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္သည္။
“ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္ ခင္ဗ်ာ”
“ဟုတ္ကဲ့ ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္ ရွင္”
ထို႕ေနာက္ ဘုန္းမင္းခန္႕ႏွင့္ မိုးျမင့္ယံအား ထပ္မံမိတ္ဆက္ေပးလိုက္သည္။
“ကိုဘုန္း … ဒါက ကိုမိုးျမင့္ယံတဲ့”
“ကိုမိုးယံ … ေမ ေျပာေျပာေနတဲ့ ကိုဘုန္းမင္းခန္႕”
“ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္ ကိုမိုးျမင့္ယံ”
“ကြ်န္ေတာ္လည္း ၀မ္းသာပါတယ္ ကိုဘုန္းမင္းခန္႕”
ဘုန္းမင္းခန္႕ႏွင့္ မုိးျမင့္ယံက တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ေျပာရင္း လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကသည္။
“ကိုဘုန္းတုိ႕ ဟိုဘက္ကို လိုက္ခဲ့ေတာ့ေနာ္၊ ေမ ေမြးေန႕ကိတ္လွီးေတာ့မွာမို႕”
“ဟုတ္ပါၿပီ ဗ်ာ”
“ကိုမိုးယံနဲ႕ ႏွင္းတို႕ေကာ လာေလ”
“အင္း လာၿပီ မိႏိုး”
“အင္း ေမ”
ေမတို႕အားလံုး ေမြးေန႕ကိတ္ရွိရာ စားပြဲဆီသို႕ထြက္ခဲ့ၾကေတာ့သည္။
စင္ျမင့္ထက္မွ ေမြးေန႕ဆုေတာင္းသီခ်င္းသံေလးက သာယာၿငိမ့္ေညာင္းစြာျဖင့္ ပ်ံ႕လြင့္လို႕လာသည္။ ေမ့ မ်က္ႏွာေလးက ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္ႏူးမႈေၾကာင့္ အျပံဳးမ်ားျဖင့္ ၿပည္႕လွ်ံလို႔ေနသည္။ သီခ်င္းေလးအဆံုး၌ ေမက ဖေယာင္းတုိင္ေလးမ်ားကို မႈတ္လိုက္ၿပီး ကိတ္မုန္႕ေလးကို စတင္လွီးလိုက္ေတာ့သည္။ ထို႕ေနာက္ ကိတ္မုန္႕ ေလးအား ေမက တစ္ေယာက္ခ်င္းဆီ လိုက္ခြံ႕ေကြ်းလိုက္သည္။ ပထမဦးဆံုး ေမ့ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ၊ ထို႕ေနာက္ ေမ အခင္ဆံုး အခ်စ္ရဆံုးျဖစ္ေသာ ကိုဘုန္း၊ ကိုမိုးယံ၊ ႏွင္း၊ ႏြယ္၊ ေႏြး။
ေမျမတ္ႏိုး၏ေမြးေန႕ပြဲေလးက ေမ့ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ၊ ေမက ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရသူမ်ားႏွင့္ စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္စြာ ၿပီးဆံုးသြားေတာ့သည္။ အမွတ္တရေပါင္းမ်ားစြာ၊ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာမႈမ်ားစြာျဖင့္ ေမ့ဘ၀အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္ေသာေမြးေန႕ပြဲေလးျဖစ္ခဲ့သည္။ ေမြးေန႕ပြဲေလးက ၿပီးသြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေမြးေန႕ရွင္ေမကေတာ့ ယခုထိတုိင္ ရင္ခုန္ဆဲ၊ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာဆဲျဖစ္သည္။
“မိႏိုး လက္ေဆာင္ေတြ ေဖာက္ေသးဘူးလား”
ခုတင္ထက္တြင္ထိုင္ရင္း ေငးေနေသာေမက ႏြယ့္စကားေၾကာင့္ ႏြယ့္အားျပံဳးျပလိုက္မိသည္။
“ကဲ … လက္ေဆာင္မေဖာက္ဘူးလားဆိုတာ ျပံဳးျပေနတယ္၊ ေဖာက္ပါ ကိုဘုန္းမင္းခန္႕ႏွင့္ ကိုမိုးျမင့္ယံ လက္ေဆာင္ကို၊ ဒီမွာ သိခ်င္လွၿပီ”
“အင္း ဟုတ္တယ္ မိႏိုး ျမန္ျမန္ေဖာက္”
ေႏြးကလည္း စိတ္၀င္စားစြာျဖင့္ ၀င္ေျပာလိုက္ေလသည္။
“ဟုတ္ပါၿပီရွင္၊ ကိုဘုန္းလက္ေဆာင္ကို အရင္ေဖာက္ၾကတာေပါ့”
“အင္း”
ေမက ကိုဘုန္းမင္းခန္႕လက္ေဆာင္အားလွမ္းယူလိုက္ၿပီးေနာက္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းေဖာက္လိုက္ေတာ့သည္။ ပါကင္ေလးအတြင္းမွ လွပေသာဗူးေလးက ၀င့္ထည္စြာထြက္ေပၚလာသည္။ ေမက ဗူးေလးအား ျဖည္းညင္းစြာ ဖြင့္လိုက္သည္။ ဗူးေလးအတြင္း၌ ပလက္တီနမ္ဆြဲႀကိဳးေလးက တဖ်တ္ဖ်တ္လက္လို႕။ ေလာ့ကတ္ေလးက ဂီတသေကၤတပံုစံလိုလို အဂၤလိပ္အကၡရာ "S" ပံုစံလိုလို။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာပံုစံေလး ျဖစ္သည္။
“ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ မိႏိုးရယ္၊ ကိုဘုန္းမင္းခန္႕တုိ႕ကေတာ့ တကယ္ကို စိတ္ကူးေကာင္းတယ္ေနာ္၊ ေ႐ြးလည္းေ႐ြးတတ္တယ္”
“ဟုတ္တယ္၊ ႏြယ္တုိ႕ဆုိရင္ေတာင္ အဲလို ေ႐ြးတတ္မွာ မဟုတ္ဘူး”
“အင္း ဟုတ္တယ္”
ေႏြးေထြးတို႕က တစ္ေယာက္တစ္ခြန္း ေျပာလိုက္ၾကသည္။
“မိႏိုး ဆြဲၾကည္႕လိုက္ေလ”
“အင္း မိႏြယ္”
“ႏွင္း ဆြဲေပးမယ္ ႏိုး”
ျမဴႏွင္းက ေမ့အား လာေရာက္ဆြဲေပးလိုက္သည္။ ဆြဲႀကိဳးေလးက ေမ့လည္ဂုတ္ေဖြးေဖြးေပၚတြင္ လွပလို႕ေန သည္။
“အရမ္းလွတယ္ သိလား မိႏိုး၊ ဆြဲလိုက္ေတာ့ ခုနၾကည္႕တာထက္ ပိုလွတယ္”
“အင္းေပါ့ ဒီလိုပဲျဖစ္ရမွာေပါ့၊ ဆြဲထားတဲ့သူကိုလည္း ၾကည္႕လိုက္အံုးေလ၊ ဒီေလာက္လွၿပီး ဒီေလာက္ ခ်စ္စရာေကာင္းတာ”
ေမက ႏွင္းတို႕အား ေနာက္လိုက္ေတာ့သည္။ ေမ့မ်က္၀န္းေလးကေတာ့ ေက်နပ္မႈျဖင့္ ေတာက္ပလို႕ေနသည္။
“အင္း တစ္ေယာက္ေတာ့ ၿပီးသြားၿပီ၊ ကိုမိုးျမင့္ယံလက္ေဆာင္ကိုေဖာက္၊ ခု”
“ဟုတ္တယ္ ေဖာက္ေတာ့ သူ႔လက္ေဆာင္”
“ဟုတ္ပါၿပီရွင္၊ ေဖာက္ပါ့မယ္”
ေမက ေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ ကိုမိုးျမင့္ယံ၏ လက္ေဆာင္ထုပ္ေလးအား လွမ္းယူ၍ ေျဖလိုက္ေတာ့သည္။ အထုပ္ေလးထဲမွ ဗူးေလးတစ္ဗူးက ထြက္ေပၚလာသည္။ ေမ ထုိဗူးေလးအား ထပ္မံဖြင့္ၾကည္႕လိုက္သည္။ ဗူးေလးထဲတြင္ ဗူးအေသးေလးတစ္ဗူးႏွင့္ ေမြးေန႕ကဒ္ေလးတစ္ကဒ္က ေမ ဖြင့္အၾကည္႕အားေစာင့္ေနဟန္။ ေမ ဦးစြာ ကဒ္ေလးအား ထုတ္ယူၿပီး ဖြင့္ၾကည္႕လိုက္ေတာ့သည္။ ကဒ္ေလးထဲမွာေတာ့ ေမ့ကို ရင္ခုန္ေစေသာ စာေၾကာင္းေလး ေျခာက္ေၾကာင္း။ စာေၾကာင္းေလးမ်ားအား ေမ ထပ္မံဖတ္လိုက္မိသည္။
ခ်စ္ရေသာေမ
ေမ့ေမြးေန႕မွာ ေမ့အတြက္လက္ေဆာင္အျဖစ္ ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးသားကို ေပးလိုက္တယ္။
ကြ်န္ေတာ္ေပးတဲ့လက္စြပ္ေလးက ကြ်န္ေတာ့္အခ်စ္ကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့သက္ေသပါ။
ေမ့ကို ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တယ္။
ေမ ကြ်န္ေတာ့္အခ်စ္ကို လက္ခံပါလို႕ အေလးအနက္ေတာင္းဆိုလိုက္ပါတယ္။
ေမနဲ႕အတူ က်န္ရွိေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ကို ေလွ်ာက္လွမ္းခ်င္ပါတယ္။
ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္နူးေသာ အမွတ္တရေမြးေန႕ေလး ျဖစ္ပါေစ …
ေမ့ကိုအရမ္းခ်စ္တဲ့
မိုးျမင့္ယံ
ေမ စာကို ဖတ္ၿပီးေနာက္မွာေပါ့ ေဘးမွာရွိေနေသာဗူးေလးအား ဖြင့္ၾကည္႕လိုက္သည္။ ဗူးေလးအတြင္းမွေတာ့ ဒီဇိုင္းရိုးရိုးေလးႏွင့္ လက္စြပ္ေလးတစ္ကြင္း။ ဖဲျပားပံုစံေလးႏွင့္ အလယ္တြင္ စိန္ေလးတစ္လံုးထည္႔ထား၏။ လက္စြပ္ဗူးေလးတစ္ဖက္၊ ေမြးေန႕ကဒ္ေလးတစ္ဖက္ကိုင္ရင္း ေမျမတ္ႏိုး အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ေမြးေန႕မွာ ဒီလိုခ်စ္ခြင့္ေတာင္းခံရလိမ့္မည္လို႕ သူမ ဘယ္တုန္းကမွ ထင္မထားခဲ့ဘူးေပ။ ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္ႏူးမႈ၊ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ၊ ရင္ခုန္မႈ၊ အံ့ၾသ၀မ္းသာမႈတုိ႕ျဖင့္ ေမ့ရင္ထဲတြင္ ျပည္႕ႏွက္လို႕ေနသည္။
“မိႏိုး …”
ျမဴႏွင္း၏ေခၚသံေၾကာင့္ ေမ အေတြးကိုျဖတ္ရင္း ျမဴႏွင္းအား လွမ္းၾကည္႕ကာေမးလိုက္သည္။
“ဘာလဲ ႏွင္း …”
“ဘာလုပ္မယ္လို႕စိတ္ကူးလဲ ႏိုး”
“ႏိုး ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မသိေသးဘူး ႏွင္း”
“ႏိုး သူ႕ကိုစိတ္၀င္စားတယ္ မဟုတ္လား၊ အျမဲလည္း သတိရေနတာပဲ မဟုတ္လား”
“ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္ ႏွင္း၊ ဒါေပမယ့္ ႏိုး စဥ္းစားအံုးမယ္”
“ကိုယ့္စိတ္ကုိယ္ကို ေသခ်ာမသိေသးဘူးလား ႏိုး”
ေႏြးေထြးက ေမျမတ္ႏုိးအား ၀င္ေမးလိုက္သည္။
“အဲလိုလို႕ထင္တယ္ ေႏြး၊ ႏိုး သူ႕ကို ခ်စ္လားမခ်စ္လားဆိုတာ တစ္ခါမွမစဥ္းစားခဲ့ဘူးေလ၊ ႏိုး ခုမွစစဥ္းစား ရမွာေလ”
“အင္း ေသခ်ာစဥ္းစားေပါ့”
“အင္းပါ ႏြယ္”
“စဥ္းစားၿပီးရင္လည္း ႏြယ္တုိ႕ကို ေျပာအံုးေနာ္၊ တိတ္တိတ္ကေလး လုပ္မေနနဲ႕ေနာ္”
“ဟုတ္ပါၿပီရွင္၊ ႏိုး ေျပာပါ့မယ္”
“အင္း”
“ကဲ စပ္စုလို႕လည္း ၿပီးၿပီ၊ ျပန္ၾကရေအာင္ ေႏြးနဲ႕ႏြယ္”
“အင္း ျပန္ၾကမယ္ေလ ႏွင္း”
“ကဲ ေမြးေန႕ရွင္ေလး ႏွင္းတုိ႕ျပန္မယ္ေနာ္၊ တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ကူးယဥ္ရင္း ေနခဲ့ေပေတာ့”
“ဟုတ္ပါၿပီရွင္”
“သြားၿပီေနာ္ ႏိုး၊ တာ့တာ”
“တာ့တာ ေႏြး၊ တာ့တာ ႏြယ္၊ တာ့တာ ႏွင္း”
ေႏြးေထြးတုိ႕ ျပန္သြားၾကၿပီးေနာက္ ေမ အိပ္ရာထက္တြင္ ထုိင္ေနရာမွ မထေသးဘဲ လက္စြပ္ေလးကို ၾကည္႕ေနမိသည္။ လက္စြပ္ေလးကို သူ ၀တ္ရမလား မ၀တ္ရမလား ေ၀ခြဲမရျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ကိုမိုးယံက သူ႕အခ်စ္သက္ေသဆိုေတာ့ ဒါကို ေမ၀တ္လိုက္ရင္ သူ႕အခ်စ္ကို ေမလက္ခံျခင္းဟု ထင္သြားမလား။ ဟိုးအရင္ျပန္မေတြ႕ရခ်ိန္ကေတာ့ ေမ သူ႕ကိုအရမ္းကို ေတြ႕ခ်င္ေနခဲ့မိသည္။ ယခုလို ျပန္ေတြ႕ရသည္႕အျပင္ သူ႕အခ်စ္ကိုပါ ရခ်ိန္ၾကေတာ့လည္း ေမ့စိတ္ေတြက ဘယ္လုိမွန္းမသိ။ ဒါေပမယ့္ ေမ မိုးျမင့္ယံႏွင့္ေတြ႕တုိင္း ဘယ္သူႏွင့္မွမတူေသာ ခံစားမႈတစ္ခုကို အျမဲခံစားရသည္။ အဲဒီခံစားမႈက ဘာဆိုတာ သူကိုယ္တုိင္လည္း မသိ။ ကိုမိုးျမင့္ယံ ခရီးသြားေနခ်ိန္တြင္လည္း ေမ သူ႕ကို အရမ္းကိုသတိရမိခဲ့သည္။ တစ္ခုခုလိုသလိုလိုခံစား ရသည္။ အဲလိုခံစားခ်က္က အခ်စ္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ေမ ကိုမုိးျမင့္ယံကို ခ်စ္ေနမိၿပီေပါ့။
တယ္လီဖုန္းျမည္သံက ေမ့အား အေတြးကမၻာမွ လႈပ္ႏိႈးလိုက္သည္။ ေမ ခုတင္ထက္မွထကာ စားပြဲေပၚတြင္တင္ထားေသာ လက္ကိုင္ဖုန္းေလးအား ေကာက္ယူလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ဖုန္းေလးအား ဖြင့္ရင္း ေမ ထူးလိုက္သည္။
♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠
