Friday, August 31, 2007

Why we put wedding ring on the fourth figner?

Why wedding ring should put on the fourth finger???

Pls follow the below step, really God make this a miracle.

Firstly, show your palm, centre finger bend and put together back to back.
Secondly, the rest 4 fingers tips to tips.

(Games begin, follow the below arrangement, 5 finger but only 1 pair can split).


Try to open your thumb, the thumb represent parents, it can be open cz all human does go thru sick and dead. Which is our parents will leave us one day.

Pls close up your thumb, then open your second finger, the finger represent brothers and sisters, they do have their own family which is too they will leave us too.

Now close up your second finger, open up your litter finer, this represent your children. Sooner or later they too will leave us for they got they own living to live.

Nevertheless, close up your little finer, try to open your further finger which we put our wedding ring, you will be surprise to find that it cannot be open at all. Because it represent husband and wife, this whole life you will be attach to each other.
Real love will stick together ever and forever.

Thumb represents parents
Second finger represents brothers & sisters
Centre finger represents own self
Fourth finger represents your partner
Last finger represents your children

Read More...

------------------------

Thursday, August 30, 2007

သစ္ေစ့ေလး ႏွစ္ေစ့

သာယာလွပေသာ ေႏြဦးေပါက္ရာသီျဖစ္သည္။

ေျမဆီၾသဇာျပည္႕၀သည္႕ ျခံ၀င္းႀကီးတစ္ခုထဲမွာ သစ္ေစ့ေလးႏွစ္ေစ့ ေဘးခ်င္းယွဥ္၍ တည္ရွိေနၾကသည္။

ပထမသစ္ေစ့က စတင္ၿပီး စကားဆုိတာက …

“ငါ အပင္ျဖစ္ခ်င္တယ္၊ ႀကီးထြားခ်င္တယ္၊ ငါ့အျမစ္ေတြ ေအာက္ဘက္ေျမႀကီးထဲ နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္း တြန္းပို႕ခ်င္တယ္၊ ငါ့ အစို႕အေညွာင့္ေတြ အထက္ေျမလႊာကို ေဖာက္ထြင္းၿပီး အျပင္ဘက္ ထြက္ခ်င္တယ္၊ ႏူးညံ့တဲ့ အဖူးကေလးေတြက ပြင့္အာလာတဲ့ အခ်ပ္အလႊာေလးေတြနဲ႕ ေအာင္လံထူၿပီး ေႏြဦးကို ႀကိဳဆိုခ်င္တယ္၊ ငါ့မ်က္ႏွာေပၚ ေႏြးေထြးတဲ့ ေနေရာင္ျခည္က်ေရာက္တာ ငါ ခံယူခ်င္တယ္၊ ေအးျမတဲ့ နံနက္ခင္းႏွင္းပြင့္ေလးေတြက ငါ့ ပြင့္လႊာခ်ပ္ေလးေတြေပၚ ဖ်န္းပက္တာလဲ ငါ ခံစားခ်င္တယ္”
လို႕ဆိုတယ္။ အဲလိုနဲ႕ပဲ သူဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ႀကီးထြားရွင္သန္သြားခဲ့တယ္။

ဒုတိယသစ္ေစ့ကေတာ့ …

“အပင္ေပါက္ရမွာ ငါ ေၾကာက္တယ္၊ အျမစ္ေတြကို ေျမႀကီးထဲ ထုိးထည္႕ေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ ဘာေတြနဲ႕ ရင္ဆုိင္ရမွန္း ငါ မသိဘူး၊ အေပၚက မာေက်ာေနတဲ့ေျမကို ေဖာက္ထြက္ေတာ့လည္း ငါ့ရဲ႕ အစို႕အေညွာင့္ေလးေတြ ပဲ့ရြဲ႕သြားမွာ၊ ပ်က္စီးသြားမွာ ငါ စိုးရိမ္တယ္၊ ငါ့ရဲ႕ အဖူးအငံုေလးေတြ ပြင့္အာစမွာ အေကာင္ေတြက စားသြားရင္ေကာ၊ ပန္းေလးေတြ ပြင့္အာလာမွ ကေလးငယ္ေတြက ခူးယူသြားရင္ေကာ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ ဒါေၾကာင့္ မျဖစ္ဘူး၊ စိတ္ခ်ရတဲ့ အခ်ိန္အတုိင္းအတာတစ္ခုထိေတာ့ ငါ ေစာင့္မွျဖစ္မယ္”
ဟု ဆိုသည္။ ဒါေၾကာင့္ သူက အခ်ိန္ေကာင္းကို ေစာင့္ေနခဲ့သည္။

ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႕မွာေတာ့ ျခံ၀င္းထဲမွာ အစာရွာေဖြတဲ့ ၾကက္မတစ္ေကာင္က အစာရွာဖုိ႕အတြက္ ဟုိဟုိသည္သည္ ယက္ရင္း ေနာက္ဆံုးမွာ သစ္ေစ့ေလးကို ေတြ႕သြားတယ္။ အဲဒီမွာတင္ အဲဒီၾကက္မက စိတ္ခ်ရတဲ့အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနတဲ့သစ္ေစ့ေလးကို ဆတ္ခနဲ ေကာက္စားပစ္လုိက္ေတာ့တယ္။


ဒီပို႕စ္ေလးကို ဖတ္ၿပီး ေကာင္းကင္တုိ႕အားလံုးလည္း ပထမသစ္ေစ့ေလးကို အတုယူၿပီး ေလာကအလယ္မွာ သတိၱရွိရွိရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ ေလာကရဲ႕ ေလျပည္ မုန္တိုင္း၊ ေကာင္းက်ိဳးဆိုးက်ိဳး အားလံုးကို လက္ခံႏုိင္ရမယ္။ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တယ္ဆုိရင္ ျဖစ္လာမယ့္ အခက္အခဲေတြကို ေတြးမေၾကာက္ဘဲ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့နဲ႕ ရင္ဆုိင္ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ၾကရမယ္။ အဲဒါမွ ဒုတိယသစ္ေစ့ေလးလိုမ်ိဳး ဘာမွမလုပ္လိုက္ရဘဲ ဘ၀ကို အဓိပၸါယ္မရွိ ျဖတ္သန္းလိုက္ရတာမ်ိဳး၊ အခ်ိန္လြန္မွ ေနာင္တရရတာမ်ိဳးေတြက ကင္းေ၀းႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

Read More...

------------------------

How do you survive in this situation?

ဒီေန႕ေတာ့ ေကာင္းကင္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မပ်င္းရေအာင္ ေကာင္းကင္က ဥာဏ္စမ္းေလးတစ္ခုကို တင္ဖုိ႕ ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါတယ္ ...

ခ်စ္ရေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေကာင္းကင္ကို အေျဖေလးေတြ ေျပာျပေပးပါလို႕ ေတာင္းဆိုလိုက္ပါတယ္ ... လာမယ့္ တနလၤာေန႕မွာ ေကာင္းကင္က ေမးခြန္းေလးရဲ႕ အေျဖကို ေျပာျပမွာပါ ...

အေျဖသိၿပီးသားျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း ေကာင္းကင္ကို ကူညီတဲ့အေနနဲ႕ အေျဖကို မေျပာျပေပးဖုိ႕ ေတာင္းဆိုလိုက္ရပါတယ္ ...

ကဲ ... စဥ္းစားၾကည္႕လိုက္ပါအံုးေနာ္ ...

Read More...

------------------------

Wednesday, August 29, 2007

သက္တန္႕ေရာင္စဥ္


ဟုိးအရင္တုန္းကေပါ့ … ကမၻာႀကီးေပၚမွာ ရွိတဲ့အရာင္ေတြဟာ ဘယ္သူက အေရးႀကီးဆံုးအေရာင္ျဖစ္တယ္၊ ဘယ္သူက အသံုး၀င္ဆံုးအေရာင္ျဖစ္တယ္၊ ဘယ္အေရာင္ကိုေတာ့ လူေတြက ပိုၿပီး ႏွစ္သက္ၾကတယ္စသည္ျဖင့္ အျငင္းအခံုျဖစ္ၾကတယ္။

စစခ်င္း အစိမ္းေရာင္က …

"ဘာမွ ေျပာေနစရာကို မလိုဘူး၊ ကမၻာေပၚမွာ အစိမ္းေရာင္က အေရးႀကီးဆံုးဆိုတာ ရွင္းေနတာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ၾကည္႕ပါလား … ျမက္ေတြ၊ သစ္ပင္ေတြ၊ သစ္ရြက္ေတြကို အစိမ္းေရာင္ပဲ ေရြးတာေပါ့၊ တကယ္လို႕သာ ငါ မရွိဘူးဆိုရင္ သက္ရွိသတၱ၀ါေတြ အားလံုးေသကုန္ၾကမွာ။ ၾကည္႕ၾကည္႕ပါလား … ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးမွာ အမ်ားစုက ငါ့အေရာင္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ မင္းတုိ႕အားလံုး ျမင္ၾကတယ္မဟုတ္လား …"

အဲဒီမွာတင္ အျပာေရာင္က ၾကားျဖတ္ၿပီး

"မင္းက ကမၻာေျမႀကီးတစ္ခုထဲကို ၾကည္႕တာကိုး … ဒါေပမယ့္ ေကာင္းကင္နဲ႕ ပင္လယ္ကို မင္းစဥ္းစားၾကည္႕လိုက္စမ္းပါ … ေရဆိုတာ ဘ၀ရဲ႕ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္အရာပဲ၊ ေနာက္ၿပီး ေကာင္းကင္က ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြ၊ ေအးခ်မ္းမႈေတြကိုလည္း ေပးတယ္၊ တကယ္လို႕သာ ငါမရွိဘူးဆိုရင္ မင္းတို႕အားလံုး ဘာမွျဖစ္လာစရာအေၾကာင္းမရွိဘူးေလ …"


အ၀ါေရာင္က ျဖည္းညင္းစြာ ရယ္ေမာၿပီး …

"မင္းတုိ႕ေတြက ေတာ္ေတာ္ကို ဆုိး၀ါးေနၾကတာပဲ၊ ငါကသာ ရယ္ေမာျခင္းေတြ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ၊ ေႏြးေထြးျခင္းေတြကို ေလာကႀကီးဆီကို သယ္ေဆာင္လာေပးတာပါ။ ေနမင္းႀကီးကလည္း အ၀ါေရာင္၊ လမင္းႀကီးကလည္း အ၀ါေရာင္၊ ၾကယ္ေတြကလည္း အ၀ါေရာင္ပဲ။ ေနၾကာပန္းကို ၾကည္႕လုိက္တဲ့အခါတိုင္း တစ္ေလာကလံုးက စတင္ၿပီး ျပံဳးေပ်ာ္ရႊင္လာတယ္။ တကယ္လုိ႕သာ ငါမရွိဘူးဆိုရင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ရွိလာမွာမဟုတ္ဘူး။"

အဲဒီအခါမွာ လိေမၼာ္ေရာင္က က်ယ္ေလာင္စြာ စတင္ရယ္ေမာၿပီး …

"က်န္းမာျခင္းနဲ႕ အင္အားႀကီးျခင္းအေရာင္က ငါပါ။ ငါက ရွားပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ငါက လူ႕ဘ၀အတြက္ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည္႕ဆည္းေပးလို႕ အလြန္တန္ဖိုးႀကီးမားတယ္။ ငါက လူသားေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ဗိုက္တာမင္ေတြကို သယ္ေဆာင္ေပးတယ္။ မုန္လာဥနီေတြ၊ ေရႊဖရံုသီးေတြ၊ လိေမၼာ္သီးေတြ၊ သရက္သီးေတြ၊ သေဘၤာပင္ေတြကို ေတြးၾကည္႕စမ္းပါ။ ငါက အျမဲတမ္းေတာ့ ေလာကႀကီးကို မထိန္းသိမ္းထားပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းကင္ႀကီးမွာ ေနထြက္ခ်ိန္၊ ေန၀င္ခ်ိန္ေတြမွာ ငါ့အေရာင္နဲ႕ ျဖည္႕ဆည္းလိုက္တဲ့အခါ ငါ့ရဲ႕အလွဟာ မင္းတုိ႕တစ္ေယာက္မွ အေတြးထဲမွာေတာင္ မေပးႏိုင္တဲ့ ေတာက္ပျခင္းမ်ိဳးနဲ႕ ေတာက္ပေနတယ္။"


အဲဒီမွာတင္ အနီေရာင္က ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ဘဲ က်ယ္ေလာင္စြာျဖင့္ ေအာ္ေျပာေတာ့သည္ …

"ငါဟာ မင္းတုိ႕အားလံုးရဲ႕ စံျပပါ။ ငါက ေသြးပါ။ ဘ၀ဆိုတာ ေသြးပဲ။ ရဲရင့္ျခင္းနဲ႕ အႏၱရာယ္ကိုျပတဲ့အေရာင္ဟာ ငါ့အေရာင္ပဲ။ အားမာန္ေတြကို ငါကပဲ ယူေဆာင္ေပးခဲ့တာ။ ငါသာမရွိဘူးဆုိရင္ ကမၻာႀကီးက လမိုက္ညလိုပဲျဖစ္ေနမွာ။ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ၊ အခ်စ္၊ ႏွင္းဆီနီ … အဲဒါေတြဟာ ငါ့ရဲ႕ အေရာင္ေတြပဲ။"


အဲဒီမွာတင္ မရမ္းေရာင္က ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန္႕လိုက္ရင္း လူတတ္ႀကီးအသံနဲ႕ …

"မင္းတို႕ ဘာမွေျပာမေနပါနဲ႕၊ ငါကသာ ေတာ္၀င္အေရာင္၊ အင္အားႀကီးတဲ့အေရာင္ပါ။ ဘုရင္ေတြ၊ အရာရွိေတြ၊ ဂိုဏ္းအုပ္ေတြက ငါ့အေရာင္ကိုပဲ ေရြးက်တယ္။ အာဏာနဲ႕ ပညာရွိအေရာင္ဟာ ငါ့အေရာင္ပဲ။ ဘယ္သူကမွ ငါ့ကို ဘာေမးခြန္းမွ မေမးဘူး။ အားလံုးက နားေထာင္ၿပီး လိုက္နာက်တယ္။"


မဲနယ္ေရာင္ကေတာ့ ေသခ်ာတဲ့သႏိၷ႒ာန္ႏွင့္အတူ ညင္ေသာေသာ အသံနဲ႕ …
"ငါ့ကို စဥ္းစားၾကည္႕ၾကစမ္းပါ။ ငါဟာ တိတ္ဆိတ္ျခင္းရဲ႕ အေရာင္ပဲ။ မင္းတုိ႕ ငါ့ကို သတိျပဳဖုိ႕ခက္လိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါမရွိဘူးဆိုရင္ မင္းတုိ႕အားလံုး အဓိပၸါယ္မရွိေတာ့ဘူး။ ငါက ေတြးေခၚျခင္း၊ တုံ႕ျပန္ျခင္း၊ ဆည္းဆာအေရာင္တို႕ကို ကိုယ္စားျပဳတယ္။ မင္းတုိ႕ဟာ ငါ့ကို မွ်တမႈ၊ ႏိႈင္းယွဥ္မႈ၊ ေနာက္ၿပီး ဆုေတာင္းဖုိ႕နဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ… စတာေတြအတြက္ ငါ့ကို လိုအပ္တယ္။"


ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူတို႕ဟာ ဘယ္သူက အေရးႀကီးဆံုး၊ ဘယ္သူက အေရးပါဆံုးဆိုတာေတြကို ေျပာရင္းေျပာရင္း ရန္ပြဲက တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ႀကီးမားလာတယ္။ အသံေတြကလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ က်ယ္လာတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရုတ္တရက္ဆိုသလို လွ်ပ္စီးေတြလက္လာၿပီး မိုးေတြက ၿခိမ္းလာေတာ့တယ္။ မိုးဖြားေလးေတြကလည္း တျဖည္းျဖည္းက်လာတာေပါ့။ အေရာင္ေလးေတြကလည္း ေၾကာက္ရြံ႕ၿပီး ၀ပ္ေနၾကတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ဖက္ထားၾကၿပီး ကာကြယ္ၾကတာေပါ့။

အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ သူတို႕ၾကားမွာ ႀကီးမားတဲ့အသံတစ္ခုေပၚလာၿပီး ဘုရားသခင္က စကား စတင္ေျပာလိုက္သည္။

“ေၾသာ္ … မင္းတုိ႕ေလးေတြက တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ဘာမဟုတ္တာေလးေတြနဲ႕ အခ်င္းမ်ားေနၾကတယ္ … တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ လႊမ္းမိုးဖုိ႕ ႀကိဳးစားေနၾကတယ္။ မင္းတုိ႕မသိၾကဘူးမဟုတ္လား … တကယ္ေတာ့ မင္းတုိ႕ဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းေတြ၊ တူညီတဲ့စိတ္ထားေတြနဲ႕ အက်ိဳးျပဳေနၾကတာ မဟုတ္လား … တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ကိုင္ၿပီး ငါ့ဆီကို လာခဲ့ၾကပါအံုး”

အေရာင္ေလးေတြဟာ တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ဆြဲၿပီး ေပါင္းစည္းလိုက္ၾကသည္။

ထုိ႕ေနာက္ ဘုရားသခင္က ဆက္ၿပီး

“ကဲ … ခုခ်ိန္ကစၿပီး၊ မိုးရြာတဲ့အခါ မင္းတို႕ဟာ မင္းတို႕အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခင္ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေနထုိင္ဖုိ႕ကို သတိေပးတဲ့အေနနဲ႕ ေကာင္းကင္ႀကီးမွာ ႀကီးမားတဲ့ ေလးတစ္ခုလို ျဖန္႕က်က္လိုက္ၾကပါ။ အဲဒီ သက္တန္႕ႀကီးဟာ မနက္ျဖန္ေတြရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သေကၤတျဖစ္တယ္။”

ဒါေၾကာင့္ ကမၻာေျမႀကီးကို မိုးရြာကာ သန္႕စင္ၿပီးတဲ့အခါတုိင္း တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးၿပီး တစ္ေယာက္ရွိေနတာကို တစ္ေယာက္က အသိအမွတ္ျပဳဖို႕ကို အျမဲသတိရေစဖုိ႕ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ သက္တန္႕က ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။

Read More...

------------------------

ေက်ာက္ဆစ္သမား

တစ္ခါတုန္းက ေက်ာက္ဆစ္သမားတစ္ေယာက္ရွိသည္။ သူက သူ႕လက္ရွိဘ၀ကို မေက်နပ္ဘူး။

တစ္ေန႕မွာ သူဟာ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀တဲ့ ကုန္သည္သူေ႒းႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ အိမ္ေရွ႕က သူ ျဖတ္ေလွ်ာက္မိသည္။ ဂိတ္တံခါးႀကီးက ပြင့္ေနေတာ့ သူေ႒းႀကီးရဲ႕ အိမ္ထဲကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ သူေ႒းႀကီးပိုင္ဆုိင္တဲ့ အဖုိးတန္အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြေရာ၊ သူ႕ဆီကို လာၾကတဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကိုေရာေပါ့။

“အင္း … သူတို႕က်ေတာ့လည္း ၾသဇာတိကၠမေတာ္ေတာ္ႀကီးေပမွာပဲ”
ဟု ေက်ာက္ဆစ္သမားက ေတြးသည္။

သူ႕စိတ္ထဲမွာလည္း ကုန္သည္သူေ႒းႀကီးကို အရမ္းအားက်လာတယ္။ သူလည္း အဲလိုမ်ိဳးျဖစ္ရင္ ေကာင္းမွာဘဲ၊ အဲဒါဆုိရင္ အခုလို ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႕ ၾသဇာမရွိတဲ့ဘ၀နဲ႕ ေနရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ ေတြးမိတယ္။

ဒီလိုေတြးေနရင္းက ရုတ္တရက္ အံ့ၾသစရာ။ သူက ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းဆိုသလို ကုန္သည္သူေ႒းႀကီးဘ၀ ေရာက္သြားတယ္။ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြ၊ ၾသဇာတိကၠမေတြဆုိတာ အို … သူ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာထက္ေတာင္ အမ်ားႀကီးပိုေသးတယ္။ သူ႕ေလာက္ မခ်မ္းသာတဲ့သူေတြသာ သူ႕ကို ျမင္ရင္ မနာလိုခ်င္စရာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္ဘဲ သူ႕အိမ္ေရွ႕ကို စီးေတာ္ကုလားထုိင္မွာ အက်အနထုိင္ေနတဲ့ အရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္က ျဖတ္သြားတယ္။ အထမ္းသမားေတြ၊ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါေတြ၊ ကိုယ္ရံေတာ္ေတြနဲ႕ အက်အနေပါ့။ ေမာင္းတီးခတ္သူေတြကလည္း တီးခတ္လို႕ေပါ့။ သူ ၾကြခ်ီလာၿပီဆုိရင္ လမ္းေဘး၀ဲယာရွိသူ မွန္သမွ် ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြး ဦးညႊတ္အရိုအေသ ျပဳၾကရတယ္။

အဲဒီမွာတင္ ကုန္သည္သူေ႒းႀကီးျဖစ္လာတဲ့ ေက်ာက္ဆစ္သမားက
“အင္း … အရာရွိႀကီးေတြမ်ား၊ တယ္လည္း တန္ခုိးႀကီးေပတာပဲ၊ ငါသာ သူ႕လို ထိပ္တန္းအရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာဘဲ”
လို႕ ေတြးျပန္တယ္။

အဲဒီမွာတင္ သူ ထိပ္တန္းအရာရွိႀကီး ျဖစ္သြားျပန္ေရာ။ လွပစြာ ျခယ္မႈန္းထားတဲ့ စီးေတာ္ကုလားထုိင္မွာ ထုိင္လို႕၊ သြားလိုသမွ်ေနရာေတြကို အထမ္းသမားေတြက သယ္ပိုး ပို႕ေဆာင္လို႕၊ ပတ္၀န္းက်င္က သူေတြက သူ႕ကို ဦးခိုက္အရိုအေသျပဳလို႕။

ဒါေပမယ့္ စီးေတာ္ကုလားထုိင္က ရထားလံုးမ်ားလို ၀ိုင္းရံထားေတာ့ ေႏြရာသီဆုိေရာက္လာေတာ့ အတြင္းမွာ ေလွာင္ပိတ္ၿပီး တအားပူလာတာေပါ့။ ေခြ်းတၿပိဳက္ၿပိဳက္နဲ႕ အရမ္းကို အိုက္စပ္ေနတယ္။ အဲဒါနဲ႕ စီးေတာ္ယာဥ္ထဲကေန ေနကို ေမာ့ၾကည္႕လိုက္မိတယ္။ ေနမင္းႀကီးက ေကာင္းကင္ထက္မွာ အေရာင္အ၀ါ ေတာက္ပစြာျဖင့္ ၀င့္ထည္ေနတာေပါ့။ သူ႕လို အရာရွိႀကီးကိုလည္း ရွိေနသည္လို႕ေတာင္ စိုးစဥ္းမွ် အသိအမွတ္မျပဳဘဲေပါ့။

“ေနဟာ အင္မတန္ တန္ခိုးႀကီးပါကလား၊ ငါသာ ေနမင္းႀကီးျဖစ္လိုက္ရရင္ …”
လို႕ အရာရွိႀကီးက ေတြးျပန္တယ္။

အဲဒီမွာတင္ သူက ေနျဖစ္သြားျပန္တယ္။ ေအာက္က ရွိရွိသမွ်သတၱ၀ါေတြအေပၚ ေတာက္ပ ပူျပင္းလိုက္၊ လယ္ကြင္းျပင္ေတြကို မီးေလာင္ေအာင္ အပူတုိက္ျပလိုက္၊ လယ္သမားေတြ၊ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ ေတာင္းပန္သံေတြကို ဥေပကၡာျပဳလို႕ေပါ့။

အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ သူနဲ႕ ကမၻာေျမႀကီးအၾကားမွာ ဧရာမတိမ္တုိက္ႀကီးတစ္ခု ျဖတ္၀င္လာတယ္။ သူရဲ႕ အေရာင္အ၀ါေတြက ေအာက္ကို ဘယ္လိုမွ မက်ေရာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။

“မိုးသား တိမ္တုိက္ေတြဟာ ေတာ္ေတာ္လည္း တန္ခိုးႀကီးပါလား” ဟု ေတြးျပန္သည္။ “ငါသာ မိုးတိမ္တုိက္ ျဖစ္ရင္ …” ဟု စိတ္ထဲမွာ ဆုေတာင္းမိျပန္သည္။

ဒီတစ္ခါမွာလည္း သူက သူဆုေတာင္းသလို တိမ္တုိက္ႀကီးျဖစ္သြားျပန္တယ္။ လယ္ကြင္းျပင္ေတြ၊ ေက်းရြာေတြအေပၚကို အုပ္မိုးလို႕ေပါ့။

ဒါေပမယ့္ မၾကာမီမွာဘဲ သူ႕ကို အင္မတန္ႀကီးမားျပင္းထန္တဲ့ အင္အားတစ္ခုက တြန္းေရႊ႕ေမာင္းႏွင္တာ ခံရသည္။ သူ ၾကည္႕လိုက္ေတာ့ “ေလ” ျဖစ္ေနတယ္။

“ဟာ … ေလကမွ တကယ္အင္အားႀကီးတာပါကလား၊ ငါ “ေလ” ျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ”
ဟု သူ ေတာင္းတလိုက္ျပန္သည္။

ဒီေတာ့ သူ “ေလ” ျဖစ္သြားျပန္တယ္။ အရွိန္အဟုန္နဲ႕ တုိက္ခတ္ေနတဲ့ “ေလျပင္း”။ အိမ္ေခါင္မိုး အုတ္ၾကြပ္ျပားေတြကို တုိက္ခ်ပစ္တယ္။ သစ္ပင္ႀကီးေတြကို အျမစ္ပါမက်န္ လန္ေအာင္ လွဲခ်ပစ္တယ္။ ေအာက္မွာရွိတဲ့ လူေတြ၊ သတၱ၀ါေတြကလည္း ေၾကာက္လန္႕တၾကား ေအာ္ဟစ္ေျပးလႊားလို႕ေပါ့။

ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာပါဘူး။ သူ ဘယ္လိုမွ တြန္းထုတ္ ဖ်က္ဆီးလို႕မရတဲ့၊ သူ တြန္းထုတ္မႈကို တုတ္တုတ္မွ်မလႈပ္တဲ့အရာတစ္ခုကို သြားတုိက္မိတယ္။ အဲဒါက မားမားစြင့္စြင့္ ျမင့္တဲ့ ေက်ာက္စိုင္ေက်ာက္တံုးႀကီး။ သူ ဘယ္ေလာက္အားသံုးၿပီး တုိက္တုိက္ လံုး၀ကို မျဖံဳဘူး။

“ေက်ာက္စိုင္ေက်ာက္ခဲမ်ားဟာ တယ္လဲ တန္ခိုးစြမ္းအား ႀကီးမားလွပါလား၊ ငါလည္း ေက်ာင္စိုင္ေက်ာက္ခဲ ျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ …”

သူ အဲလို ဆုေတာင္းလိုက္တဲ့အခါ ကမၻာေျမေပၚမွာ အင္အားႀကီးမားတဲ့ ဧရာမေက်ာက္တံုးႀကီးျဖစ္သြားတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူ မားမားစြင့္စြင့္ႀကီး ရပ္ေနဆဲမွာဘဲ ေအာက္ဘက္ဆီက တေထာက္ေထာက္ အသံၾကားရတယ္။ “ဟာ … ငါ့ကိုယ္ႀကီးက ေက်ာက္စိုင္ေက်ာက္သားေတြကို တူတစ္လက္ ေဆာင့္တစ္လက္နဲ႕ ထြင္းထုဖဲ့ရြဲ႕ေနပါကလား၊ ငါ့ခႏၶာကိုယ္ႀကီးက တျဖည္းျဖည္း ပံုစံေျပာင္းလာသလိုပါပဲလား” ဟု သူခံစားမိလိုက္သည္။

ေအာက္ဘက္ကို သူ ငံု႕ၾကည္႕လိုက္ေတာ့ သူ႕ေျခရင္းနားမွာ ျမင္လိုက္ရသည္က အျခားသူမဟုတ္၊ ေက်ာက္ဆစ္သမားတစ္ေယာက္ပါကလား။


ဘယ္သူမဆုိ သူ႕ေနရာနဲ႕သူ အေရးပါ ပါတယ္။ ခြန္အားႀကီးသူကလည္း ႀကီးတဲ့အေလ်ာက္ ခြန္အားနည္းသူကလည္း နည္းတဲ့အေလ်ာက္ အေရးပါၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္ပဲ အားနည္းတဲ့သူ ျဖစ္ေစကာမူ စိတ္ဓာတ္မက်ဘဲ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ ယံုၾကည္ၿပီး ဘ၀ကို ႀကိဳးစားျဖတ္သန္းၾကရေအာင္ေနာ္ ...

Read More...

------------------------

Tuesday, August 28, 2007

ရိုးသားျဖဴစင္ျခင္း၏ အက်ိဳးေက်းဇူး

ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ျမဴႏွင္းမ်ားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းေနေသာ နံနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ျဖစ္သည္။

“စံပယ္ပန္းေတြ ရမယ္၊ စံပယ္ပန္းေတြ”

ကားေတြ၊ လူေတြရႈပ္ယွက္ခတ္ေနေသာ လွည္းတန္းလမ္းဆံု မီးပြိဳင့္ႀကီးတစ္ခုတြင္ ျဖစ္သည္။

“ဟာ … မီးပြိဳင့္နီသြားၿပီ၊ စံပယ္ပန္းေတြ … စံပယ္ပန္းေတြ၊ အန္တီ စံပယ္ပန္းယူပါအံုးလား”

“မယူဘူး … မယူဘူး၊ သြားသြား … အလုပ္ေနာက္က်ေနလို႕ စိတ္ညစ္ေနရတဲ့ၾကားထဲ”
ေျပာေျပာဆုိဆုိႏွင့္ ကားပိုင္ရွင္အန္တီႀကီးက သူ႕ကားမွန္ကို ခ်က္ခ်င္းပိတ္ပစ္လိုက္သည္။

“ဟာ … မီးပြိဳင့္စိမ္းသြားၿပီ၊ ဒီေန႕ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲ မသိဘူး၊ ငါ့ စံပယ္ပန္းေတြ ေရာင္းမေကာင္းပါလား၊ အေမ့ေဆးဖိုးကို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ၊ ညေနက်ရင္လည္း ေဆးခန္းလိုက္ပို႕ရအံုးမယ္၊ ဒုကၡၡပါပဲ၊ အေမ့ေဆးဖုိးနဲ႕ ေဆးခန္းျပခမွ ရပါ့မလား၊ ဟူး … စိတ္ညစ္လိုက္တာေနာ္၊ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ”

ပလက္ေဖာင္းအုတ္ခံုေပၚတြင္ ထုိင္ရင္း သူမတစ္ေယာက္တည္း ညည္းေနမိသည္။ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူျဖစ္ေသာ သူမအတြက္ ဘ၀ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲလွသည္။ အေမေနေကာင္းစဥ္က အေမက အေၾကာ္ေရာင္းေတာ့ ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္စားရၿပီး ေက်ာင္းေအးေဆးတက္ႏုိင္ခဲ့ေသာ္လည္း ယခုအေမေနမေကာင္းေတာ့ စား၀တ္ေနေရးက သူမတာ၀န္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမရွိဘဲ အေမတစ္ခု၊ သမီးတစ္ခုဘ၀မို႕ အစစအရာရာ သူမ တာ၀န္ျဖစ္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ေက်ာင္းမသြားခင္ ပန္းေလးေရာင္းရင္း သူမ အေမ့ေဆးဖုိးကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ႀကိဳးစားရွာေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီေန႕ေတာ့ သူမေက်ာင္းစာအုပ္ဖုိးေတြ ေပးဖုိ႕ကလည္း ေနာက္ဆံုးရက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူမ အနည္းငယ္ စိတ္ေမာေနရသည္။

“ဟူး …”
သူမ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးခ်လိုက္မိသည္။

“ေဟ့ … ကေလးမ … ေဟ့ … ကေလးမ … ဦးေလးကို စံပယ္ပန္းတစ္ရာဖုိးေလာက္ ေပးကြာ၊ ေဟ့ … ကေလးမ”

“ရွင္ … ဟုတ္ကဲ့၊ ရမယ္ ဦးေလး၊ သမီးက မီးပြိဳင့္နီသြားတာကို သတိမထားလိုက္မိလို႕”

“ကေလးမက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ေလးနဲ႕ ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ ေတြးေနတာလဲကြ”

“ရွင္ … ဘာမွမေတြးပါဘူး ဦးေလး၊ ဒီမွာ ဦးေလးအတြက္ စံပယ္ပန္းတစ္ရာဖုိး”

“ေအး ေအး၊ ေရာ့ တစ္ရာ”

ရုတ္တရက္ သူမအံ့ၾသသြားသည္။ ဦးေလးႀကီး သူမအား ေပးလိုက္သည္က ငါးဆယ္တန္တစ္ရြက္ႏွင့္ တစ္ေထာင္တန္အေသးတစ္ရြက္ ျဖစ္ေနသည္။ သူမေတြေ၀သြားမိသည္။ ဒီတစ္ေထာင္နဲ႕ဆို သူမအေမအား ေဆးခန္းမျပႏုိင္သည္႕တိုင္ ေဆးဖုိးေလာက္ေတာ့ ရႏုိင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ထုိေငြကို ျပန္မေပးဘဲ သူမ ယူထားလိုက္ရမလား၊ ျပန္ေပးရမလား ေ၀ခြဲမရႏုိင္ျဖစ္ေနမိသည္။

“ရႈပ္တယ္ကြာ … ယူထားလိုက္ေတာ့မယ္၊ ဒီတစ္ေထာင္နဲ႕ဆိုရင္ အေမ့အတြက္ မနက္စာရယ္၊ ေဆးဖုိးရယ္ေလာက္ေတာ့ ရမွာပါ၊ အေမလည္း ခုခ်ိန္ဆို ဆာေနေလာက္ေတာ့မယ္”
ဟု သူမဘာသာ စိတ္ထဲမွ ေရရြတ္လိုက္မိသည္။

လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္ဆိုေတာ့ အနည္းဆံုး ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာ့ ၾကာသည္။ ဟိုဦးေလးႀကီးကေတာ့ မသိသလို ေနေနသည္။

ရုတ္တရက္ အေမေျပာေသာစကားကို နားထဲတြင္ ျပန္ၾကားေယာင္လာမိသည္။

“သမီး … လိမၼာတဲ့ကေလးဆိုတာ သူမ်ား ဥစၥာပစၥည္းကို ဘယ္ေတာ့မွ အလကားမယူရဘူး၊ မတရားလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မလိုခ်င္ရဘူး၊ ဘယ္ေလာက္ဆင္းရဲဆင္းရဲ စိတ္ထားနဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မဆင္းရဲေစနဲ႕” တဲ့။

ဖ်တ္ခနဲသတိ၀င္လာၿပီး ခုနက ပိုက္ဆံပိုေပးခဲ့ေသာ ဦးေလးႀကီး၏ကားဆီသို႕ အေျပးအလႊား သြားလိုက္ၿပီး
“ဦးေလး … ခုနက ဦးေလးပိုက္ဆံမွားေပးလိုက္လို႕၊ သမီး သူမ်ားပစၥည္းကို အလကားမလိုခ်င္ပါဘူး၊ သမီးကို ငါးဆယ္ပဲ ထပ္ေပးပါ ဦးေလး၊ ဒီမွာ ဦးေလးေပးလိုက္တဲ့ တစ္ေထာင္တန္ပါ”
ဦးေလးႀကီးအား ေျပာလည္းေျပာ တစ္ေထာင္တန္ကိုလည္း ျပန္ေပးလိုက္ေတာ့သည္။

“ေၾသာ္ … သမီးက တယ္လိမၼာတာကိုး၊ ဒါနဲ႕ ခုနကေတာ့ ခ်က္ခ်င္းျပန္မေပးဘဲ ခုမွ ျပန္ေပးတာလဲ”
ဦးေလးႀကီးက သူမအား ျပံဳးျပရင္း ေမးလိုက္သည္။

“ဟို … အစကေတာ့ သမီးအေမရဲ႕ေဆးဖိုးရတယ္ဆုိၿပီး ယူထားလိုက္ေတာ့မလို႕ပါ၊ ဒါေပမယ့္ အေမေျပာထားတဲ့ လိမၼာတဲ့ကေလးဆုိရင္ သူမ်ားပစၥည္းကို မတရားမယူရဘူးဆုိတဲ့ စကားေလးကို သတိရလိုက္လို႕ပါ၊ ဒါေၾကာင့္ သမီး ဒီပိုက္ဆံကို မတရားမယူခ်င္ေတာ့ပါဘူး၊ ဦးေလးကို ဒါေၾကာင့္ ျပန္လာေပးတာပါ၊ သမီးကို ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္”

“အင္း သမီးရဲ႕ အမွားကို သတၱိရွိရွိ ၀န္ခံရဲတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကိုေတာ့ ဦးေလးတကယ္ကို သေဘာက်တယ္၊ ဦးေလးက အစကတည္းက မွားေပးလိုက္မွန္းသိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကေလးမ ဘယ္ေလာက္ရိုးသားတယ္ဆိုတာကို သိခ်င္လို႕ စမ္းသပ္လိုက္တာ၊ ဦးေလးကို အဲတစ္ေထာင္ကို ျပန္မေပးနဲ႕ေတာ့၊ ကေလးမ ယူထားလိုက္၊ ကေလးမရဲ႕ ရိုးသားမႈကို ဦးေလးက ဆုခ်လိုက္တယ္လို႕ သေဘာထားေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ အက်ိဳးရွိရွိေတာ့ သံုးရမယ္ေနာ္၊ ဦးေလးကို ကတိေပးႏိုင္မလား၊ အက်ိဳးရွိရွိ သံုးပါ့မယ္လို႕”

“ရွင္ … ဟုတ္ကဲ့ ဦးေလး၊ သမီး ကတိေပးႏိုင္ပါတယ္”
သူမ တက္ၾကြစြာျဖင့္ ေျဖလိုက္သည္။

“ေအး ေအး၊ ဒါဆို ေကာင္းပါၿပီကြယ္၊ ကဲ … မီးလည္းစိမ္းၿပီဆုိေတာ့ ဦးလည္းသြားေတာ့မယ္၊ ကေလးမလည္း သြားေတာ့ သြားေတာ့ …”

သူမ ေခါင္းကိုသာ အခါခါ ညိမ့္ျပရင္း ပလက္ေဖာင္းဘက္သို႕ ေျပးလာလိုက္မိသည္။ သူမ ရင္ထဲတြင္ ၀မ္းသာမႈက ဘာနဲ႕မွ ႏႈိင္းလို႕မရ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမ၏ ရိုးသာမႈေၾကာင့္ သူမ လိပ္ျပာလံုလံုျဖင့္ အေမ့အတြက္ လိုအပ္ေသာ ေဆးတစ္ခ်ိဳ႕ကို ၀ယ္ႏုိင္ၿပီ။

ေနာက္ သူမ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခုကို ခုိင္ခိုင္မာမာ ခ်လိုက္မိသည္။

ဘ၀ကို ဘယ္ေလာက္ပဲဆင္းရဲဆင္းရဲ အခက္အခဲမွန္သမွ်ကို အေမေျပာခဲ့သလို ကိုယ္က်င့္သိကၡာမဆင္းရဲဘဲ ရိုးသားျဖဴစင္စြာျဖင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းသြားေတာ့မည္ ဟု …

Read More...

------------------------

ျပတင္းေပါက္

တစ္ခါက ေဆးရံုႀကီးတစ္ရံုရွိ လူနာခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုထဲမွာ လူႏွစ္ေယာက္ရွိၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးပင္ ေရာဂါသည္းေသာ လူနာမ်ားျဖစ္သည္။ အခန္းေလးက က်ဥ္းၿပီး အျပင္ေလာကကို ၾကည္႕စရာ ျပတင္းေပါက္တစ္ခုသာပါသည္။

လူနာႏွစ္ေယာက္အနက္ တစ္ေယာက္က ေန႕လည္ပိုင္းတြင္ သူ႕အဆုတ္ထဲက ေရေတြကို ပိုက္ႏွင့္ စုပ္ထုတ္ရေသာေၾကာင့္ တစ္နာရီခန္႕ထုိင္ခြင့္ရသည္။ သူ႕ခုတင္က ျပတင္းေပါက္အနီးတြင္ရွိသည္။ တစ္ဖက္ ခုတင္ရွိ လူနာကေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုးပက္လက္လွန္ကာ စန္႕စန္႕ႀကီးလွဲေနရေလသည္။

ေန႕လည္ခင္းတိုင္း ျပတင္းေပါက္အနီးရွိ လူနာက သူထုိင္ခြင့္ရသည့္အခါတုိင္း ျပတင္းေပါက္မွ ျမင္ရသည္႕အရာမ်ားအား သူ႕ကို ေဖာက္သည္ခ်ေလ့ရွိသည္။ ျပတင္းေပါက္မွတဆင့္ ပန္းျခံႀကီးတစ္ခုအား ေတြ႕ရသည္ဟု သူက ေျပာသည္။ ထုိပန္းျခံႀကီးထဲ၌ ေရကန္တစ္ခုကို ေတြ႕ရသည္။ ထုိေရကန္ႀကီးထဲ၌ ဘဲေတြ၊ ငန္းေတြ ေရကူးေနၾကသည္။ ကေလးငယ္ေလးမ်ားက သူတို႕ကို ေပါင္မုန္႕ေလးမ်ား ပစ္ေကြ်းၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးမ်ားက ေရကန္ထဲသို႕ စကၠဴေလွေလးမ်ား ေမွ်ာေနၾကသည္။ ခ်စ္သူစံုတြဲမ်ားက သစ္ပင္ႀကီးမ်ားေအာက္တြင္ လက္ခ်င္းတြဲကာ ေလွ်ာက္ေနၾကသည္။ ပန္းေတြက ေ၀ေ၀ဆာဆာ ပြင့္ေနသည္။ လိပ္ျပာေလးမ်ားက ဟိုမွ ဒီမွ ခုန္ကူးေနၾကသည္။ ဟိုးအေ၀းကို ေမွ်ာ္ၾကည္႕လိုက္လွ်င္မူ ထုိးထြက္ေနေသာ တိုက္တာ အေဆာက္အအံုမ်ားကို လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ျပာလဲ့ေနေသာ မိုးေကာင္းကင္။

ပက္လက္လွဲေနေသာလူနာသည္ တစ္ဖက္လူနာ ခေရေစ့တြင္းက်ေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို အရသာေတြ႕လ်က္ရွိသည္။ ကေလးတစ္ေယာက္ ေခ်ာ္လဲသြားတာ၊ ေရာင္စံုေကာင္မေလးေတြ အရမ္းကို လွပေနသည္႕အေၾကာင္းမ်ားကို သူ႕မ်က္စိထဲတြင္ အေသးစိပ္ျမင္ေတြ႕ရသည္။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ သူ႕ေခါင္းထဲသို႕ အေတြးတစ္ခု ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။ သူကိုယ္တုိင္ ထုိျမင္ကြင္းမ်ားကို ၾကည္႕ခ်င္ေသာစိတ္ျဖစ္သည္။ တစ္ဖက္လူက ရႈခင္းမ်ားကို ေသခ်ာစြာ သိျမင္ခြင့္ရသည္။ သူကိုယ္တုိင္ကေတာ့ ေျပာျပေနသည္ကိုသာ နားေထာင္ေနရေသာေၾကာင့္ အားမရႏိုင္ျဖစ္မိသည္။ သူ႕ကိုယ္ ဘာေၾကာင့္ ထုိေနရာမွာ မထားေပးသလဲ ဟု အနည္းငယ္ မေက်မနပ္ျဖစ္မိသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မဆို ထုိသူႏွင့္ ေနရာခ်င္းလဲမွ ျဖစ္မည္ဆိုတာမ်ိဳးထိ သူ ေတြးမိသည္။

တစ္ခုေသာညမွာေတာ့ သူ ဟိုေတြးဒီေတြးျဖင့္ မအိပ္ႏိုင္ျဖစ္ေနစဥ္ တစ္ဖက္ခုတင္မွ လူနာက ရုတ္တရက္ႏိုးလာကာ ေခ်ာင္းဆိုးသည္။ ေခ်ာင္းဆိုးရင္း သီးလာသည္။ သူနာျပဳဆရာမအား အေရးေပၚေခၚရန္ အေရးေပၚခလုတ္အား စမ္းတ၀ါး၀ါးျဖင့္ရွာေနသည္။

သို႕ေသာ္ သူကေတာ့ မလႈပ္ရွားဘဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ေနလိုက္သည္။ ခဏၾကာေတာ့ တစ္ဖက္ခုတင္မွ အသံက ၿငိမ္က်သြားသည္။

ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ခင္းတြင္ သူနာျပဳဆရာမက တစ္ဖက္ခုတင္မွ လူနာေသဆံုးေၾကာင္းေတြ႕ရွိကာ အေလာင္းကို တိတ္ဆိတ္စြာပင္ သယ္ယူသြားသည္။

ဣေျႏၵမပ်က္ေလာက္ဘူး ဟု သူထင္ေသာအခ်ိန္တြင္ သူနာျပဳဆရာမအား ျပတင္းေပါက္ရွိေသာ တစ္ဖက္လူနာ၏ ခုတင္ဘက္သို႕ ေျပာင္းေပးရန္ သူေျပာလိုက္သည္။ သူနာျပဳဆရာမကလည္း သူ႕သေဘာအတုိင္းပင္ တစ္ဖက္သို႕ ေျပာင္းေပးသည္။

ေျပာင္းေရႊ႕ၿပီး သူနာျပဳဆရာမႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ား ထြက္သြားသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ တံေတာင္တစ္ဖက္ကို အားယူကာ ႀကိဳးစားထသည္။ နာက်င္မႈေ၀ဒနာကို က်ိတ္မွိတ္ခံစားရင္း သူ႕ကိုယ္သူ ႀကိဳးစားထူမကာ ျပတင္းေပါက္အျပင္သို႕ လွမ္းၾကည္႕လိုက္သည္။ သူ အံ့ၾသမင္သက္သြားကာ ရုတ္တရက္ ရင္ဘက္တစ္ခ်က္ေအာင့္ၿပီး ၿငိမ္က်သြားသည္။

သူ ျမင္လိုက္ရသည္က တစ္ဖက္လူနာေျပာခဲ့သလို သာယာေသာ ရႈခင္းမ်ားမဟုတ္။

အျဖဴေရာင္ တံတုိင္းႀကီးတစ္ခုသာ။

Read More...

------------------------
---------------------------------------------